Brusselmans column editieBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

‘Als je tot elkaars sociale bubbel behoort, dan komt daar alleen maar ambras van’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Nieuwe golf, nieuwe maatregelen, nieuwe vragen, nieuwe onduidelijkheden, nieuwe problemen, nieuwe besmettingen, nieuwe ziekenhuisopnames, nieuwe sterfte, en ik heb een nieuwe jas gekocht, al is dat misschien naast de kwestie. Maar 't is wel een mooie zomerjas, van het merk Unfeigned, met twee diepe zakken, waarin vele sigaretten kunnen, want naar het schijnt pakt het virus zijn biezen als het in de buurt van door de wol geverfde rokerslongen komt. Maar goed, de virologen hebben antwoorden op al onze vragen, en zo vroegen enorm vele mensen zich af of we met vrienden op café een pintje mogen drinken. De virologen zeggen dat het mag, op voorwaarde dat de vrienden tot je sociale bubbel van vijf behoren. Toen ik daar over nadacht, besefte ik dat ik geen vier vrienden heb die tot m'n sociale bubbel behoren. Ik héb vrienden maar die zie ik zo goed als nooit, wat de belangrijkste basis is voor een jarenlange vriendschap. Als je elkaar ziet, of sterker nog: als je tot elkaars sociale bubbel behoort, dan komt daar alleen maar ambras van.

Ondertussen zal de aandachtige lezer zich afvragen: ‘Meneer Brusselmans, Uw vrienden die U zo goed als nooit ziet, wie zijn dat?’ Nou, dat zijn een heleboel mannen met wie ik leuk kan praten over rockmuziek, voetbal, de boeken van Ish Aït Hamou, filosofie, antropologie, atavisme, en de wijven. Neem nu Tom Lanoye. Ik moet eerlijk toegeven, met hem heb ik nog zelden over de wijven gepraat, maar voor de rest is hij wel al vierendertig jaar een bijzonder goeie gabber van mij. Het is geleden van 10 november 2019 dat ik hem nog gezien heb, en ik mis Tom ten zeerste, maar ja, we zijn beiden harde werkers die wel wat anders te doen hebben dan elkaars sociale bubbel onveilig maken. Dan is er die andere supervriend van mij, de befaamde striptekenaar Erik Meynen. Ik zag hem voor het laatst op 12 juli 2019. Het is zo dat we nogal ver uit mekaar wonen, hij in de buurt van de Coupure en ik in de omstreken van het Patershol. Je mag hieromtrent niet vergeten dat we beiden in wezen enorme lamzakken zijn, die het te voet overbruggen van 3,2 kilometer als een nagenoeg onuitvoerbare taak beschouwen. Wel bellen we geregeld met elkaar, en dan zeg ik: ‘Hallo Meynen, alles goed?’, en dan zegt hij: ‘Ja, tot nu toe alles in orde, tot een volgende keer!’ En zo blijft onze vriendschap compleet smetvrij.

Wie ik geregelder zie is Niko Van Hecke, de in Waarschoot zeer gerespecteerde tuinaanlegger en bloemenverkoper. Twee maanden geleden is hij op het balkonnetje van m'n vriendin en mij nog een Passiflora komen installeren, en toen dat gebeurd was babbelden we wat, in de trant van: ‘En Niko? Alles goed met jou en de familie?’, waarop Niko riposteerde: ‘Ja hoor, Herman, iedereen van de familie gezond.’ Waarna Niko terugreed naar Waarschoot, waar nog veel arbeid op hem wachtte. M'n chauffeur Muis, ondertussen eveneens een goede vriend, rijdt met mij overal heen, maar ja, door de crisis moet ik nergens meer heen, zodat ik Muis minder zie dan vroeger. De meest recente keer was toen hij me naar Destelbergen bracht, waar ik op bezoek ging bij een terminale patiënt die als laatste wens had geuit dat hij mij, zijn grote idool, bij leven nog eens de hand wilde schudden. Ik kwam bij hem in de kamer, waar hij zieltogend en toch vol dankbaarheid op mij lag te wachten, maar ik zei: ‘Alfons, handen schudden zit er heden niet in, dat mag niet van de virologen.’ Ik zag enige ontgoocheling in z'n ogen, en ter compensatie gooide ik vanop anderhalve meter een Chocotoff, die ik toevallig bij me had, op z'n bed. De ontgoocheling verdween en maakte plaats voor diepe vreugde.

Wie ik natuurlijk ook niet veel zie, zijn m'n maten die in de horeca werken, zoals de gebroeders Van Reeth, de kroeg- en restaurantpotentaten van de Vrijdagmarkt, en Ramazan Göktepe, die het best draaiende grand café van Gent-centrum heeft. In hun nering een maaltijd gaan degusteren durf ik niet, je weet niet wie er in de keuken per ongeluk op je vol-au-vent gehoest heeft. En dan heb ik nog meer uitstekende vrienden die ik nauwelijks ontmoet, en via deze weg wil ik hen verzekeren dat onze vriendschap eeuwig zal bestaan. Wat de bubbel van vijf betreft: in mijn geval is die bezet door m'n vriendin Lena, m'n hond Aquí en mijzelf. Een pintje gaan drinken doen we niet, we zijn alle drie non-alcoholisch. Maar thuis slurpen we regelmatig een hele bak koel helder water ledig, vooral Aquí. Voor de rest blijven we afwachten tot in onze bubbel weder minstens honderd personen mogen. Tot dan, kameraden!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234