Het dagboek van Roger Vangheluwe: 'Nog elke week bestel ik me een kleintje'

, door (tr)

Deel
1200
© Photonews

Lees meer dagboeken van BV's »

Maandag

Het beloofde een mooie dag te worden in Het Verborgene, tot mijn raadsman me via verzegelde brief liet weten dat er eens te meer kwatongen zijn die me beschuldigen van onzedige, zelfs zondige handelingen in het verleden. Ik heb hem meteen opdracht gegeven klacht neer te leggen voor laster: sinds mijn pijnlijke vertrek bij het bisdom van Brugge ben ik namelijk een dankbaar doelwit voor zulke aantijgingen. Ongelofelijk: je misbruikt één kind en plots ben je een pedofiel.

Dinsdag

Hier in Het Verborgene bereikt me doorgaans maar weinig nieuws vanuit de urbane buitenwereld, maar onlangs ving ik op dat er al geruime tijd een polemiek gaande zou zijn rond de heer Michael Jackson. Dat noopt me al enkele weken tot bezinning, buiten mijn verwachtingen om: zijn muziek heeft me, nu ik toch aan biechten toe ben, eerlijk gezegd altijd met afgrijzen vervuld. En toch voel ik me tegenwoordig om één of andere reden verwant met hem. Is het omdat deze bard de naam draagt van een aartsengel, is het omdat hij op een manier ook in Het Verborgene leefde, of is het het mirakel dat schuilgaat achter zijn wonderbaarlijke uiterlijke transformatie? Ik ben er nog niet helemaal uit.

Woensdag

Geloof het of niet, beminde lezer, maar zo’n ballingschap kan na een tijdje ook gaan vervelen. Ja, je hebt uren de tijd om te bezinnen, rozenkransen te knutselen en de Bijbel te bestuderen, maar om eerlijk te zijn: voor de rest is er niet veel aan. En daar mijn zelfgekozen ballingsoord in het Franse ligt (hou dit voor de liefde Gods stil), is er op de televisie bovendien geen fluit te zien - een manco dat me sowieso altijd tot droefenis stemt. Daarom doorbreek ik elke woensdag de stilte door me ’s avonds naar de plaatselijke frituur te begeven. De Fransen weten dan wel evenveel van frieten bakken als een ketter van zieken zalven, maar het schenkt me toch elke keer weer genoegen als ik dan in alle anonimiteit nog eens één keertje ‘een kleintje’ kan bestellen.

Donderdag

Het nieuws bereikte me via Kerk & Leven dat de openbare omroep het vermaarde kinderprogramma ‘Tik tak’ opnieuw wil uitzenden. Nu koester ik, om redenen die enkel mij aangaan, warme herinneringen aan dat programma, en dus heb ik opdracht gegeven aan de plaatselijke techneut om een schotelantenne te plaatsen op het dak van mijn toevluchtsoord zodat ik ook deze nieuwe jaargang tot mij kan nemen. Eindelijk iets om naar uit te kijken.

Vrijdag

Vandaag was ik getuige van een wonderbaarlijke openbaring! Via kerkelijke koerier werd ik ingelicht over de dood van mijn klerikale collega Godfried Danneels, een man die bij leven het belang van discretie begreep, en die net als ik van mening was dat de grote klok in de eerste plaats dient om te luiden op hoogdagen, en niet om er allerlei vuile was aan op te hangen. Maar toen ik een gebed te zijner zielenheil richting de hemelen richtte, gebeurde het: ik had nog maar net de wens uitgesproken dat Godfried voor de eeuwigheid in de gratie Gods zou mogen verkeren, toen ik tot mijn grote verrassing bevestiging kreeg van bovenaf! Een stem, zo helder als kristal boven mijn hoofd: ‘Ça va.’ Na wat doorvragen bleek het echter de installateur van de schotelantenne te zijn, die op het dak net zijn werkzaamheden tot een goed einde gebracht had. Maar toch!

Zaterdag

Een rustige dag: gegeten, gebeden. Rond de middag even tijd gemaakt voor bezinning: wat als God een naam had? Zou ik die dan durven uit te spreken? Als ik Hem één vraag kon stellen, wat zou het dan zijn? Wat als Hij één van ons was? Wat als Hij een vreemdeling was op de bus, net als wij op weg naar huis? Ik speel met de gedachte die mijmeringen op muziek te zetten, naar verluidt is daar een markt voor. ’s Avonds een serie ontdekt op mijn nieuw aangesloten televisie: ‘F.C. De Kampioenen’. Goed gelachen, hopelijk zijn er nog een paar afleveringen van.

Zondag

De dag des Heren, en dus stond alles vandaag in het teken van de eucharistieviering, zoals elke zondag. Vroeger ging ik dan volle kerken voor bij de viering, maar vandaag, sinds de installatie van de schotelantenne, heb ik geplaybackt met de eucharistie-uitzending op de openbare omroep. Net of ik was weer terug! Daarna vergeefs naar ‘Zondag Josdag’ gezocht bij de commerciële omroep, maar niet gevonden. Na de middag verder geoefend aan mijn moonwalk. Er is nog werk aan, maar ooit krijg ik hem onder de knie. Ja, het leven in Het Verborgene kan soms simpel zijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: