Marc Didden: Love & Peace

, door (md)

14
diddy 1200

Eigenlijk vermoed ik dat hij een soort van fan is, maar dat toont hij dan, zoals Vlamingen vaak doen, toch op een omgekeerde manier. Er zit ook altijd wat spot bij elk van zijn opmerkingen, een beetje sluipend gif zelfs. Een compliment soms, met alle subtiliteit van een voorhamer die een mug doodslaat.

‘Je schrijft weer columns,’ zei hij, en ik dacht dat toen een loftrompet ging klinken. Maar het werd mediakritiek, voor boerkens verklaard: ‘Ik vond ze vroeger beter,’ ging hij verder. ‘Scherper ook.’ Zijn besluit was meteen persklaar: ‘Je bent softer geworden. Té soft zelfs.’

Wat kon ik zeggen? Misschien had hij wel gelijk. Hij vond dat ik dat geweldig kon, mensen afzeiken. Jean-Marie Dedecker, Astrid Nuyens-Bryan-Coppens, Goedele Liekens, Jan Peumans... ‘Dat was toch leuk om lezen.’ Ik zei dat ik dat achteraf betwijfelde. Dat één van hen mij ooit een mooie brief had geschreven met de vraag daarmee op te houden, omdat hij mij toch nooit iets misdaan had. Ik moest dat beamen, en hield er meteen mee op.

Mijn straatkameraad gebruikte als slotwoord een term die nog erger is dan ‘softie’. Eerste letter is een ‘l’, de andere zijn een ‘o’ , een ‘s’, een ‘e’ en een ‘r’.

Ik denk dat ik vanaf nu naar de Lidl ga.

Marc Didden

Humo 4120/34 van 20 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 20 augustus 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: