'Hoerenchance': 'Ik was 18 en doodsbang. Jouw gezicht vergeet ik nooit meer'

, door (sigrid schellen)

28
hoeren 1200
© Carmen De Vos

Meer 'Hoerenchance' ☞

Hij wil een praatje met me maken. Smalltalk over de school die weer begonnen is en dat het wel goed doet, die rust overdag. Ik ga er niet op in en hij geeft naar goede gewoonte niet op. De man die achter me staat te wachten, kijkt me begripvol aan. Hem ontgaat mijn lichaamstaal niet. Mijn belager daarentegen houdt vol. Hij zou me wel aan het praten krijgen.

Wanneer hij me naar mijn werk vraagt, antwoord ik dat ik van thuis uit werk. ‘En jij? Werk jij nog steeds in de voedingsindustrie?’ Mijn vraag brengt hem uit evenwicht. Ik ontneem hem de kans het gesprek te leiden. De man kijkt me verbaasd aan en antwoordt dat hij er al een tijdje niet meer werkt. Hij begrijpt meteen dat ik er ooit studentenwerk heb gedaan en is verwonderd, bijna gevleid dat ik hem nog ken.

‘Natuurlijk ken ik je nog,’ bevestig ik, ‘Je bent me na één van mijn eerste dagen naar huis gevolgd. Je bent me wel drie keer voorbijgereden en gebaarde dat ik moest stoppen. Maar in plaats daarvan fietste ik zo snel mogelijk naar huis om mijn vader in te lichten. Die was razend en we hebben je samen nog een uur lang gezocht. De volgende dagen kwam hij me telkens oppikken in de hoop dat hij je zou treffen. Ik geloof dat hij je kapotgemaakt had als hij je te pakken had gekregen.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: