Het dagboek van Dries Van Langenhove. 'Een flamingant zonder wasbordje is géén flamingant'

, door (tr)

750
1200
© Photonews

Lees meer dagboeken van BV's »

Maandag

Maandag. Altijd weer moeilijk, of toch als je oogkleppen draagt en de kranten ook écht gelooft als ze zeggen dat het maandag is. Ik heb namelijk een sterk vermoeden dat de linkse leugenpers de tijdmeting al geruime tijd manipuleert, om op die manier het fiere Vlaamse volk een rad voor de ogen te draaien. Waarom, dat weet ik niet. Nóg niet. Maar de werkelijkheid, zoals een dode rat in een beerput, komt na verloop van tijd altijd bovendrijven. Tot die dag houden ik en de rest van Schild & Vrienden vast aan onze eigen tijdrekening: vandaag is vrijdag, in het jaar 717 na 1302. U weet wat dat betekent: bijna weekend! Houzee!

'Hoewel ik al jaren zweer bij het typisch Vlaamse advies om regelmatig mosterd op je gezicht te smeren, blijft mijn gelaat nog altijd geheel haarloos'

Dinsdag

Vandaag was Jean-Marie Dedecker weer in het VRT-journaal, het enige lichtpuntje in een triest schimmenspel dat voor de rest natuurlijk voor geen meter te betrouwen valt. Ondanks zijn teleurstellende fysiek (een flamingant zonder wasbordje is géén flamingant) en zijn onverklaarbare vasthouden aan de kust (weet hij dan niet wat voor aantrekkingskracht het Kanaal heeft op transmigranten?) kan ik niet anders dan sympathie voor hem koesteren. Misschien is het wel zijn baard die mijn afgunst opwekt: hoewel ik al jaren zweer bij het typisch Vlaamse advies om regelmatig mosterd op je gezicht te smeren, blijft mijn gelaat nog altijd geheel haarloos. (Nota aan mezelf: blijven zoeken naar een manier waarop ook dat de schuld is van de multiculturele samenleving).

Woensdag

Alweer telefoon gekregen van mijn advocaat. Natuurlijk niet opgenomen. Begrijpt die man nu nog niet dat je gerechtelijke onderzoeken alleen maar geloofwaardig kunt ontkennen als je er niets van afweet? Na de middag me afgezonderd om de bijbel te bestuderen, als deel van een vaderlandslievend, vroom en godvruchtig leven. ’s Avonds cantus: gedronken tot ik in een ander z’n broek piste. Topavond.

Donderdag

Sinds enkele weken is donderdag een zwarte dag in de week van deze Vlaand’renvrind. De schuldige: de zogeheten klimaatmarsen, op poten gezet door een bende goedgelovige wichten die niet eens doorhebben dat ze zich voor de kar laten spannen door het linkse, multiculturele, veganistische, migrantenzoenende, bomenknuffelende, vaderlandsloochenende, antipatriottische, wietsmorende establishment. De eerste weken hebben we met de militanten van Schild & Vriend nog een eigen mars georganiseerd bij wijze van tegenbetoging, maar daar zijn we na twee keer mee gestopt: na enkele kilometers wordt marcheren in lakschoenen een behoorlijk pijnlijke zaak.

Vrijdag

Op zoek naar een nieuw kamerbreed tapijt voor het vergaderlokaal van Schild & Vrienden. Het vorige staat nog vol vlekken van de laatste 11 juli-viering, en omdat ik sta op orde en netheid was het tijd voor vernieuwing. Ik gebruik bij het winkelen naar tapijten trouwens dezelfde strategie als bij het kopen van kleren: alles wat in de winkel aan de linkse kant hangt, negeer ik straal. Bij mijn vaste klerenwinkel loont die strategie trouwens wonderwel: de kindermaten hangen er toevallig aan de rechtse kant.

Zaterdag

Jean-Michel, onze penningmeester, tekent verzet aan tegen zijn uitstoting uit de vriendenclub die Schild & Vrienden nog altijd in de eerste plaats is. Mocht je dit lezen, Jean-Michel: het zal niet baten, ook al zijn je ouders dan allebei tandarts en doen ze elk jaar een aanzienlijke bijdrage om de Vlaamse zaak vooruit te helpen. Dacht je nu écht dat iemand het grappig zou vinden toen je gisteren op de parking van Carpetright onze nieuwe matten begon op te rollen met de kreet ‘Kijk naar mij, ik ben een linkse rat!’? Je wist verduiveld goed dat dat in strijd was met regel één van onze huistekst, Jean-Michel: ‘Alleen Dries mag grappig zijn’.

Zondag

Aalst carnaval. Omdat me ter ore gekomen was dat mijn beeltenis op meerdere praalwagens zou prijken, leek het me geen slecht idee om die Aalsterse sympathisanten ter plekke te gaan bedanken voor het verdedigen van de Vlaamse zaak – je zou het ze bijna vergeven dat ze elk jaar hun geslacht verraden door zich te verkleden als vrouw.

Mijn plan was simpel: met een onopvallende auto ongemerkt aansluiten in de carnavalsstoet, om dan bij de aankomst op de Grote Markt uit te stappen en onder luid gejuich de Vlaamse Leeuw te vlaggen op het dak van de wagen. Een waterdicht plan, ware het niet dat enkele omstaanders, wellicht linkse marionetten, al na enkele straten de politie erbij haalden en mij uit de wagen sleurden. Ik herinnerde me gelukkig dat de Aalsterse burgemeester een NV-A’er is: niet ideaal, maar hij zou op zijn minst wel sympathie hebben voor mijn idee. Helaas werd ik, ondanks mijn kreet ‘Breng mij naar uw burgemeester!’, door de politie meteen opgesloten in een donkere, koude cel. Ik zoek nog even naar een manier om hieruit te raken zónder met mijn advocaat te praten, maar met wat geluk zit ik nog opgesloten tijdens de verkiezingen, wat me bij de stembusgang ongetwijfeld een monsterscore zou opleveren uit sympathie. August Borms achterna! Stel je voor.

Vlaamsgezinde groetjes,

Dries

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: