Marc Didden 'Ik zou meteen gaan voor een Europese canon. Bruegel en F.C. Barcelona, Kafka en Kamagurka'

, door (md)

Deel
a1

Dat mocht ik anderhalve week geleden weer eens ondervinden toen allerlei in de media werkende jongelui mij om een mening vroegen omtrent de gewestelijke canon die enkele waterhoofden tijdens het parlementaire reces bedacht hadden, kwestie van ook op warme dagen eens de krant te halen.

Ik ben op geen van die vriendelijke vragen ingegaan en liet mijn voicemail het werk doen, als een brandscherm tegen steekvlamjournalistiek.

Van degenen die wél gewillig antwoordden, zagen de meesten het woord ‘canon’ als een soort van poppoll, als louter een lijstje van mensen en dingen die zij toevallig leuk vonden. Schilders kozen voor schilders, schrijvers voor schrijvers, vrouwen voor vrouwen, Limburgers voor Limburgers. Toen ik dat allemaal zag en las, dacht ik alleen maar: ‘Wat is de overtreffende trap van voorspelbaarheid?’

Stiekem vroeg ik me natuurlijk wel af wat ikzelf zou willen doorgeven aan de kleinkinderen die ik niet heb. Of wat ik niet-westerlingen die hier komen aankloppen zou aanbevelen tot beter begrip van de wereld waarin wij toevallig leven.

Ik zou hen in elk geval niet lastigvallen met een Vlaamse canon, en al evenmin met een Belgische variant. Ik zou meteen gaan voor een snelcursus Europa, een ware raketcanon die zoveel mogelijk bevat van wat het oude continent nu precies tot het oude continent maakt.

Bruegel en F.C. Barcelona, de Eiffeltoren en die van Pisa. Jacques Brel en Le Corbusier. De Alpen en de Noordzee. Garnaalkroketten en bouillabaisse. Kafka en Kamagurka. Spa Rood en Chimay Blauw. Dat soort dingen.

Tot zover uw correspondent uit het Avondland.

Humo 4121/35 van 27 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 27 augustus 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: