'Slecht nieuws voor zonnekloppers die verzot zijn op in maïsolie gebakken frituur producten!’Beeld Getty Images

hittegolf

De nefaste gevolgen van de hittegolf

De hitte doet wat met een mens. Vorige vrijdag riep onze geliefde leider tijdens een barbecue: ‘Jongens, ik heb fantastisch nieuws! Ik weet dat velen het maar niks vinden dat den Ummo volgend jaar een Antwerps boekske wordt. Welnu, ik zal al mijn invloed aanwenden om ’t stad na een ongetwijfeld weergaloze verkiezingsoverwinning om te dopen tot Wevergem! Fantastisch, toch? En daarom zal iedereen die niet meteen ‘Hoera!’ roept, meteen worden ontslagen. Hiep, hiep...?’ Dat was na een mojito en anderhalf glaasje lauwe chardonnay, en vooral: bij een temperatuur van 36 graden. Maar de ovenfähige temperaturen hebben ernstigere schade aangericht.


Dusauchoit verzorgt een reuzenwesp!

Donderdag, Diksmuide, 15.45, 34 °C

Insecten worden actiever bij hoge temperaturen. En als die beesten zich op zonnige terrasjes dan ook nog eens kunnen laven aan bier en afgekloven ribbetjes, komen daar schoonmaakdoekjes van, oftewel vodden – voor diegenen onder u die versleten onderbroeken en marcellekes recycleren voor huishoudelijke doeleinden.

Op de West-Vlaamse N35 kreeg een bejaarde chauffeur onverhoeds een klapband, waardoor hij tegen een boom knalde. Een geluk bij een ongeluk: door de maandenlange droogte verpulverde de boom meteen tot vlokjes papier, zodat de schade meeviel. Het had dus veel erger kunnen zijn, in de woorden van de piloot die verklaarde dat hij bij het droppen van de bom op Hiroshima ook nog even had overwogen om zijn Smith & Wesson leeg te schieten op de jappen.

De oorzaak van de ramp (de klapband, níét WO II) bleek een wesp te zijn die op het rechterbaanvak haar roes lag uit te slapen. Het beest, dat nog drie dagen in leven bleef in het dierenasiel van Roeselare, waar Chris Dusauchoit het viermaal daags suikerwater kwam voederen, woog twaalf kilo. De enorme angel had zich dwars door de autoband geboord, die – dat moeten we voor de volledigheid vermelden – van een goedkoop huismerk was.


Bierbuik wordt blok aan been!

Vrijdag, Zonhoven, 16.30, 36 °C

Onverzadigde vetzuren hebben geen al te hoge temperatuur nodig om vloeibaar te worden. Dat is slecht nieuws voor zonnekloppers die verzot zijn op in maïsolie gebakken frituurproducten. Wouter D. uit Zonhoven (120 kg ochtendgewicht) behoorde tot die doelgroep, maar hij was zich van geen kwaad bewust toen hij na een uurtje zonnen in zijn zwembad dook. Dat zijn buikvet door de warmte naar zijn onderbenen was gezakt, merkte hij pas toen hij na een sierlijke duik niet meer boven geraakte. Zijn vrienden reageerden gelukkig alert toen ze twee zitbalvormige kuiten boven het water zagen uitsteken. De ongelukkige zwemmer, die vanaf zijn knieën bij wijze van spreken uit twee ferme drijvers bestond, kon met geen mogelijkheid het hoofd boven water houden. Wouter werd nog net op tijd gered.

Zijn vrouw Melanie wist meteen wat haar te doen stond. Terwijl de mannen haar echtgenoot ondersteboven hielden, begon ze voorzichtig de benen van haar man te strijken, uiteraard op de laagste stand én met gebruik van een natte doek. Na een uur of twee had haar chéri weer min of meer zijn oude gedaante terug.

Wouter heeft inmiddels een schadevergoeding geëist van frituur Frit-Style, omdat men daar gezonde vetten gebruikt zonder de klanten daarover te informeren.


De ganzen kakken foie gras!

Zaterdag, Schoten, 11.45, 32 °C

De echte culinaire liefhebber ruikt foie gras van op honderd meter. En hij kan er niet aan weerstaan. Dat kostte Emiel V. uit Schoten bijna het leven.

De man stond aan de rand van een weiland toen een troep Canadese ganzen kwam aangevlogen. Die beesten hebben het met dit weer niet gemakkelijk. De weinige droge plantjes die ze kunnen vinden, krijgen ze slechts met ettelijke liters water binnengeschrokt. Dat water komt uit vijvers en beken, wat met deze temperaturen tot acute diarree leidt. Dat samenspel van omstandigheden zorgt ervoor dat wilde ganzen bij uitzonderlijk zomerweer weleens foie gras kakken.

Emiel wist dat. En hij had geluk. Het gastronomische manna viel met bakken uit de wolkeloze hemel. Emiel voelde een aandrang om de weide op handen en knieën af te likken, maar hij kon zich beheersen. Met zijn bankkaart begon hij de delicatesse van het gras te schrapen, die hij verzamelde in een rugzakje dat hij bij zich droeg. Zo verzamelde hij 25 kilo ecologisch verantwoorde eendenleverpastei.

Tevreden keerde hij huiswaarts, en de weg leidde hem door een villawijk. In vele villawijken komen rottweilers even frequent voor als leden van een golfclub, en dat was ook in Schoten het geval. En zelfs de sterkste omheining is niet bestand tegen een rottweiler die foie gras ruikt. De gevolgen waren vreselijk. Emiel V. bestaat sinds een paar dagen uit een twaalftal onderdelen die in een kunstmatige coma worden gehouden. Pas als hun toestand voldoende stabiel is, zullen de chirurgen proberen ze weer met elkaar te verbinden.


Een vliegramp nipt vermeden!

Zondag, F.C. Buggenhout – K.V. Tisselt, 14.25, 37 °C, 0–1

De amateurvoetballers hadden zich goed voorbereid op de warmte. Dachten ze. Flink ingesmeerd met zonnecrème, witte petjes tegen de gevaren van een zonneslag en elke tien minuten een korte pauze om wat te drinken. Helaas, ze hadden geen rekening gehouden met de wetten van de thermodynamica.

Een voetbal bevat een afgesloten hoeveelheid bolvormige lucht. Als je weet welk enorm gewicht een heteluchtballon kan dragen, krijg je een idee van de explosieve kracht die een gloeiend hete wedstrijdbal kan ontwikkelen.

Die noodlottige dag slorpte de bal heel wat warmte op. Niet alleen door de legendarische zomertemperaturen, maar ook door de wrijving, want het was een pittige match.

Halfweg de eerste helft kreeg F.C. Buggenhout een vrije trap. De speler wou over het muurtje van de verdediging een genadeloze loeier naar de linkerkruising geven, maar de bal besliste daar anders over: hij koos het luchtruim. Naarmate hij hoger steeg, werd de lucht ijler, en daarmee nam niet alleen zijn snelheid toe, maar ook zijn volume. Op tweeduizend meter had de bal al een doorsnede van drie meter, getuigde een zweefvlieger die het projectiel tot zijn verbijstering voor zijn neus heelalwaarts zag razen. Nog eens zes kilometer hoger ontplofte het ding, dat op dat moment naar schatting het volume van een Atomiumbol had. Vierhonderd meter ervandaan vloog een toestel dat onderweg was van Frankfurt naar Lissabon. Door de knal gingen de ruiten aan diggelen. De passagiers kwamen er met de schrik af.

Anderen hadden minder geluk. De flarden van de bal suisden omlaag en kwamen net achter de doellijn weer op de grasmat terecht. Zo liep een mooie doelkans met een sisser af.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234