Uit de platenkast van Mauro: 'Rum Sodomy & the Lash’ van The Pogues

, door (mauro)

16
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Het prachtige anti-oorlogslied ‘And the Band Played Waltzing Matilda’ is dikwijls gecoverd en niet door de minsten. Maar van alle versies die ik ken – en dat zijn er niet weinig, want ik wil ze allemaal horen – gaat mijn voorkeur uit naar die van The Pogues. Een band van het soort dat maar één keer kan voorvallen in Gods creatie. Ergens geloof ik dat muzikanten uit pakweg de 18de eeuw eerder als The Pogues klonken dan de historisch geïnformeerde uitvoeringen door musicologen. Bewijzen kan ik het niet, het spijt me, maar Shane MacGowan moet zijn mond maar opendoen en tijd wordt nog relatiever dan hij al was. Als dronken geesten uit een ver verleden, zo laat hij zijn woorden klinken. De man is één van de laatste echte traditionele dichterzangers. Vraag het maar aan superfan Bob Dylan. Er circuleert een foto van die twee samen op Twitter, waarop iemand in alle ernst reageert dat MacGowan er ouder uitziet dan Dylan. Hoe dan ook, dat prachtige anti-oorlogslied waarover ik het had, staat op ‘Rum Sodomy & the Lash’, een album met de groep op haar allerbest. Wat er zoal opstaat: ‘A Pair of Brown Eyes’, ‘Dirty Old Town’ en ‘I’m a Man You Don’t Meet Every Day’, een liedje dat erg mooi wordt gezongen door de erg mooie ex van Elvis Costello. En dan is er nog mijn misschien wel favoriete nummer van The Pogues: ‘Rainy Night in Soho’. Muziek om bij te schateren, huilen, vechten en kussen.

Humo 4135/49 van 3 december 2019

Dit artikel staat in:

HUMO van dinsdag 3 december

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: