heleen debruyne teaserBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

‘Als ik me mislukt voel omdat de grote stad te duur was, bedenk ik me dat weinig zo onvrij maakt als een hoge hypotheek’

Stadslucht maakt vrij, volgens het middeleeuws gewoonterecht. Een lijfeigene die naar de stad vluchtte, kon na een bepaalde termijn niet meer worden opgeëist door zijn heer. Zo voelde het in de jaren nul ook voor mij: na een tijdje in Gent, nog niet eens zo'n grote stad, had het West-Vlaamse provincienest dat ik had verlaten, geen grip meer op me, ik voelde me niet meer bekeken en veroordeeld.

Doorheen de jaren ging de stad steeds minder als vrijplaats aanvoelen. Favoriete smoezelige cafés gingen dicht, knorrige middenstanders werden vervangen door winkelketens, er kwamen steeds meer toeristen, elke week wel ergens een evenement, overal caffè latte schenkende koffiebars, steeds minder mensen die eruitzagen alsof ze uit een paar boten waren gevallen. Nochtans is een stad net zo interessant wanneer nieuwkomers en professoren, studenten en als barman bijklussende kunstenaars, dagloners en nachtraven, grote gezinnen en bejaarde eenzaten elkaar er op straat kunnen kruisen.

En toen hadden we een groter huis nodig. De Gentse stadslucht bleek net iets vrijer voor wie een spaarpot meekreeg van thuis of te veel wil betalen voor een klein, duister, maar wel keurig gerenoveerd en Scandinavisch minimalistisch wit geverfd hol. We wilden ons niet laten verstikken door een wurgende hypotheek, niet verplicht worden er twee voltijdse banen op na te houden en ons kind elke dag naar de crèche te brengen om in een stad te blijven die elk jaar meer afgeborsteld en opgeblonken wordt. Terug naar een provincienest, dus. Nog geen drie kwartier met de trein.

Ik zie kennissen die het wel doen. Ze trotseren de overspannen woningmarkt, bieden tienduizenden euro's boven de vraagprijs en kopen uiteindelijk zo'n veel te duur huis in de stad. Heel even voel ik me dan mislukt, ik kan niet mee, mijn gebrek aan financiële handigheid en mijn koppige onwil om te leven om voltijds in loonarbeid te werken heeft me de stad uit gejaagd.

Volgens de Inspiratienota Woonstad Gent ben ik niet de enige die gevlucht is voor de vastgoedbubbel. De vraag is er al jaren groter dan het aanbod, de prijzen blijven alsmaar stijgen, steeds meer gezinnen verlaten noodgedwongen de stad. Tussen 2010 en 2019 steeg de mediane verkoopprijs voor een huis in Gent van 180.000 tot 299.000 euro - zonder registratiekosten. Met elke rij woningen die wordt opgeknapt om veel te duur te verkopen aan overspannen tweeverdieners, worden huurders verjaagd. Wij en de andere gevluchte middenklassegezinnen kunnen meestal nog een huis krijgen op een minder begeerde plek. Wie minder fortuinlijk is, moet verhuizen naar sociale woningen waarvan er nooit genoeg zijn, belandt in de klauwen van huisjesmelkers, of, volgens politicoloog en Gentenaar Pascal Debruyne, op straat. In ons provincienest aan zee zijn er minder caffè latte's te krijgen, maar hier is wel veel volk aangespoeld dat de grotere stad niet kon of wilde betalen. We hopen dat het nog even zo blijft. En als ik me weer eens mislukt voel omdat de grote stad te duur was, bedenk ik me dat weinig zo onvrij maakt als een hoge hypotheek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234