Jan Mulder: 'Waarom greep Anderlecht naast Mbaye Diagne?'

, door (jan mulder)

4
mulder 1200

'De man van Anderlecht liep nog op het perron te ijsberen terwijl Diagne al richting Brugge scheurde'

Ja, de mooiste transfer van het afgelopen window voltrok zich in Brussel-Zuid. Pure nostalgie.

De afgevaardigde van Anderlecht bleef na de kaping door Club Brugge met lege handen op het perron achter. Hij zocht de Midi af naar Diagne, de spits van Galatasaray die mondeling een contract had gesloten met de club. Nergens te vinden. ‘Officieus was de zaak rond,’ klaagde paars-wit later. Alleen de handtekening ontbrak nog.

Voor de zekerheid had Anderlecht ook een mannetje op Zaventem geposteerd om Diagne, die uit Londen moest komen, op te vangen. Waarom niet een mannetje in Londen, in de lobby van Diagnes hotel? Twee mannetjes voor de deur van zijn kamer desnoods? En ééntje bij de achteringang voor het personeel?

Waarom greep Anderlecht ernaast?

Vlak voordat Diagne in de trein stapte, kreeg hij een telefoontje van Club Brugge met een beter financieel voorstel. Hij vergat de afspraak en gaf zijn woord, dat hij eerder aan Anderlecht had gegeven, aan Club Brugge. De chauffeur van Brugge op het perron van de Midi was niet helemaal zeker van dat gegeven woord – het sujet is nu eenmaal licht onbetrouwbaar – en stond, alle spieren en zenuwen gespannen, klaar om toe te slaan.

De deur van de trein ging open: daar was-ie. Clubman gooide een jas over Diagne heen (de spits heeft vuurrode en kanariegele strepen in z’n haar, is 1 meter 91 lang en valt dus op) en wandelde een paar wagons verderop met hem langs de teammanager van Anderlecht, die daar nog liep te ijsberen toen de auto met Diagne op de achterbank allang op de E40 reed.

Ik weet niet of u weleens iemand voorbij hebt zien wandelen met een escorte en een jas over zijn hoofd, of vooruitschuifelend onder een Schotse deken, of gewikkeld in een Perzisch tapijt, de voeten eruit stekend, horizontaal naar de uitgang gedragen: dat zíé je toch?

In het commentaar van Anderlechtmanager Michael Verschueren lazen we dat de jas over het hoofd een ‘kap’ was. Zwart? Met twee ronde gaten erin, Michael? Ik zou dat allemaal precies willen weten. Tot in detail. Tot het nummer van het perron. Tot het weer die dag. Tot en met de schuilnaam van Diagne. Vincent Kompany werd in de voorbereiding van zijn sensationele transfer van Manchester City naar Anderlecht in telefoongesprekken en dossiers ‘Jean-Pierre Van Overschelde’ genoemd, en de codenaam van Papiss Cissé, die ook door Anderlecht werd gepolst, was ‘de heer Severeyns’.

De ontvoering van een begeerde voetballer stamt uit de jaren 60, toen Alfredo Di Stefano naar FC Barcelona ging. Dat nieuws kwam op het bureau van generaal Franco, en Di Stefano werd in Catalonië door de geheime dienst tegengehouden en op een regeringsvliegtuig naar Madrid gezet.

Ik herinner me ook mijn eigen transfer van Anderlecht naar Ajax, 1972. Er deden zich verwikkelingen in de onderhandelingen met de Amsterdamse club voor toen Feyenoord plots op het toneel verscheen. Feyenoord wilde de Zweedse spits Ove Kindvall vervangen door ondergetekende. Dagenlang werd er heen en weer gereisd tussen steden en intern beraadslaagd in bestuurskamers. Op een gegeven moment wist niemand meer waar hij aan toe was, en voorzitter Jaap van Praag van Ajax besloot manager Guus Brox van Feyenoord te bellen.

‘Dag menier Brox, u spreekt met Fons De Ketelaer van d’n Gazet van Antwaarp. Waile wulle geerne weten hoeveel diene Meulders gaat kosten. Ken u m’n oit de brand hellepen?’

Van Praag sprak geweldig Vlaams. Brox tippelde erin, noemde het bedrag, Van Praag zei: ‘Nog een vet schone middag, menier Guus’, belde mij met een beter voorstel en het was rond.

Humo 4123/37 van 10 september 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 10 september 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: