Marc Didden: 'Muziek is het enige redmiddel tegen slapeloosheid'

, door (md)

16
a1

En alsof dat nog niet genoeg is, ben ik in bijberoep ook nog eens lid van het gilde der piekeraars. Daarom vond ik het zo troostend dat een bedreigde Vlaamse omroepvereniging onlangs ampele zendtijd besteedde aan mij en mijn lotgenoten. Degenen die zich overdag slaperig door het leven slepen, geeuwend heelder bakken koffie drinken om dan doodmoe de avond te halen. Waarna die verfoeilijke nacht weer begint, die tijdstunnel waarin wij slapelozen massaal naar herhalingen van ‘Terzake’ en ‘De afspraak’ zitten te kijken en daar niet één, maar tientallen keren het wollige gezwam van figuren als a fish called Ignaas moeten ondergaan.

Als ik écht nachten na elkaar niet kan slapen, neem ik, op voorspraak van de dokter, weleens mijn toevlucht tot een pil. Ik slaap dan wel, maar niet goed. Ik droom van vreselijke dingen, zoals het nieuws dat ook de levende draaitafels genaamd Dimitri Vegas en Like Mike hun kandidatuur indienen voor het voorzitterschap van CD&V. En die duobaan ook nog krijgen. Droefenis, troef!

Muziek is, zoals vaak, het enige redmiddel. J.J. Cale, Nick Drake, Leonard Cohen. Slaapverwekkend schoon. Het liefst van al leg ik mijn nachtelijke lot in de armen van Felice and Boudleaux Bryant, een echtpaar uit het zuiden der Verenigde Staten. Qua beroepsbezigheid schreven zij songs, en niet van de minste. Denk aan ‘Love Hurts’, ‘All I Have to Do Is Dream’ en ‘Bye Bye Love’. Maar luister vooral naar wat The Everly Brothers doen met hun ‘Sleepless Nights’.

En ga dan slapen.

Humo 4130/44 VAN 29 oktober 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 29 oktober 2019

Lees alle reportages

Zoek meer artikels over: ,

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: