Beeldend kunstenaar Charles Hofman, de weduwnaar van Gerrit Komrij, is overleden: 'Wij waren een kerk met z'n tweeën'

, door (ms)

14

(Verschenen in Humo 3761 op 2 oktober 2012)

Gerrit Komrij overleed op 5 juli 2012. Drie maandan later reisde weduwnaar Charles Hofman (65) vanuit Portugal naar Nederland als zijn vertegenwoordiger op aarde: het Gerrit Komrij Lyceum in Komrijs geboortedorp Winterswijk werd officieel geopend en een week later, 6 oktober, diende de postuum toegekende Boudewijn Büchprijs afgehaald in Amsterdam. Ik ben naar Vila Pouca da Beira gereisd om te zien of Charles daar klaar voor is. 

‘Ik weet het niet,’ zegt hij. ‘Ik ben verward. Het gaat goed, denk ik, en tegelijk denk ik: hoe kan het nu goed met me gaan? We waren toch zesenveertig jaar samen, twee jongens die van elkaar hielden. Ik ben wel een vechter, maar nu weet ik niet meer waarvoor te vechten. Het is een onbegonnen strijd: de kloof tussen een leven dat voorbij is en een leven dat voortgaat is onoverbrugbaar.’ We zitten in het theehuis met zicht op hun trotse Casa Branca aan de ene en de bergrug van de Serra da Estrela aan de andere kant. Het is de laatste zwoele zomeravond. Luisa heeft lekker gekookt, Chopin draait de muziek. Charles heeft zin om te praten over Gerrit, anders deden we dit niet, maar het maakt de vragen die ik stellen moet niet makkelijker. Voelt hij zich, nu hij alleen is, verjaagd uit dit paradijs dat ze samen hebben gecreëerd? ‘Ik ben goed in ontkennen,’ is zijn openingszet. ‘Ik ben nog nooit bij het graf van mijn moeder geweest. En bij het graf van Gerrit ook nog maar een keer of vier, vijf. Dat is niet veel, hij ligt hier toch aan de overkant van de weg. Ik ga de confrontatie uit de weg. Daar komen huilbuien van en dat wil ik niet. Ik zie hem wel in mijn dromen. Ik word met hem wakker. Soms komt hij hier bij me zitten in een stoel, heel kalm – je weet hoe rustig hij zitten kon.’ 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: