'Anuna De Wever stond op Pukkelpop dezelfde klimaatboodschap te verkondigen als Nic Balthazar. Toch krijgt zij pis over haar heen, en hij niet'

, door (hd)

1248
a1
© Reporters

Ik wil het ook niet hebben over de vraag of politieke boodschappen op de festivalweide thuishoren – historisch gezien zeker, maar de tijden zijn al even veranderlijk als de betekenis van vlaggen.

Ik wil het niet over inhoud hebben, maar over vorm.

Anuna De Wever stond op het podium van Pukkelpop dezelfde klimaatboodschap te verkondigen als Nic Balthazar. Toch krijgt zij pis over haar heen, en hij niet. Worden haar vriendinnen in hun tenten belaagd en zijn entourage niet.

Greta Thunberg zegt wat mannelijke klimaatactivisten van een zekere leeftijd al decennia staan te roepen. Zelfde inhoud. Het verschil? De vorm. Hun leeftijd, hun soms ergerlijk aandoende arrogantie en vooral: hun geslacht.

Ik hoor het de lezer verveeld denken: moet je echt overal een man-vrouwkwestie van maken? Het móét niet, maar het helpt om het één en ander beter te begrijpen.

Filosofe Kate Manne merkt op dat vrouwen die zich in de publieke sfeer begeven opvallend smerige drek over zich heen krijgen. Natuurlijk krijgen ook mannen die voor iets de barricaden opgaan nare kritiek. Maar die gaat vaker over de inhoud dan over de vorm.

‘Misogynie’ noemt Manne dat. Van Dale definieert ‘misogynie’ als ‘haat tegen vrouwen’. Een sleetse invulling van het begrip, vindt ze. Wie voor misogyn wordt uitgemaakt, kan zich al te makkelijk tegen die aanklacht verdedigen. ‘Hoe, een vrouwenhater, ik? Ik ga elke week op visite bij mijn lieve grootmoe. Ik ben al jaren gelukkig getrouwd. Ik vertroetel mijn dochters. Ik hou van vrouwen! Ik vereer vrouwen!’

Maar misogynie is volgens Manne geen diepgewortelde, misschien wel Freudiaans te verklaren haat jegens alle vrouwen, geen psychologisch probleem van de individuele bullebak. Misogynie is haat jegens vrouwen die zich niet volgens de verwachtingen gedragen. Vrouwen die de maatschappelijke orde ondermijnen, die dingen eisen, lastige vragen stellen, in plaats van aardig, beleefd en dienstbaar te zijn. De schuldige is niet per se het individu dat zich misogyn gedraagt – ook vrouwen kunnen er wat van – maar veeleer de menselijke neiging om de heersende sociale orde te willen bewaren. Alle ontegensprekelijke vooruitgang ten spijt schrijft die nog vaak voor dat een goede vrouw haar plaats kent. Dat ze veel geeft – liefde, warmte, baby’s, lekkere maaltijden, eindeloos begrip – en weinig verwacht.

Zo’n vlaggenzwaaiende jongen die een duur kaartje voor Pukkelpop koopt, heeft misschien wel gestemd voor een lief glimlachende vrouwelijke politica die familiewaarden hoog in het zwart klauwende vaandel draagt. Hij begrijpt misschien zelf niet goed waarom die Anuna hem zo ontzettend ergert, meer dan die groene mannen die hij óók naïeve idioten vindt, maar nu staat hij hier, een warm bekertje in de hand, en hij ziet het gezicht van die koe, en godverdomme, ze heeft het récht niet. De volgende dag belt hij zoals beloofd zijn lieve vriendin. ‘Goed gedaan, bollie,’ zegt ze. ‘Ik kan die arrogante trut ook niet uitstaan.’

Humo 4121/35 van 27 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 27 augustus

Lees alle reportages

Zoek meer artikels over: ,

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: