Dit is de man op wie de speurder Wallander is gebaseerd

, door (hm)

18
wallander 1200

'De stoffelijke resten verspreidden naast de lijkengeur de mij zo dierbare dranklucht!'

Ja, als het pad van die Zweedse politieman al eens een zeldzame keer over rozen loopt, dan zijn de blaadjes al zodanig gefermenteerd dat je hem door een smurrie ziet ploeteren die in een hipstertent niet zou misstaan naast het obligate kommetje hummus. Nooit gedacht dat smurrie nog een plaats zou veroveren in de Vlaamse eetgewoonten, maar tegenwoordig kijk je van niks meer op. Als ze over drie jaar de IJzertoren een prominente plaats geven op de Antwerpse Grote Markt, zal iedereen die een béétje voeling heeft met zijn gewenste identiteit hetzelfde opperen: ‘Ja, je kijkt van niks meer op. En daar aan die West-Vlaamse sloot kwam geen kat naar dat lelijke ding kijken.’

‘Wallander’ dus. Pas nu raakte bekend dat schrijver Henning Mankell het personage baseerde op iemand uit zijn kennissenkring.

Rupert Derucker (Scandioloog) «Mankell had een jeugdvriend, Olof Blomqvist, die bij de politie werkte. Bijna elke dag klopte die Blomqvist aan bij de schrijver met de mededeling: ‘Als je een borrel voor me hebt, dan heb ik je wat te vertellen.’ Een merkwaardige man, die Olof, iemand met een scherpe blik voor wat er in zijn omgeving gebeurde.»

HUMO Het was iemand die goed kon observeren?

Derucker «Ja. En de schrijver deed daar zijn voordeel mee. Op een keer kwam die Blomqvist weer langs, en hij vertelde het volgende: ‘Eergisteren kwam ik voor de eerste keer in het nieuwe huis van mijn vriendin. We zaten in de tuin wat te pimpelen, en ineens begon die rothond van haar te blaffen en te graven. Ik gaf hem wat trappen, want hij vernielde het hele bloemperk. Maar het beest gaf niet op, en weet je wat? Daar lag verdorie een vrouwenlijk onder de hosta’s! Het mens droeg een regenjas, dus dan weet je: die is niet omgebracht tijdens een hittegolf. Zóú je dus denken. Maar ik redeneerde omgekeerd: dat mens is omgebracht tijdens een hittegolf, en de moordenaar heeft haar een K-Way’tje aangetrokken om ons om de tuin te leiden. Of een K-Waytje, of een kaweetje, je moet zelf maar zien hoe je dat spelt, Mankell! Ik ga niet alles voor je doen.’»

HUMO Kon die speurder het lijk identificeren?

Derucker «Tuurlijk. De vrouw droeg nog sporen van de typische make-up van een professionele celliste, en dan is het een makkie om op de computer te checken of er ergens zo’n strijkster is verdwenen tijdens een hittegolf. En die Mankell maar noteren.

»De volgende dag stond Blomqvist daar weer. ‘Dit moet je horen, heb je een borrel? Ik liep op het strand te bekomen van iets waar je geen zaken mee hebt, toen ik ineens een paar lichaamsdelen zag liggen. Ik kreeg een schok van herkenning, want naast de lijkengeur werd ik getroffen door de mij zo dierbare dranklucht: dat mens had een sloot gin-tonic op. Waarschijnlijk van zo’n zuipschip gevallen dat heen en weer naar Polen vaart om iedereen onderweg lekker taxfree te laten slempen. Zou je denken. Want aan alle zijden van zo’n schip hangen grote vangnetten om die zatlappen op te vangen, die vallen tijdens zo’n reis met tientallen overboord – ik heb zelf ook meermaals in zo’n net gelegen. En wat bleek nadat ik mijn bril had opgezet om het mens in alle scherpte te onderzoeken? Haar ledematen waren afgezaagd met een Japanse trekzaag, dat is een ding dat vooral in de vioolbouw wordt gebruikt. Ja, als je dan weet dat de vorige bewoner van het huis van mijn vriendin een instrumentenbouwer was, dan valt de puzzel in elkaar.’

»De volgende dag was de zaak opgelost: passionele moord. Die instrumentenbouwer had zijn cellospelende minnares omgebracht omdat hij het altijd wat moeilijk had met afscheidnemen, en zijn nieuwe vriendin zat aan de drank, en ook daar koos hij voor een soortgelijke oplossing.»

HUMO En die Mankell had meteen een nieuw boek klaar?

Derucker «Bijna. Er moest alleen nog een politiek motief tegenaan gesmeten worden, of een geheim genootschapje op de achtergrond of zo, en de klus was geklaard.»

HUMO Nog een laatste vraag...

Derucker «Nee, dat hoeft niet. Zo’n vraag is dan bijvoorbeeld: frietjes of puree? Ik heb het nu even over de laatste vraag aan een terdoodveroordeelde die zijn laatste maaltijd krijgt. En het sowieso weinig verrassende antwoord op ‘frietjes of puree?’ zou toch een spijtig slot zijn voor een interessant gesprek als dit, niet?»

Humo 4127/41 van 8 oktober 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 8 oktober 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: