Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘Alcoholmisbruik was miserie, maar er was ook: elke dag kermis en cunnilingus’

Soms heb ik zin om terug te keren naar mijn alcoholmisbruik. Het was niet uitsluitend morsigheid, vandalisme, sirenes, norse ambulanciers, beven, klappertanden, de oude kruisboogschutter in het gezicht bijten, pissen op de drempel van een orthopedische schoenenwinkel terwijl het nobelste, intelligentste, ruimdenkendste zoogdier ter wereld (de bedeesde zeepzieder) stoïsch mijn schouder vasthield, zodat ik gehurkt mijn evenwicht niet zou verliezen, seksen met extreem sadistische zadelmakers die er geen doekjes om wonden, suïcidale sms’en naar Benedict sturen, die ik voor het laatst heb gezien toen hij me trots zijn laatste, net uitgevallen melktand toonde die hij in de plastic schatkist van zijn waterschildpadden bewaarde, sms’en terugkrijgen van een akelige moralistische militair en zelfverklaarde origamikunstenaar uit Denderleeuw, paniekaanvallen in doe-het-zelfzaken (gelukkig zonder buxusschaar in mijn knuisten geklemd), en zelfverminking met cassettedoosjes van Twisted Sister en Blue Öyster Cult. Nee, het was zeker niet uitsluitend miserie. Er was ook: de anticipatie van de eerste slok, de eerste slok zelf, aangeschoten zijn om zeven uur ’s ochtends, geen verantwoordelijkheid, elke dag kermis en cunnilingus, dansen met de voormalige vrachtwagenchauffeur op ondankbare muziek om op te dansen (‘Dream On’ van Aerosmith, ‘Down Payment Blues’ van AC/DC, ‘Stargazer’ van Rainbow), met de voormalige vrachtwagenchauffeur naar antiquairs kijken die geil, hijgerig en inhalig worden van napoleontische hobbelpaarden, lege olievaten uit Vermont en mini-jukeboxen voor op de tafels van lynchiaanse diners, zonder verstikkingsangst de vermoedelijk eetbare hindes en de mierzoete kribbe op de afgeprijsde kerststronk naar binnen spelen, en plots het plan opvatten om een insectenkolonie op te snuiven als eerbetoon aan Ozzy, maar het sneeuwde en dus moest ik nog enkele weken wachten.

Vandaag moet ik naar Oostende, waar ik aan de tand gevoeld zal worden door een ex-Miss Pastinaak die nu voor een metafysisch of dadaïstisch kunsttijdschrift werkt, maar die ook bewindvoerder is en schizofrene, amper winderige alpacafokkers, pyromane, anorectische mandenvlechters, kortademige, kannibalistische laminaatverkopers en etterende, hypochondrische goudsmeden zonder boe of bah laat colloqueren, hoe gemeen!

De oude kruisboogschutter voert me naar Oostende, omdat ik te lui ben om de trein te nemen. Hij is in zijn nopjes dat hij erbij mag zijn, bij het uitputtende interview slash inquisitie waar ik voor de zoveelste maal mijn mond moet houden over mijn toewijding aan de krankzinnige poëzie van mezelf, maar ook aan de gedichten van Walt Whitman, John Berryman, Michail Lermontov en Hans Faverey, en het zo vlug mogelijk over mijn naargeestige psychiatrische verleden moet hebben, en mijn zogeheten controversiële opiniestukken over Roman Polanski en Bart De Pauw. Na het interview ben ik murw, en ook al ben ik nu reeds 43 jaar oud, ik weet nog steeds niet hoe ik ‘murw’ moet uitspreken.

Wanneer we terug in Brugge zijn, zegt de oude kruisboogschutter: ‘Het was precies zoals vroeger: jij guitig en ontwapenend, ik glunderend en klunzig alles vastleggend met mijn camera, zoals een trotse vader.’ Ik zeg: ‘Ik ben nooit guitig en ontwapenend geweest. Ik was altijd bits, chagrijnig, onwennig, verkrampt, onbevallig, korzelig, afgunstig, mismoedig en doodongelukkig. En jij was steeds de vieze, oude, zelfgenoegzame man die helaas niet zwijgzaam genoeg was over zijn grimmige kolonialistische verleden en over ons seksleven, dat te avontuurlijk was en te veel hartslagen van dolgedraaide steppebunzingen en profetische glasblazers telde.’ Vrijwel meteen krijg ik spijt van mijn cholerieke doch waarheidsgetrouwe uitbrander.

Ik loop naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Hij is dronken en noemt me teder en aandoenlijk kwijlend Veronique. Was ik maar Veronique: Veronique heeft lange benen en een getemd przewalskipaard, en rode manen met soms een paarse diadeem erin, en een strotklepje dat radijzenpartikels en slecht gekauwde eendenborstfilets en geïnhaleerde ananasstukjes en ansjovisslierten in goede banen leidt. Veronique heeft bovendien een belangrijke functie in een reptielenwinkel (ze is verantwoordelijk voor de feces van de Filipijnse waterleguanen en voor de anti-epileptica van de psychotische doornstaartagamen), en op een zotte nacht in 1985 heeft Nikki Sixx met een blauwe viltstift een wondermooie Siberische grondeekhoorn op de verrukkelijke voetzool van Veronique getekend. Maar ik wil vooral haar lange benen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234