Humo sprak met Eddy Wally

Deel
14617_eddy71.jpg

We treffen hem in Café Chérie, een simili-café, zo genoemd naar Eddy Wally's bekendste openbare aanzoek tot ontucht: Chérie, dans met mij de tango d'amore / want wij zijn voor elkander gebore...

Café Chérie is - vooral op zaterdagavond - een bezoek overwaard: het Schone Vlaamse Volk blubbert er in al zijn lelijkheid over de dansvloer, vrouwspersonen dansen er bumper aan bumper de tango. Er hangen ondefinieerbare geuren. (Keulen? Oranjebloesem? De Dennenbossen Van Het Hoge Noorden? Spic & Span?) Te midden van al die luchtstromingen komt plotseling Eddy Wally aangegeurd, gekleed in een oranje zwartgebiesd pak. Hij springt rond als een soepele worst, aan de kleur te zien een cervela. Het café barst uit zijn baleinen als Eddy Wally over de tafels heen loopt en met lenig heupwerk volle pinten vermijdt. 'Ik ben stapeldol op Lola, op Zwarte Lola,' bekent hij, 'z'is een meisje met een mooi figuur, en wat ze heeft is puur natuur.' Intussen lopen kelners rond die bier en elpees verkopen, het eerste heb je nodig om het tweede te appreciëren.

Er zijn nu zelfs al dames die met heren dansen, waarop Eddy Wally uitroept: 'Pakt 'm goe vast, madammeke, en laat 'm niet vallen.'

Zo gaat-ie door tot 3 uur 's morgens, maar het interview is al veel vroeger begonnen: om vijf uur 's middags ontvangt Eddy ons in zijn sober maar smaakvol ingerichte flat.

EDDY WALLY: Hartelijk welkom, beste journalisten van de pers! 'n Whisky? Drink maar eens goed, dat we nog veel plaatjes mogen maken zonder graatjes, en dat we nog veel in de Humo mogen verschijnen!

HUMO: Sigaret?
EDDY WALLY: Eddy Wally rookt niet, Eddy Wally drinkt niet, maar hij eet grote biefstukken! In de show-bisnis hebben wij een hárd leven, want kijk, Jan Van Rompaey heeft mij nog maar pas twintig keer opgebeld om op te treden in televisie-magazine, en het was een geweldig succes. En de mensen op de markt zeiden allemaal: Ooohh Eddy Wally... het was fantastisch, en hoe komt het toch dat ge niet méér op de televisie komt...

HUMO: Ja, hoe komt dat?
EDDY WALLY: Och meneer, ik ga u zeggen, ze drukken het altijd zo brutaal uit, ik zing smartlapjes zeggen ze, maar wat zingt Tom Jones dan over Delilah? Da's toch ook een meisje dat met een mes wordt doodgestoken, en dat wordt verkocht tegen 80 per uur. Kijk meneer, ik heb niets tegen de televisie...

HUMO: (opmerkzaam, wijzend op het glimmende televisiemeubel) Ah nee, want u heeft zelf televisie...
EDDY WALLY: Voilà, ik heb zelf televisie, en als er iets te doen is, komen ze altijd bij mij aankloppen, voor Boemerang, en voor dat, en voor 't gindse... en ik sta altijd klaar om iedereen te helpen in het leven, maar waarom helpt de televisie ons dan niet?

HUMO: Zwarte Lola heeft er zich onlangs nog over beklaagd dat haar plaatjes taboe zijn op de B.R.T., terwijl ze wél gedraaid worden op de privé-fuifjes van de B.R.T.-elite.
EDDY WALLY: Zeer juist, de mensen hebben hier gezonde leute, gezond plezier, en ik heb hier zelfs al een paar hoge pieten van de B.R.T. in de zaak gehad, en die stonden verstomd, meneer. Maar u begrijpt natuurlijk, Humo, dat ik de namen van deze heren niet kan verklappen, want ik zou niet graag hebben dat ze hun schoon plaatske kwijtspelen. Trouwens, ik peins dat er nu met televisie-magazine een oplossing gevonden is, want Jan Van Rompaey heeft me gezegd: Eddy Wally, nu zullen alle poorten voor u open gaan. Ik wacht nu alleen nog maar op een Eddy Wally-show.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: