Jan Mulder: 'Er zijn huisregels waaraan mijn vrouw zich dient te houden. De scheidsrechter dient ook zo'n sterke vent te zijn'

, door (jan mulder)

5
mulder 1200

Elleray heeft in de Premier League een opleiding genoten die het best kan worden geïllustreerd met een ingezonden brief in The Times van David Govan, woonachtig te Fort William: ‘Spelers behoren respect voor de tegenstander te tonen en nooit een schot op doel te plegen met een peuk in de mond. De sigaret zal te allen tijde eerst aan de referee worden overhandigd. Deze kleine beleefdheden kenmerken de gentleman.’ Op benenbrekende aanslagen wordt minder gelet, maar eerlijk is eerlijk: de Premier League is, mét haar scheidsrechterskorps, uitgegroeid tot de populairste en rijkste voetbalcompetitie ter wereld. Je kunt moeilijk volhouden dat ze het daar verkeerd doen.

Al in mei had Elleray voorgesteld het niveau van de Belgische arbitrage te verhogen met ‘fysieke trainingssessies, nauwgezette monitoring en betere begeleiding door deskundigen’. Eén van de vele andere verbeteringen, lezen we nu in Het Laatste Nieuws, is scheidsrechters naar een profclub sturen om er aan de training deel te nemen en ‘elkaars leefwereld beter te leren begrijpen’.

Het idee (‘project’) ontsproot aan het brein van technisch directeur Layec. Hij was met zijn ervaring in de Franse Ligue 1 aan het stoeien gegaan en na maanden studie en toetsing uitgekomen op de gedachte om zo’n uitwisseling ook in België te proberen. Hij koos als proefkonijn scheidsrechter Erik Lambrechts, die op 13 november jongstleden bij Royal Antwerp FC meeliep, een trainingsmatch floot en samen met de spelers lunchte om elkaars leefwereld beter te leren begrijpen. Frank De Bleeckere verklaarde dat hij ‘positieve feedback’ van alle betrokkenen had gekregen. ‘Uiteraard is het niet de bedoeling dat spelers en arbiters een band creëren. Als dat zou gebeuren, heb je als ref sowieso een probleem,’ zei Frank.

Als ik naast Antwerp-trainer Bölöni zit en zijn nette tafelmanieren vallen me op, alsmede zijn leuke manier om de conversatie gaande te houden, dan is er misschien geen band ontstaan, maar wel een bandje. Er is iets opgebloeid tussen de trainer van Antwerp en mij, iets dat voorheen niet bestond. Ik vond hem altijd een dwarse, humeurige Roemeen, maar wat is me dat een heer, zeg. Veel meer begrip voor gekregen. Ik denk zelfs liefdevol over heel Roemenië. Bölöni vertelde me bij de koffie dat hij van beroep eigenlijk tandarts is. ‘Laat me eens kijken,’ zei hij, zachtjes neigend naar mijn mond. Ik vergeet dat moment nooit meer.

Zou je die sympathie aan het adres van een trainer en zijn elftal niet beter voorkomen? Zoals de neutrale scheidsrechter Bart Vertenten ook niet hoort te dineren met de bij de clubs machtige makelaar Dejan Veljkovic wegens dreigende belangenverstrengeling? (Beide personen werden geschorst toen hun genoeglijk samenzijn uitkwam.) Rest de vraag: hoe je inleven in een leefwereld? Mijn vrouw en ik zijn al vijftig jaar getrouwd en ik ken haar nog steeds niet door en door. Wij waarderen elkaar zoals we zijn. Ik ben de baas, dat wel. Functioneert voortreffelijk. Er zijn bepaalde huisregels in ons departement en daar dient zij zich aan te houden, punt. De voetbalscheidsrechter dient ook zo’n sterke vent te zijn. Hij kent de spelregels en blaast zonder aanziens des persoons op de fluit, zonder zich in te leven in de ingewikkelde wereld van de rechtsback, zonder te genieten van de tafelmanieren tijdens de lunch, of de gezelligheid op de keeperstraining met doelman Bolat, zonder ook maar één seconde aan het Referee Department van Elleray, Layec en De Bleeckere te denken, want die zitten zijn prestatie alleen maar in de weg, met hun ideeën gegrepen uit het leven van de Dalai Lama.

Humo 4135/49 van 3 december 2019

Dit artikel staat in:

HUMO van dinsdag 3 december

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: