Uit de platenkast van Mauro: 'Annie Ross Sings a Handful of Songs’

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Zoals de meesten hier, neem ik aan, beoordeel ik een samenleving vooral op haar technologische ontwikkeling. Hoe meer vervangende snufjes er te koop zijn, hoe minder gedoe met je armen, benen, geslachtsorganen en dat voorlopig helaas nog onmisbare hoofd. We kunnen alleen maar ongedurig blijven wachten op een volledig lichaam van multifunctionele protheses. Een 3D-geprinte wifineus die het vliegend snot van een acute niesbui dadelijk omzet in extra megabytes cloudopslag? Laat maar komen. Soms vraag ik me af: hoe deden ze het vroeger toch allemaal? Het verleden moet echt een verschrikkelijke tijd geweest zijn. Daarom is het ook zo belangrijk om het nooit te vergeten. Want voor je het weet, staat er een boosaardige leidersfiguur op die ons weer terugbrengt naar een gruwelijke oertijd. Zoals het jaar 2003, toen we het nog met 3G moesten doen. De horror. Maar inderdaad, hoe deden ze het vroeger toch, denk ik al luisterend naar ‘Annie Ross Sings a Handful of Songs’. Alles moest in één keer live worden gebracht, met uitgebreid orkest en opgenomen met een beperkt aantal microfoons. Het kon niet anders. Echt niemand mocht een fout maken. Zelfs de technici niet. Een perfecte zangvertolking werd waardeloos als pakweg de saxofonist een fout maakte in zijn solo, of de pianist ergens een slordig akkoord speelde. Het was alles of niks. Maar op deze plaat klinkt alles ronduit perfect, wat in die tijd – de jaren 50, 60 – gewoon normaal werd bevonden. Echt helemaal knettergek, dat verleden. Musiceren met je lijf. Waanzin.

Humo 4131/45 van 5 november 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 november

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: