Uit de platenkast van Mauro: 'Weld' van Neil Young &Crazy; Horse

, door (mp)

19
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Oké, hoe ga ik dit kunnen uitleggen zonder saai te worden. Muziek is tot op zekere hoogte een wetenschap. Iets met pulserende luchtdrukgolven die in een zo regelmatig mogelijke wiskundige verhouding worden verdeeld, zodat er tonen ontstaan waarmee men melodieën en harmonieën kan vormen om... Ach, fuck it. Muziek is als een balzak. Waar de magie in het duistere oerslijm tussen je twee noten gebeurt. Iedere vakbroeder en -zuster weet dat. Zeker als je in een ouderwets gitaarbandje speelt. Vervang één groepslid, ook al is het niet de zanger, en je hebt direct een totaal andere band. The Rolling Stones zonder Bill Wyman. Black Sabbath zonder Bill Ward. Pixies zonder Kim Deal. Clouseau zonder Tjenne. Zelfs bij Kraftwerk voel je het, begot. Occulte toestanden. Dat ik erover begin, komt door Neil Young & Crazy Horse. Hun nieuwe nummer al gehoord? Het klinkt weer als een bezopen boel, alsof de band zich even gezamenlijk afvraagt welk nummer ze nu ook weer hadden ingezet. Maar Heer Jezus Christus allemachtig, toen ‘Milky Way’ zes minuten later eindigde, voelde ik me bijna ten prooi aan afkickverschijnselen. Onverantwoord goed, deze sjofele rocksterren. Maar dat wisten we allemaal al langer. Mijn verslaving aan Neil Young mét Crazy Horse werd finaal ongeneesbaar met ‘Weld’. Een liveplaat zo ontrendy als de merch-stand op een boerenrockfestival, maar wel eventjes met alles overstijgend resultaat. Het moment dat artificiële intelligentie de mensheid zal overmeesteren, is de dag dat een computer Neil Young & Crazy Horse kan simuleren.

Humo 4123/37 van 10 september 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 10 september

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: