Eenzaamheid in Vlaanderen: 'Ik wil niet alleen sterven, maar dat zal waarschijnlijk wel gebeuren'

© VRT

, door (kd)

94
Canvas| Bekijk programma-info »

'Mijn dochter is 43, maar dat is alles wat ik weet. Misschien ben ik wel grootmoeder'

Nadine: ‘Geen banden meer’

NADINE «Hoewel ik meteen heb toegezegd om te getuigen over eenzaamheid, voelde ik me nóg eenzamer nadat ik de aflevering had bekeken. Omdat ik toen nog meer besefte in wat voor een hopeloze situatie ik me bevind.

»Het is allemaal begonnen met een auto-ongeluk op mijn 17de, waarbij mijn moeder is omgekomen. Mijn toekomstige man reed. We waren op weg om mijn kleine zusjes op te halen van een kamp. Normaal zouden er vrienden meegaan, maar omdat iemand had afgezegd, had ik mijn moeder meegevraagd: ‘Wil je de kleintjes zien dansen aan het kampvuur?’ Dat zij de enige is die het niet overleefd heeft, daar heb ik me lang schuldig over gevoeld. Ze was 39.

»Daarna heeft mijn hele familie me laten vallen: ik was in hun ogen schuldig aan de dood van mijn moeder. Dat ik twee jaar later getrouwd ben met ‘haar moordenaar’, hebben ze nooit kunnen verkroppen. Terwijl het echt wel een ongeluk was: de remsporen bewezen dat mijn vriend niet te snel reed, en hij had ook niet gedronken. Maar omdat het donker was, hadden we niet gezien dat er een stopbord half verscholen achter een struik stond.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: