Uit de platenkast van Mauro: 'Arrhythmia’ van Antipop Consortium.

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Als iemand het woord innovatie uitspreekt, zie ik voor mij een overheidsbedrijf vol keitoffe mensen. Waarbij ik er ook van uitga dat ze allemaal samen minstens één keer per dag juichend in de lucht springen. Onder een stralende zon. Het leven als een rechtenvrije stockfoto omtrent geluk. Noem mij gerust ouderwets, maar het etaleren van chronische blijheid, een kwaal die helaas soms bij succes hoort, is zeer ongepast. Innovatie en vooruitgang dienen in de eerste plaats om de kosmische horror waarin we leven ietwat te bezweren. Meer dan vijf seconden niet aan ellende en verderf denken lijkt mij dan ook onverantwoord. Daarom hou ik zo van de op leven en dood innoverende hiphopcultuur. Alles moet constant vettiger, soberder, agressiever, spiritueler, weelderiger, minimalistischer, duurder, bewuster, of het is niks waard. Van obscuur krapuul tot de grootste sterren blijft men het genre heruitvinden. Zeer goed daarin en doorgaans klinkend alsof ze vastzitten in de nabije toekomst is Antipop Consortium. ‘Arrhythmia’ is een album uit 2002 – een eeuw geleden op de hiphopkalender – dat erin slaagt om retrofuturisme te verenigen met volgend jaar. Oud of nieuw, het maakt hun geen fluit uit. Na een stukje ‘Last Night a DJ Saved My Life’ komt er evengoed iets als ‘We Kill Soap Scum’, dat geproducet lijkt door een Ghetto Terminator uit Detroit. De rest is een zeer funkadelic Aphex Twin met Kool Keith als dirigent van The Kraftwerk Arkestra in het programma ‘Jupiter’s Got Talent’. Hopelijk komt het hiernamaals ergens in de buurt ervan.

Humo 4127/41 van 8 oktober 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 8 oktober

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: