brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Als feministe vindt mijn vriendin dat braaksel opruimen tot de taken van de man behoort’

‘Horeca in beste geval in maart open’

Dat komt mij niet goed uit, omdat ik zinnens was om op 14 februari opnieuw te beginnen met zuipen, nadat ik ermee gestopt was op 17 december 1993, en zevenentwintig jaar droog staan, dat lijkt me voldoende. Waarom op 14 februari? Nou, natuurlijk omdat dat Valentijnsdag is, en ik m’n vriendin zou kunnen verrassen door me, voor het eerst in ons gezamenlijk bestaan, aan haar te tonen met een stuk in m’n kloten. Ik zou ’s middags zeggen: ‘Baby, speciaal voor valentijn ga ik iets speciaals voor je doen, over twee uur ben ik terug, verwacht je maar aan een bijzondere verrassing.’ Ik zou naar een café gaan, en daar binnen die twee uur tien whisky-cola’s drinken, meer dan genoeg om mij zo zat als een aap te maken. Dan zou ik naar huis gaan, en lallend en wankel op m’n benen tegen m’n vriendin zeggen: ‘Als dit geen verrassing is, wat dan wel? Ik kan bijna niet meer uit m’n ogen kijken, ik denk dat ik zo meteen ga omvallen, maar eerst ga ik eens duchtig in de pompbak kotsen.’ M’n vriendin zou dat heel leuk vinden, ik ken haar een beetje. Ik zou wel het braaksel zelf moeten opruimen, want als feministe vindt ze dat braaksel opruimen tot de taken van de man behoort, zeker als het braaksel van hemzelf afkomstig is. Maar goed, dat plan kan ik in de prullenmand gooien omdat op 14 februari de cafés met zekerheid nog gesloten zullen zijn. Je zou kunnen zeggen: ‘Herman, eventueel vervroeg je de datum, en begin je weder te zuipen op pakweg de komende eenendertigste december, toch ook een uitzonderlijk dagje.’ Ja, maar dan zou ik thuis moeten drinken tot ik kachel ben, en dan zou m’n vriendin me bezig zien, zodat het geen verrassing zou zijn voor haar dat ik geheel van de wereld ben. Wat natuurlijk ook kan, is dat ik helemaal niet opnieuw begin te zuipen, en dat ik nuchter blijf tot op m’n sterfbed en daarna. Dat is allicht de beste oplossing, plus, ik kan m’n vriendin op valentijn ook verrassen met een doosje pralines, een bosje bloemen, of een abonnement op het weekblad Knack. De kans bestaat dan wel dat ze zegt: ‘Pralines en bloemen, hoe afgezaagd, en dat abonnement op Knack kun je in je reet steken.’ Let op, ik bedoel niet dat m’n vriendin een ondankbaar sujet is, maar in wezen zou ze gelijk hebben: pralines en bloemen zijn als cadeau zo oud als de straat, en het lezen van het conservatieve, louter op mannen gerichte tijdschrift Knack, daar wordt een moderne, zelfbewuste vrouw geen zier wijzer van. Maar het is bij lange nog geen valentijn, en ik zal zien wat ik tegen dan uit m’n mouw tover. Hoe dan ook, voor de cafés is het een ramp dat ze zo lang dicht moeten blijven, niet alleen omdat ze in die periode mij niet als klant kunnen ontvangen, maar tevens omdat de meeste van de horecagelegenheden tegen begin à half maart failliet zullen zijn. Wat moeten al die hoteliers, cafébazen en restauranthouders gaan doen, als ze hun zaak node hebben moeten sluiten? Ik vroeg het aan een buurman van mij, die een cocktailbar heeft, en hij zei: ‘Ik ben zinnens om het roer volledig om te gooien en schrijver te worden, net zoals jij. Ik weet wat een simpel en rustig leven jij hebt, en dat wil ik ook. Ik zal een dik boek schrijven over m’n leven. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, temeer omdat ik ongetwijfeld meer beleefd heb dan jij.’ ‘Ja, wat heb jij dan wel beleefd?’ vroeg ik pissig, want als het schrijverschap afgedaan wordt als een baantje van niks, dan ben ik op m’n pik getrapt. Toen begon hij aan het verhaal van z’n leven, met z’n vader die was verdwenen naar Afrika, z’n moeder die aan de drugs was, z’n broer die in een rolstoel zat, z’n eerste vrouw die hem bedrogen had met Roland Van Campenhout, z’n tweede vrouw die gestorven was aan aids, en z’n tweelingdochters die met elkaar een lesbische relatie hadden. ‘Dat is niet genoeg stof voor een roman,’ zei ik, ‘en daarbij: de literatuur ligt plat op haar kont en met welke roman ook valt geen droog brood te verdienen, behalve door Lize Spit, Jeroen Olyslaegers, Stefaan Degand, Leen Dendievel en Marieke Lucas Rijneveld, maar dat heeft niks te maken met inhoud, maar met literaire stijl. Die vijf auteurs zijn de beste stilisten uit de 21ste eeuw.’ ‘Wat is dat, literaire stijl?’ vroeg de man van de cocktailbar. ‘Iets wat jij nog niet zou herkennen al beet de literaire stijl in je vorte testikels,’ zei ik, ‘en ga nu maar rustig verder met failliet gaan.’ Het is wel zo dat, of je nu cocktailbareigenaar bent, of schrijver, of paraplubakverkoper, of alcoholicus, of zo nuchter als een pasgeboren puppy, de hele toekomst zo wankel is dat het enige wat je maar beter kunt zijn, een angstig mens is die een kuil graaft om zo diep mogelijk in de grond te verdwijnen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234