ColumnDelphine Lecompte

‘AA-bijeenkomsten zijn veel geestiger dan die van slachtoffers van verkrachting’

Delphine Lecompte

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Per ongeluk kom ik terecht in een muf lokaal waar verkrachtingsslachtoffers op klapstoeltjes elkaar de loef proberen af te steken. Mijn verkrachtingen steken bleek af bij de verkrachtingen van de sukkelachtige Kroatische bobijnster met rosacea, maar de verkrachtingen van de kalende knopenverkoopster uit Loppem zijn het ergst. Zowel in kwaliteit als in kwantiteit. De verkrachtingsslachtoffers die werden gemolesteerd door familieleden staan hoger aangeschreven dan de verkrachtingsslachtoffers die zich moesten behelpen met vieze korfbalcoaches en vadsige limonadetycoons. Ik sta helemaal onderaan de rangorde, omdat ik te veel details prijsgeef over mijn verkrachtingen en omdat ik naargeestige baldadige columns schrijf waarin ik de spot drijf met mijn boemannen en met mijn pijn. Verkrachtingsslachtoffers hebben het niet graag wanneer je weigert om in een hoekje weg te kruipen en de rest van je leven een hekel te hebben aan seks, aan misogyne hair metal en aan Roman Polanski. Maar ik hou van seks, van misogyne hair metal en van Roman Polanski.

In de pauze word ik aangeklampt door een dorre stekelige bazige draak die me op haar iPhone foto’s toont van de dromenvangers die ze in elkaar knutselt om de tijd te verdrijven. De draak heet natuurlijk Marleen. Dorre stekelige bazige draken heten vaak Marleen. Ze zegt: ‘Het is de schuld van mijn nonkel die vijftig jaar geleden mijn minderjarige schaamlippen vertroetelde dat ik een dorre stekelige bazige draak ben geworden die her en der lotgenotengroepen opricht en verkrachtingsslachtoffers koeioneert als ze zich niet gedragen zoals een verkrachtingsslachtoffer zich hoort te gedragen: dof, lijdzaam, bitsig, wrokkig en moordzuchtig tegenover zoogdieren met praatjes en prachtige teelballen.’

Er is koffie, maar geen taart. Na de pauze ben ik aan het woord: ‘Ik werd eens verkracht in een Litouwse scoutsbarak, het was in april. De wreedste maand volgens T.S. Eliot: ‘April is the cruellest month, breeding / Lilacs out of the dead land, mixing / Memory and desire, stirring / Dull roots with spring rain’. Ik word bruut onderbroken door Marleen die enkel van bloedeloze troostende gedichten over kwijnende populieren en zieltogende mantelbavianen houdt. Ze zegt: ‘Je mag niet afdwalen, blijf in de Litouwse scoutsbarak. Wie was je verkrachter?’ Ik was nooit in Litouwen. Ik zeg: ‘Mijn verkrachter was een sullige hoefsmid die zich stierlijk verveelde en er niets beters op vond dan me half tegen mijn zin anaal te penetreren met een schoenlepel. Hij liet me voor dood achter, maar zestien minuten later keerde hij berouwvol terug met een marsepeinen stokstaartje. Al hield hij bij hoog en laag vol dat het een marsepeinen wombat was. Ik werd kwaad en sloeg het stokstaartje plat met mijn rechtervuist en ik zei triomfantelijk: ‘Ha! Nu is je onnozele marsepeinen wombat een ordinaire platte lap marsepein.’ ‘Nee,’ zei de hoefsmid, ‘nu is de marsepeinen wombat een marsepeinen kubuskwal geworden.’ En toen verkrachtte hij mij opnieuw, maar normaal deze keer. Met zijn fiere erectie die door de beugel kon.’

Opnieuw legt Marleen me het zwijgen op. ‘Je taalgebruik is te cru,’ beweert ze. ‘Is dat een bezwaar?’ vraag ik. ‘Ja,’ roepen alle verkrachtingsslachtoffers in koor. Kwaad en verontwaardigd verlaat ik het muffe lokaal, maar in de gang roep ik nog net hoorbaar: ‘Bijeenkomsten van de AA zijn veel geestiger, daar krijgt men ten minste Fanta en Fristi en Berlijnse bollen en frangipanetaart! En altijd is er wel een monkelende gepensioneerde palingviller die onder de tafel je billen streelt en in je oor fezelt dat hij je aars wil likken in een kustmotel met dadaïstische collages van Kurt Schwitters aan de muur. En in de AA krijgt men ten minste een echte God aangeboden, een mopperende winderige grijsaard met een lange baard en meeslepende oudtestamentische toorn! Niet van die occulte rotzooi zoals jullie knullige dromenvangers en misselijkmakende mandala’s!’

Terug op straat denk ik aan de sullige hoefsmid die ik uit mijn duim heb gezogen, ik heb spijt van het verzinsel: een blasfemische horlogemaker was interessanter geweest. Of nog beter: een verdorven touwslager. Een ontslagen kraanmachinist biedt me lsd aan, ik zeg: ‘Je zou me beter seks met knaagdieren aanbieden, bij voorkeur knaagdieren uit Madagaskar.’ ‘Hoe raak ik daaraan?’ ‘Dat is jouw probleem!’ De ontslagen kraanmachinist neemt me mee naar zijn huis. Het is groot maar koud. Hij bezit een opgezette honingdas en 599 rollen zilverpapier. We kijken braaf naar een documentaire over de tragische koorddanser Karl Wallenda. Hij stortte live te pletter. Zijn geadopteerde zoon Mario probeerde zijn vader naar de kroon te steken, maar hij raakte slechts verlamd.

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broek. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234