Marc Didden: 'Steek eens een vreugdevuur aan, in plaats van een asielcentrum'

, door (md)

Deel
vrijbeeld

En wellicht ook omdat er toch zoveel zijn van dat soort liedjes. Kiezen is al gauw verliezen en dus houdt menig professioneel platendraaier het dan maar bij muzikale usual suspects als ‘Jingle Bells’, ‘White Christmas’ en een zeldzame keer ‘Let It Snow, Let It Snow, Let It Snow’. Mooi genoeg, allemaal, maar wel even voorspelbaar als de eerste drie letters van het abc.

In mijn schuilkelder klonk tijdens de laatste dagen van 2019 andere kerstkoek: minstens één keer per dag Elvis’ snerpende ‘Santa Claus Is Back in Town’, dat hijzelf cadeau kreeg van de legendarische songsmeden Leiber & Stoller. Ook altijd prijs: vlak voor het slapengaan nog eens The Pretenders en ‘2.000 Miles’ oproepen, waarin Chrissie Hynde con brio het versmachtende effect vertolkt dat Kerstmis kan hebben op de eenzamen onder ons. ‘Christmas in Prison’ – de titel zegt het al – zit in hetzelfde register. Gevangene denkt aan meisje en bekent: ‘I dream of her always, even when I don’t dream’.

En net wanneer de tranen komen, graag overschakelen op Dylans ‘Must Be Santa’. Bekijk de videoclip en bedenk dan dat iemand tegelijk geniaal en knettergek kan zijn. In het kader van dit diepgaande onderzoek naar triestige kerstliedjes mag vooral ‘Kerstlied ’72’ van de piepjonge Raymond van het Groenewoud niet ontbreken. Een prangende tranche de vie die je doet hopen dat het maar gauw weer Nieuwjaar wordt. Wat inmiddels gelukkig gebeurd is. Maak er iets van, medeburgers! En steek eens een vreugdevuur aan, in plaats van een asielcentrum.

Humo 4140/02 van 7 januari 2020

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 7 januari

Lees alle reportages

Zoek meer artikels over: ,

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: