Het dagboek van Jezus: 'Met dertien op restaurant gaan kost al snel iets'

, door (tr)

86
az

Lees meer dagboeken van BV's »

Maandag

Dat moet mij weer overkomen: vrolijk opgestaan deze ochtend, me verheugend op alle aandacht die ik de volgende dagen zal krijgen in de Goede Week, tot ik te horen kreeg dat de Notre Dame in de fik stond. Mijn mooiste buitenverblijf verwoest! En Mij nog aan toe: wat een brand. Ik zie de rook zelfs van hierboven.

Om mijn gedachten te verzetten dan maar een avondje televisie gekeken met Paul, een nieuwe gast. Paul wou per se naar naar ‘Liefde voor muziek’ kijken, blijkbaar is hij erg geïnteresseerd in Vlaamse muziek. Waarachtig: ik weet dat Vader de mens naar Zijn evenbeeld geschapen heeft - en als ik naar de sterveling Jan Leyers kijk wil ik dat best geloven - maar naar wiens evenbeeld die Bart Kaëll gevormd is, dat blijft zelfs mij een raadsel.

Dinsdag

De binnengelopen post doorgenomen: alwéér per gebed een uitnodiging van Wouter Beke ontvangen om te komen speechen op één van zijn partijbijeenkomsten. Jammer voor hem, maar ik probeer me niet al te zeer te mengen in aardse politiek. Dat geldt dus ook voor de vraag om hulp die ik ontvangen heb van ene John Crombez, blijkbaar een collega van Wouter. Blijkbaar is hij een socialist, wat hem sowieso diskwalificeert hier, maar toch voel ik enige sympathie voor hem: martelaren onder elkaar, denk ik.

Woensdag

Na lang twijfelen dan toch maar begonnen aan de herinrichting van de hemel naar aards voorbeeld, om de kloof tussen leven en hiernamaals iets kleiner te maken voor nieuwe leden die het moeilijk vinden om zich aan te passen. In plaats van het traditionele blauw en wit ben ik daarom gegaan voor een zacht beige, wat het blijkbaar goed doet in wereldse huiskamers, en een motiverende, verenigende spreuk op de muur: ‘Live, Love, Laugh’. Ik twijfelde nog even om te gaan voor een begeleidend schilderij met opschrift ‘In dit huis leven wij, hebben we plezier, maken we fouten en zeggen we sorry’, maar dat had niet echt correct geweest: hoewel ik wel eeuwig leef en veel plezier maak, maak ik door mijn onfeilbaarheid nooit fouten en zeg ik dus ook nooit sorry. Of toch, één keer: toen ik onlangs hoorde dat er op aarde één en ander te doen was over opwarming van het klimaat, heb ik - mea culpa - terstond de temperatuur van mijn infraroodsauna een paar graden lager gedraaid.

Donderdag

Vandaag stond het jaarlijkse reünie-etentje met de apostelen gepland om ons Laatste Avondmaal van al die jaren geleden te herdenken. Als heiland nam ik het op mij om de reservatie te maken, en ook dit jaar was het weer lang zoeken naar een geschikt restaurant: zodra je aan de telefoon laat vallen dat je met dertien aan dezelfde kant van één lange tafel wilt zitten, worden ze al snel kregelig.

Maar goed, tijdens het etentje is er gelukkig weinig opzienbarends gebeurd. Voor de grap heb ik nog eens een paar broden vermenigvuldigd bij het voorgerecht, Judas stootte weer maar eens het zout om, en zoals elk jaar maakte Thomas bij het afrekenen weer ruzie met de uitbater omdat hij maar niet wou geloven dat de rekening klopte. Tja, met dertien op restaurant gaan kost al snel iets. En dan zeggen dat we al bespaard hadden op wijn door zoals elk jaar gewoon zes karaffen water te bestellen.

Vrijdag

Goede Vrijdag, en dus heb ik mezelf nog eens goed verwend door te gaan shoppen: niet dat ik het niet graag deed, onbaatzuchtig aan het kruis sterven voor alle zonden van de mensheid, maar ik vind dat daar één keer per jaar wel iets kleins tegenover mag staan. In dit geval was dat: een nieuw paar sandalen en een mooie lijkwade. Ik geef toe: ik heb daarbij misschien iets meer uitgegeven dan nog katholiek is, maar wat wil je ook met zo’n gat in je hand.

‘s Avonds nog eens tv gekeken met de nieuwe, maar dit was toch de laatste keer dat ik Paul het programma heb laten kiezen. Hij wou absoluut ‘Temptation Island’ zien: een programma over bekoring. Ik twijfelde, maar Paul overhaalde me door erbij te zeggen dat het mateloos populair is bij millennials - en aangezien ik voor eeuwig 33 jaar oud blijf, voelde ik me dan ook aangesproken. Een vergissing, zo kreeg ik al snel door: alsof Pa destijds Sodom en Gomorra voor niets verwoest heeft. Neem het aan van iemand die zelf ooit zo verrezen is: die deelnemers zagen er stuk voor stuk uit alsof ze zelf uit een grot gekropen waren. En die Brandsteder vertrouw ik ook al niet.

Zaterdag

Stille Zaterdag, dus loopt iedereen vandaag op de tippen van z’n tenen. Genieten van de rust en de stilte hier - of toch tot ik plots iemand luidkeels hoorde zingen in de gangen van mijn hemelse vertrekken: ‘dam-dam-dam, dam-dam-di-doe-bie-doe-bie’. Al snel kwam ik bij de schuldige uit: Paul, de nieuwe. Ik zie het door de vingers omdat hij hier nog maar net is, maar in Mijn naam: dat moet hij geen twee keer proberen.

Zondag

Eindelijk is het zover: Pasen. Wat vooral betekent dat ik eindelijk van die wekenlange constipatie af ben. Of u dacht toch niet echt dat het een haas was die al die eieren kwam leggen in uw achtertuin? Of erger nog: die vliegende klokken? Nee: zelf geperst, lieve kinderen. Al hurkend. Denk dus aan mij als u de tanden zet in zo’n chocolade ei. Ga in vrede.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: