Raymond Poulidor (1936 – 2019): het laatste interview van een wielermonument

© Jelle Vermeersch

, door (jdn)

44

'Ik besef dat mensen over honderd jaar alleen nog over mijn tweede plaatsen zullen praten, maar ik koester ze allemaal'

Een warme dag in juni, 2019. Het is druk aan de kathedraal van Saint-Léonard-de-Noblat, een stukje Unesco-werelderfgoed en een verplichte stopplaats voor pelgrims die op weg zijn naar Compostella. Al eeuwen bidden ze hier tot Saint-Jacques, terwijl een andere heilige hier om de hoek woont.

POULIDOR «Ah, les amis Belges. Jullie komen voor Mathieu, zeker? Heb je hem gisteren de wereldkampioen mountainbike uit het wiel zien fietsen? Die jongen is niet normaal, hij wordt de beste renner ooit. Ja, beter dan Merckx. Soit, kom binnen!»

We stappen de trap op naar de woonkamer en stellen vast dat Raymond zwaar ademt.

POULIDOR «Astma, en ik wil geen puffer. Net zoals ik weiger mijn leeftijd uit te spreken. Ik ben geen 83, maar 38.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: