Jonge verkeersslachtoffers: 'Ik zie mezelf nog altijd onder die ronkende vrachtwagen liggen, achter het eerste voorwiel'

, door (sp)

37

ANS JANSSENS (26): Ik mis affectie en ben bang om eenzaam oud te worden. Maar de liefde heb ik opgegeven

Ans Janssens fietste op 17 december 2007 naar school via de Mechelsesteenweg in Antwerpen, toen een auto haar opschepte. Door de klap raakte haar ruggenmerg gekneld tussen de vijfde en de zesde halswervel.

HUMO Toen je uit je kunstmatige coma ontwaakte, kon je niets meer voelen en kon je je evenmin nog bewegen. Wat ging er toen door je heen?

Ans Janssens «Op dat moment zat mijn moeder naast mij. Ik probeerde iets te zeggen, maar praten lukte niet. Haar gezicht was vlekkerig en haar neus zag er knalrood uit. Ik dacht meteen: ik moet haar proberen op te vrolijken. Pas daarna vroeg ik me af wat er met mij was gebeurd. Eén van de dingen die ik uit mijn ongeval heb geleerd, is dat je geliefden zien lijden nog erger is dan je eigen pijn.

»Die eerste weken wilde ik alleen mijn dichtste familie zien. Maar ik kon moeilijk praten, dus kon ik ook moeilijk geruststellen. En ik had zo’n raar ziekenhuispakje zonder achterkant aan. Ook een afknapper als je mensen wilt ontvangen (lacht).»

HUMO Was het meteen duidelijk dat je nooit meer zonder rolstoel zou kunnen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: