'De noodcentrale' slachtoffer van eigen succes. 'Stuur morgennacht de brandweer, ik ga een huis in brand steken'

, door (hm)

22
noodcentrale 1200

Soit, we dwalen af als een automobilist die Antwerpen wil doorkruisen met behulp van Waze. De noodcentrales bezwijken dus onder hun ongekende populariteit.

Cindy (noodcentrale Hasselt) «Het programma is een groot succes en daar zijn wij de dupe van. Elke dag krijgen wij een paar oproepen genre ‘Graag 2 kilo amandelen, 3 kilo cashews en een kilootje walnoten... Hoe? Jullie zijn toch de nootcentrale?!’ En dan hangen ze gierend van het lachen op. Een halve minuut later belt iemand anders: ‘Help! Kunnen jullie dringend een ambulance sturen? Mijn maat is aan het stikken van het lachen nadat hij een voorraad noten bij jullie heeft besteld!’

»Wat moet je in zo’n geval doen? Want misschien is er écht sprake van medische urgentie. Ik zou de mensen die zijn overleden aan een oncontroleerbare lachbui niet te eten willen geven.»

HUMO Ik ook niet, want de doden voeren lijkt mij een beetje wansmakelijk.

Cindy «Dat zei ik toch?»

Evert (noodcentrale Antwerpen) «Er kijken veel kinderen naar de reeks. Onlangs kreeg ik een jong meisje aan de lijn dat snikkend vertelde dat een enorme ijsplaat zal afscheuren van de Zuidpool. ‘Die arme ijsberen!’ snotterde ze. Ik vertelde dat kind dat er op de Zuidpool helemaal geen ijsberen leven. Dat maakte het alleen maar erger. ‘O, nee! Mama, ze zijn al allemaal dood!’ Ik heb die moeder aan de lijn gevraagd, en dat mens duidelijk gemaakt dat haar dochtertje nul komma nul verstand heeft van biologie. ‘Kan zijn,’ snauwde die moeder, ‘maar ze is er wel mee begaan! En zijn dat nu manieren om een kind dat het goed meent met de ijsberen een beetje hautain de les te spellen? En daarbij: als er mensen zijn die aanvoelen dat er ijsberen op de Zuidpool wonen, moeten we hun gevoelens dan niet respecteren?’ Maar intussen liggen er wel ergens drie zwaargewonden in een sloot te wachten op hulp.»

Walter (noodcentrale Brussel) «Mensen bellen bijvoorbeeld omdat de wifi niet meer werkt na een update van hun computer. Als je ze dan probeert door te verwijzen, voelen ze zich afgescheept. Dan krijg je naar je hoofd dat je daar op hun kosten zit te niksen. ‘En ik heb het internet wel nodig voor mijn werk, meneer! Ja, ik werk! Da’s wat anders dan in een stoel hangen en tegen de belastingbetaler snauwen dat hij zijn plan maar moet trekken, hè? Loser dat ge zijt!’ Ik voel weleens de drang om zelf naar een andere noodcentrale te bellen, omdat ik het niet meer aankan.»

Beatrijs (noodcentrale Gent) «Het ergst zijn de mensen die vooraf de hulp willen bestellen. ‘Onze Geoffrey is op stap in De Pinte, in Het Househuys, kent ge dat? Dan weet ge dat daar van alles wordt gedeald. Ja, hij is met de wagen, helaas. Kunt ge u tussen vier en vijf vannacht opstellen aan de N437, aan die vervelende bocht? Want die gaat hij niet meer vlot kunnen nemen, vrees ik. Daar staan drie bomen in het verlengde van de rijweg. Kunt ge daar stootkussens aan bevestigen? Dank u.’»

Walter «Ik heb al straffer meegemaakt. Een man meldde dat hij de volgende nacht om twee uur stipt het huis van zijn liefdesrivaal in de fik zou steken. Zijn vraag was of de brandweer na een kwartier kon opdagen, want het betrof een rijwoning. ‘Het is niet de bedoeling dat de hele straat afbrandt, want de buren hebben daar niks mee te maken. Hoewel, die vuile hoer van een Nathalie, ge weet maar nooit of ze de helft van de straat... Maar ja, welke helft dan? Misschien enkel de onpare huisnummers, en die zijn allemaal aan de overkant. Dat wordt dus een beetje ingewikkeld, dat regel ik dan wel op een andere manier. Dank u.’»

Humo 4108/22 van 28 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 27 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: