Jan Mulder: 'De grote kracht van Club Brugge is het aanspeelpunt genaamd Vanaken'

, door (jan mulder)

45
mulder 1200

'Vanaken zweet niet. Hij hoeft niet te lopen en te zwoegen, de bal komt vanzelf naar hem toe'

Hij is geheelonthouder en postbode in Hengelo. De mensen wachten soms uren op de post, trekken er van lieverlee zelf op uit en vinden hem dan in het riet, waar hij op brasem vist. Het karretje met de te bezorgen post is omgevallen, in het leefnet drijft ook nog iets anders dan brasem.

Ik zal de plot nu verder de plot laten, want die roman is nooit geschreven en Willem Brakman is niet meer, dus we zijn machteloos. Maar een voetbalanalist van Q2 heeft het voordeel dat hij Hans Vanaken, die behalve postbode in Hengelo ook voetballer van Club Brugge is, soms op een paar meter afstand een bal ziet aannemen en wegtrappen. Ik weet meer over Vanaken. Wij hebben hem bestudeerd en zijn een centimeter in zijn wezen doorgedrongen, hoewel helemaal doordringen natuurlijk onmogelijk is: Vanaken is een te gesloten persoonlijkheid.

Aannemen en wegtrappen zijn twee gewone werkwoorden, maar onder Hans Vanaken worden ze mooi, zonder veel poespas. Hij maakt de bewegingen van nature sierlijk. Ik sta achter de zijlijn bij Club Brugge – LASK Linz en kijk naar hem. Hij bezit een geheimzinnige, sierlijke aantrekkingskracht. Omringd door sierlijke spelers als Okereke, Tau, Deli, Mata en Dennis is houten klaas Vanaken sierlijker dan dat hele plukje sierlijkheid bij elkaar. Vanaken zweet niet. Hij hoeft niet te lopen en te zwoegen, de bal komt vanzelf naar hem toe.

De grote kracht van Club Brugge is het aanspeelpunt genaamd Vanaken. Hij zou in de Bundesliga gedijen. Dreh- und Angelpunkt. Alles draait om hem. Als je het even niet meer weet, zoals Mata: Vanaken staat vlakbij en verlost je van al je problemen. Waar Mata in zijn eigen actie verstrikt raakt en de wedstrijd een warboel wordt, opent Vanaken met een eenvoudige pass tien opties voor een effectieve voortzetting van het spel. In trainersjargon heet dat ‘keuzes maken’.

Opeens staat Hans Vanaken in de lucht. Ruud Vormer neemt een corner. Vanaken, nog steeds statig in de avondlucht staand, wacht geduldig. Niets aan zijn lange lichaam beweegt. Wanneer de bal bij hem komt, volgt het klassieke knikje van de kopbalspecialist. Een knikje: zover wil Vanaken qua levenslust nog wel gaan. 1-0. Het wordt nog gelijk, iemand van Linz krijgt rood en Dennis scoort via een uitbraak: 2-1. Club Brugge plaatst zich voor de groepsfase van de Champions League en Ruud Vormer kondigt een feessie aan.

De volgende dag loot Club Brugge in Monaco de tegenstanders Real Madrid, Paris Saint-Germain en Galatasaray in de groepsfase. Kan Vanaken ook schitteren in Estadio Santiago Bernabéu, het Parc des Princes en een kolkend Istanbul? Is hij opgewassen tegen de glitter van het topvoetbal? Dat feessie van Vormer om te beginnen? Feessies en Vanaken? Kan dat? Hij zit in de kring en zwijgt. Wat niet wil zeggen dat Vanaken zich verveelt. Ach, misschien ook wel: hij verveelt zich rot en doet alsof hij meefeest. Tót iemand een salsanummer op de draaitafel legt, Vanaken een Brugse schone in de armen neemt en de pannen van het dak swingt? Het mag niet uitgesloten worden. Hans Vanaken is een man vol geheimen en een sublieme speler.

Enkele weken geleden was er sprake van dat hij een transfer naar het buitenland wilde. België mag blij zijn dat Club Brugge op tijd in actie kwam en Hans Vanaken beloonde met een nieuw contract, sierlijker dan ooit.

Humo 4122/36 van 3 september 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 3 september 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: