null Beeld Geert Van de Velde
Beeld Geert Van de Velde

Humo's Comedy Cup

‘Even badass als een trampaallikker in tijden van corona’: Lees hier het gelekte juryverslag over de finalisten van Humo’s Comedy Cup

Wat Vincent Voeten (34), Charles Le Riche (30) en Jade Mintjens (23) gemeen hebben? Dat ze - naast een tros forse aambeien, zo wordt beweerd - de lach aan hun gat hebben hangen, en dus in de finale van Humo’s Comedy Cup staan. Het aan de jury ontfutselde verslag van de halve finale!

Jeroen Maris

De mondhoeken reisden vaker noord- dan zuidwaarts, vorige week dinsdag in De Centrale in Gent, en heus niet alleen omdat één van de halvefinalisten bij wijze van aftershow, het motto ‘Geven is goed, teruggeven is beter’ vierend, zijn maaginhoud over de backstage sprayde. Eens te meer bleek dat kotsen zelden klinkt als iets van Mozart.

Neen, tevoren was er ook al gul en gretig gelachen, en wel met wat zich óp het podium had afgespeeld. Een goeie, geestige halve finale van Humo’s Comedy Cup was het, beademd door acht patente stand-upcomedians die het verbod op ernst netjes naleefden. Dat kransje was geselecteerd door een jury die hoog scoorde op de diversiteitsschaal - in die jury immers eentje met een brullende bulderlach, eentje met een giechel, eentje met een astmatisch piepje, eentje met de balk van een ezel die recent proctologisch benaderd werd, en eentje met een euforische kir.

Die jury had vijf voorrondes uitgezeten, en daarin 62 deelnemers gequoteerd. Vaak viel dat mee, en leidde een en ander in notitieboekjes tot voorzichtig gejubel-in-hanenpoten: ‘Sterk begin’, ‘Sympa’, ‘Ondanks de aperte zin-, betekenis- en nutteloosheid van het menselijk bestaan toch weer even goed gelachen’. Soms viel het ook tegen: ‘Verdienstelijk, maar miste scherpte’, ‘Stereotiep’, ‘Weer eens gewezen op de aperte zin-, betekenis- en nutteloosheid van het menselijk bestaan’.

De tendensen na die vijf voorrondes? Lukas Lelie heeft meer kinderen dan de burgerlijke stand denkt: de kleren van de underdog werden gretig aangetrokken. Meerdere deelnemers probeerden hun comic relief te halen uit de grof aangezette vaststelling dat ze slechts dutsen in de grote knikkerbaan van het leven zijn, sociaal onhandig en geboren om teleur te stellen. ‘Ik ben het standaard roggebrood van de mensheid,’ meldde een deelnemer in de allereerste voorronde, in het West-Vlaamse Stasegem. Een voorronde overigens waaruit geen enkele deelnemer doorstroomde naar de halve finale, maar die de jury tóch innig gelukkig het pand deed verlaten: de boterhammen met gekapt hadden voortreffelijk gesmaakt.

Aan het andere eind van het zelfvertrouwen-spectrum wonen ook nog mensen, zo bleek, maar gelukkig niet te veel. Toch: dat er misogyne frutsels uit je brein poppen is één ding, dat je ze op een podium denkt te moeten delen een ander. Als de jury een Rohypnol-mop wenst te horen (ze turfde er, verspreid over de voorrondes, dríé), bezoekt ze wel een Vlaamse barbecue in 2008.

Opvallend: de aspirant-comedian schijnt de actualiteit behoorlijk zat te zijn. Weinig snijdend commentaar gehoord op de pandemiegenieën in de tv-studios, weinig politieke satire, weinig Weyts, El Kaouakibi en De Pauw. Wel veel situatiehumor, geplukt uit de eigen bubbel: vaak leverden Tinder, de werkplek, het gezin of doorgedreven masturberen de grondstoffen. En vader worden: het vraagt een dingetje en is er klaarblijkelijk ook één. Bij momenten leek het erop dat de helft van het mannelijke deelnemersveld een blèrende baby aan de lockdown overgehouden heeft, en die vaststelling nog even op afstand wilde houden met gespierde grappen.

Perzisch en lesbisch

Toch was het allerminst een opdracht om tot een opwindende halve finale te komen. Integendeel: in het finale conclaaf na de laatste voorronde vielen nog enkele deelnemers af die in een mindere editie wél vlotjes met de laatste acht mee zouden mogen. En zo kwam het dus dat de jury - én een enthousiaste zaal CST-gescanden - afgelopen dinsdag een heel gevarieerde, tot compromisloos schuddebuiken aanzettende halve finale te zien kreeg.

Stijn Verdegem outte zich als het type voor wie de wereld een sofa is - die podiumprésence oogde indrukwekkend vanzelfsprekend. Zijn memoires van een ex-kinderverzorger hadden een stoffig boek kunnen worden, maar hij koos voor een levendige comedyset. En wie wil weten waarom iemand met reuma altijd wint bij schaar-steen-papier (want néé, Verdegem, het is niet blad-steen-schaar), moet naar één van z’n optredens.

Dena Vahdani - Belgisch met Iraanse roots - is in de Franstalige comedywereld al een affiche, en de jury ziet werkelijk geen enkel argument waarom ze dat straks niet ook in het Vlaamse deel van de koterij zou zijn. Vahdani, naar eigen zeggen ‘een getto-versie van Annemie Turtelboom’, excelleerde in plastische imitaties van porno gapende mannen en basic lesbiennes. ‘Ik ben Perzisch én lesbisch: een nichecategorie op PornHub.’

Charlotte Vandegehuchte haalde er het beste uit (‘Zoals bij mijn abortus’), ging functioneel halfnaakt, won zilver in de categorie ‘Geestige oneliners that make you cry’ (‘Een depressie is alsof ge al dood zijt, maar de VDAB blijft bellen’), won goud in diezelfde categorie (‘Een kinderwens zit bij ons niet in de familie’), en eindigde maar net buiten de finale.

‘Het Eiland’-connaisseurs herkenden ‘het wisserke’, maar luidens de jury is Rik Van Geel voortaan toch vooral de man die het brede publiek moet waarschuwen voor overmatige blootstelling aan Dobbit TV. In de climax van zijn set hyperventileerde Van Geel zich door een tirade die, euh, hintte naar enige ongemakken bij de recente verbouwing van zijn huis. Nog vele gelukkige jaren zijn Van Geel gegund in zijn stulpje, maar hier alvast een suggestie voor zijn grafschrift: ‘Hij renoveerde zijn huis en verbouwde het podium.’

Stijn Vandermeeren let goed op tijdens ‘Terzake’ en ‘De afspraak’, en had na twee minuten in z’n set al corona, Bart De Pauw, Jürgen Conings en andere anti-afrodisiaca ingezet. Een en ander mondde uit in een groots opgevat lied waarin Vandermeeren als Tom Van Grieken z’n bromance met die andere Vlaams Belang-tut Dries Van Langenhove bezong. Klinkt als: absolute horror. Was in werkelijkheid: zeer geestig.

Tedere dilemma’s

‘Ik vind het al vrij grappig tot hiertoe,’ sprak Vincent Voeten, drie witzen ver in zijn set. De jury knikte instemmend, terwijl zijn bomma, zijn lief, zijn neefje en Tanja Dexters driftig de zaal uitbeenden, wegens stuk voor stuk het lulletje in zijn met koele precisie afgevuurde grappen. Voeten is politie-inspecteur in Hoogstraten en omliggende Parels der Noorderkempen, en vindt ook daar humus. ‘Ik verhoor niet graag met een stijve’ - de finale van z’n set in de voorronde, in de halve finale deed Voeten ’m niet - is de pointe van een joke die de jury op café pas na het bereiken van een gênant promillage zal durven navertellen. Finale!

Al jaren vroeg de jury zich af of een trio van Kamagurka, Joe Roxy en Ingeborg Sergeant een liefdeskind zou kunnen opleveren, en hoe dat er dan zou uitzien. In Gent kwam eindelijk het antwoord, in de vorm van Charles Le Riche. Zijn act was - euh, ja, wát eigenlijk? ‘Een dadaïstische collage’, had een jurylid tussen het onmatig gibberen door genoteerd, waarna hij in verdenking werd gesteld van het bezit van een abonnement op De Morgen. Maar Le Riche dus: geen idee wat de man door z’n eten mengt, maar Pascale Naessens-approved zal het niet wezen. Zijn absurde, hoogst bevreemdende comedy komt uit een melkwegstelsel waar het maatpak nog moet uitgevonden worden, en toen hij op het einde iets raars deed met een hondenmasker, Everyday-chocolade en een briljante pointe, was de jury helemaal om. Finale!

Jade Mintjens is het mooiste meisje van de klas, nooit te beroerd om je haar notities te lenen, en in gedachten altijd bij de Otto-Jan Ham-poster in haar kamer. Tenminste: dat dácht de jury toen ze opkwam en haar gitaar omgordde, want zodra er taal haar keel verliet, bleek ze badass als een trampaallikker in tijden van corona. Ze huwde ‘Zeg ‘ns meisje’ van Paul Severs uit aan een perfide zelfbedacht systeem om het publiek confidenties te ontlokken, vertelde over de tedere dilemma’s die ze haar vriend weleens voorlegt (‘Zou je mijn kak eten als dat de enige manier is om mijn leven te redden?’), mitrailleerde Sinterklaas en sloot de actualiteit van het afgelopen jaar op in een K3-medley. Nooit nog zal de jury ‘Blub, ik ben een vis’ beluisteren - hier had deze zin mogen eindigen, maar helaas, hij gaat nog verder - zonder ‘Ik ben een klein geel visje in een straat in Luik’ te horen. Finale!

En die finale, ja, dat wordt een geestige, roerige, spánnende avond. Door de recente coronamaatregelen is de datum van de finale uitgesteld. De nieuwe datum wordt zo snel mogelijk gecommuniceerd.

Hebt u dit verslag volledig doorgenomen en haalt u levensmoeheid het nog steeds van uw rationeel inzicht, dan zullen we u niet tegenhouden om de zinloze droom van een carrière in de stand-upcomedy na te jagen. Meer nog, we zullen u een sadistische, auditief duwtje in de rug geven in de vorm van de gloednieuwe Humo’s Comedy Cup podcast. Wil u nieuwe Amelie Albrecht, Wouter Deprez en William Boeva opvolgen en gekroond worden tot de beste comedian van Vlaanderen? Ontdek dan de zes eigenschappen die elke goede komiek in zijn arsenaal moét hebben.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234