Heleen Debruyne: 'Mijn zwangerschap voelt als de slechtste dag van menstruatie, negen maanden lang'

, door (hdb)

8
heleen 1200

Terwijl ik dit opschrijf, zit ik me zorgen te maken dat ik de emancipatie van de vrouw decennia terug de tijd in katapulteer. Al eeuwen moeten we ons verzetten tegen het cliché te labiel te zijn. Te labiel om moeilijke boeken te lezen, te gaan stemmen, een eigen bankrekening te openen, een bedrijf te leiden. Ondertussen is het bewezen dat we dat allemaal wél kunnen, zelfs met die wiebelige hormonen niet beter of slechter dan mannen. Maar we lijken nog steeds te denken dat onze positie fragiel is. Laten we iets zien van onze lijfelijke besognes, dan nemen ze ons nooit meer serieus, vrezen we. Daarom poetsen we het weg, dat bloeden, die prenatale mentale storm, de treurnis van de overgang.

Goed voor de emancipatie of niet, ik ben die strategie beu. Het is zo ouderwets om het denken van het lichamelijke te scheiden en enkel dat eerste ernstig te vinden – daar konden de kerkvaders al wat van. Bovendien kan het nogal wat gevolgen hebben. Psychologe Sarah E. Hill schreef een boek over wat de anticonceptiepil doet met het vrouwenbrein. Dat is jarenlang te weinig onderzocht en verzwegen, schrijft ze, ook omdat vrouwen niet graag toegeven dat hun cyclus wel degelijk iets kan doen met hun denken. Hormonen hebben een grote invloed op de ervaring van het zelf en wat dat zelf denkt te willen. Zo kiezen sommige vrouwen die de pil nemen partners die ze met een natuurlijke cyclus misschien links zouden laten liggen. Verwarrend, als je na een paar jaar in zo’n relatie stopt met slikken en je plots niet meer geil wordt van je lief. Het was vast niet alleen een hormonale kwestie, maar dat onderzoek heeft me anders doen kijken naar de treurige laatste jaren van een vroegere relatie.

De medische wereld houdt zich ook weinig bezig met de impact van zwangerschap en geboorte op het mentale welzijn van de moeder – als het kind er gezond uitrolt, horen we blij te zijn. Maar zo’n zwangerschap is vaker een hormonenstorm dan een roze wolk. Als die verwarrende en tegenstrijdige gevoelens niet worden erkend als normaal, kunnen ze gaan etteren.

Laatst sprak ik een vrouwelijke auteur. Ze vertelde dat een nijdige mannelijke collega publiekelijk had geschamperd dat haar werk te veel droop van de vrouwelijkheid. Ze schrijft over jurken en de onvermijdelijke neergang van borsten, maar schuwt ook onderwerpen die we ‘ernstig’ noemen niet. Zo is het leven: op dezelfde dag bedroefd zijn over wat de menopauze met je tieten doet, daarna die borsten in een net iets te kleine jurk hijsen en een lezing geven over pakweg, artificiële intelligentie.

Humo 4131/45 van 5 november 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 november

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: