Chapeau voor Sheryl Crow: 'Mijn idolen zingen nu mee op mijn plaat. Beter wordt het niet'

, door (ss)

22
a1

'Mijn idolen zingen nu mee op mijn plaat. Beter wordt het niet'

Ik zit naast een vrouw die samen is geweest met Eric Clapton, Owen Wilson en Lance Armstrong – ‘My Favorite Mistake’ gaat over één van die minnaars, al wil ze jaren later nog steeds niet kwijt welke. Ik zit ook naast een vrouw die een hersentumor, depressies en borstkanker heeft overleefd. Een vrouw die, omdat ze niet langer wilde wachten op de perfecte vader, twee kinderen adopteerde en hen opvoedt als alleenstaande moeder. En ik zit naast een vrouw met een indrukwekkende carrière die bijna géén carrière had gehad, aangezien haar debuutplaat niet eens werd uitgebracht. Zoiets zou de meeste mensen ontmoedigen, maar niet Sheryl Crow. Die verhuisde naar Los Angeles, maakte daar spelenderwijs een níéuwe debuutplaat, ‘Tuesday Night Music Club’ uit 1993, en scoorde even spelenderwijs met het onverwoestbare ‘All I Wanna Do (Is Have Some Fun)’.

We bevinden ons niet op Santa Monica Boulevard, dat ze vereeuwigde in ‘All I Wanna Do’, maar in het Nederlandse Tilburg, waar ze straks optreedt. Ik ontmoette haar voor het eerst 25 jaar geleden en ze lijkt onveranderd: ze is nog steeds klein, mager, bohemien-slonzig, spontaan en joviaal – zeldzaam dat iemand na 50 miljoen verkochte platen en negen Grammy’s niet blasé of pompeus is geworden.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: