De autobiografie van Louis Theroux: 'Ik zag er maf uit, ik was onhandig en pas 23. Waarom kreeg ik die baan bij de tv?'

, door (red)

26

'Tijdens mijn eerste tv-opdracht had ik niet in mijn broek geplast en was ik niet in huilen uitgebarsten. Dat was al beter dan verwacht'

Toen steeds duidelijker werd dat Spy (het Amerikaanse blad waarvoor Theroux in de vroege jaren 90 werkte, red.) het niet zou redden, bedacht ik halfslachtig dat ik toch een plan B moest hebben. Maar hoe moest dat eruitzien? Zonder dat ik er zelf in geloofde benaderde ik andere tijdschriften en schreef ik brieven naar redacteuren bij Time en Entertainment Weekly die ik kende. Dat leverde niks op. Kon ik niet als freelancer aan de slag voor een persdienst? Of bij Manhattan Spirit, een kleine gratis krant? Dat leek nog het meest realistisch. Sarah (Therouxs toenmalige partner, red.) vond dat we naar een heel ander land moesten. Vietnam misschien. Ze had het land lukraak uitgekozen. Ver van ons beider familie. Vriendelijke mensen. Kon ik meteen mijn Frans oppoetsen.

Af en toe vroeg ik me af hoe het zou zijn om teksten voor televisie te schrijven. Maar dat leek nou juist níét realistisch. In het begin van het jaar had ik een serie multiplechoicevragen bedacht voor een MTV-quiz. Ze waren geen van alle gebruikt. Ik had ook een korte monoloog gedaan voor een pilot van MTV, die ook al niet was gebruikt – helemaal prima, omdat ik geen idee had waarom ze me ervoor hadden gevraagd – maar ze hadden me ook niet uitgenodigd voor het afsluitende feestje, en dat zat me wel een beetje dwars. Was die monoloog zo houterig en humorloos dat ik niet meer mocht praten met de rest van het team? Anders gezegd: mijn score bij de tv zat ergens tussen beroerd en wat er onder beroerd komt in.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: