brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

columnherman brusselmans

‘500.000 euro voor een huis of flat, dat is toch niet zo duur?’

HB Beeld Humo
HBBeeld Humo

De jongeren tot ongeveer 35 jaar hebben niet genoeg poen om een deftig huis te kopen in Gent, Leuven, Antwerpen, Hasselt, Brugge of Brussel. Kortom, de steden waar het prettig wonen is. Hoe komt dat? Omdat de huizen te duur zijn, alsmede de flats en andere wooneenheden. Maar ja, wat is duur? 500.000 euro, dat is toch niet zo duur? Veronderstel dat een jongere van ongeveer 30 jaar accountmanager is in een bureau voor integrale heuristiek, en hij verdient netto 2.650 euro per maand, en z’n vriendin is support hr-manager in een fabriek waar horlogewijzers worden vervaardigd, en zij verdient pakweg 2.200 euro per maand – wat minder is dan haar vriend en dat komt uiteraard omdat ze een vrouw is – dan rijven ze samen maandelijks 4.850 euro binnen, wat niet mis is. Als ze besparen op algemene kosten – meubelen van IKEA, de auto vervangen door een bakfiets, veel boterhammen met confituur eten, geen kinderen verwekken – dan kunnen ze gerust, mede door de enorm lage rente, een lening krijgen waarmee ze op hun gemakje een huis of flat van rond het half miljoen afbetalen. Ja, misschien wel een nog duurdere woning van à peu près 750.000 euro, zoals mijn eigen loft, die voor die prijs in de aanbieding is. Ik ga namelijk verhuizen naar het platteland. Ik was het ooit al van zins, en ik stond op het punt om een boerderijtje in Evergem te kopen, maar dat ging niet door, omdat de boerderij, gelukkig vóór ik ze kocht, door een bliksemflits werd getroffen en volledig in de as werd gelegd.

Maar goed, het platteland lokt me nog steeds, en thans heb ik een te koop staande villa ontdekt in Waarschoot. Die was jaren en jaren bewoond door een tandartsweduwe, die helaas twee weken geleden op haar 97ste overleden is. Aan corona, zou je denken, maar nee, het besje was in wezen zo gezond als een panharing, maar op een dag besloot ze om de bladeren uit de dakgoot te verwijderen en ze is van de ladder gekukeld, waarbij ze haar twee knoesels en haar nek brak. Twee gebroken knoesels, dat valt eigenlijk nog mee, maar een gebroken nek, dat is andere koek, zodat Antoinette, zoals ze heette, schier onmiddellijk na de val is overleden.

Haar kinderen, Julien en Agneet, hebben besloten de villa van hun moeder van de hand te doen. Zelf gaan ze er niet wonen omdat Julien, als ingenieur die zich bezighoudt met het omzetten van woestijnzand in gewoon zand, werkzaam en woonachtig is in Dubai, en omdat Agneet geestelijk gehandicapt is en in een instituut in Lembeke verblijft. Daar maakt ze iedereen het leven zuur door met haar keutels te gooien, in haar teljoor te braken tijdens de maaltijd en zich in het hoofd te halen dat ze koningin Mathilde is, en als dusdanig continu tegen iedere man in het instituut schreeuwt: ‘Filip, wil je nu godverdomme eindelijk eens m’n clitoris in m’n kut vinden, jij debiele stoethaspel!’

De villa is door de makelaar ter beschikking gesteld voor de som van 900.000 euro, wat eerlijk gezegd een kolfje naar m’n hand is, zeker als ik voor m’n loft hier in het centrum van Gent die 750.000 euro kan beuren. Dat is niet veel geld voor een loft zoals de mijne. Hij bevindt zich praktisch in nieuwstaat, is 108 vierkante meter groot, heeft een terras op het zuiden, er zijn meer dan zestig schitterende romans in geschreven en hij is zeer geschikt voor huisdieren, in die zin dat in één van de hoeken een grote potplant staat, waarachter met name een hond op z’n gemakje kan zitten schijten. Ik beweer zodoende naar waarheid dat de loft geschikt is voor iedereen die graag in een prachtige ruimte woont. Dat kunnen gerust ook jongeren zijn, want het is hier een schitterende buurt met veel andere jonge mensen, tal van restaurants en winkels, op een boogscheut van de Vrijdagmarkt, de Korenmarkt, het Gravensteen, het Patershol en het Sluizekenpark. De buren in het gebouw zijn ontwikkelde, rustige mensen, misschien met uitzondering van buurman Arsène, die de gewoonte heeft om ’s nachts tussen drie en vijf uur saxofoon te spelen, vooral instrumentale versies van de songs van Dana Winner, Luc Steeno en 2 Fabiola, maar geef toe, daar zitten magnifieke songs tussen. Er is nog één klein probleempje waardoor de verkoop van m’n loft en de aankoop van de villa in Waarschoot misschien alsnog niet doorgaan: in de villa waart het spook van de tandartsweduwe rond, die tijdens je slaap je hoektanden komt afvijlen, je kiezen uitboort en met haar kunstgebit in je penis bijt. Het zou dus kunnen dat alles bij het oude blijft, en dat jongeren in onze stad naar een ander huis dan het mijne zullen moeten uitkijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234