brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘Andere jongens hadden posters van Paula Semer in een bikini, maar bij mij hing Armand Pien aan de muur’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite. Deze week: ‘Je kan er niet meer naast kijken: het klimaat draait dol’ uit Het Laatste Nieuws.

Het klimaat heeft me van jongs af aan geïnteresseerd. Ik was pas 2 toen ik tegen m’n grootvader Frans zei: ‘Kijk opa, het regent.’ Hij keek door het raam, en ja, het regende. Ook als de zon scheen, zei ik dat tegen m’n grootvader Frans, alsmede als het sneeuwde, hagelde, of als er een dichte mist over het landschap hing. Op den duur was m’n grootvader Frans het beu dat ik altijd over het weer zeikte, en toen ik op een keer zei: ‘Kijk opa, buiten is het nat, maar binnen is het droog’, was de maat vol en gaf hij mij een muilpeer. ‘Praat over wat anders dan over dat godverdomde weer,’ zei hij. Toen zei ik: ‘Kijk opa, je gulp staat open.’ Het was nog waar ook. Die klootzak met z’n open gulp en z’n vieze onderbroek. Ik hoopte dat hij op een dag neergebliksemd werd, hij zou dan wel anders denken over de boeiende aspecten van het weer. Het was ten slotte niet de bliksem die hem vloerde, maar de Hand van God, die z’n keel dichtkneep terwijl hij op bed lag en het vanuit de Hemelen donderde en stormde, het was die nacht een waar pandemonium. Terwijl in deze uiterst barre omstandigheden m’n grootvader Frans bezig was met z’n laatste adem uit te blazen, zei ik tegen m’n grootmoeder Maria, die jammerde en huilde: ‘Kijk oma, het regent.’

In de loop der tijden bleef ik me met het weer bezighouden. Andere jongeren hadden posters van Dave Berry, Paul Van Himst of Paula Semer in een bikini, maar ik had een poster van weerman Armand Pien aan m’n muur. Hij was m’n idool, en ik ging zover om hem een brief te schrijven, die luidde: ‘Beste meneer Pien, gisteren regende het. Dat zei ik trouwens nog tegen m’n grootmoeder Maria, maar zij had wel wat anders aan haar hoofd, onder andere dichtgeslibde aders, een rare vlek op haar voorhoofd, en al drie weken niet kunnen kakken. Maar goed, wat ik van u wilde weten is of het niet tijd wordt dat de auto’s minder gevaarlijke stoffen uitstoten, dat de fabrieken stoppen met het lozen van chemisch afval, en dat de doorsnee Jan met de pet minder plastic weggooit in de natuur, want als dit blijft duren, meneer Pien, dan zou het klimaat weleens het slachtoffer kunnen worden. Denkt u dat, als groot kenner van de betreffende materie, ook niet? Vriendelijke groet, Herman Brusselmans (12 jaar).’ Ik wachtte met spanning op een antwoord van meneer Pien, en dat kwam pas twee weken later. Slordig had hij op een stukje papier met een potloodstompje geschreven: ‘Bemoei je met je eigen zaken, snotneus.’ Dat viel me tegen van m’n held, maar navraag leerde me dat meneer Pien stevig aan de drank was, zich heel ongelukkig voelde, en ’m niet meer overeind kon krijgen, waardoor ik een soort van medelijden met hem kreeg en hem vergaf dat hij me als een lompe boer zo’n onvriendelijk briefje had teruggestuurd. Ik haalde wel z’n poster van m’n muur, en verving die door één van Paula Semer in een monokini. Paula Semer was indertijd wel een hitsig gevalletje, wat je later, toen ze oud en aftands werd, niet zou hebben gedacht.

Hoe dan ook bleef ik de ontwikkelingen van het weer volgen, overigens zonder dat ik een brief stuurde naar een nieuw idool van mij, Frank Deboosere, al stuurde ik wel een brief naar z’n collega Sabine Hagedoren, maar die brief had louter te maken met haar enorme tetten, en daarom doet die hier heden niet ter zake. Maar ja, ik was in die tijd een begenadigd liefhebber van enorme tetten, terwijl ik tegenwoordig meer een fan ben van kleine tetjes, wat niet wil zeggen dat ik inmiddels de grote tetten ben gaan denigreren. Grote of kleine tetten, het maakt niet uit. Als het maar tetten zijn. Nou ja, dus wat ik reeds als 12-jarige aankaartte, is de afgrijselijke waarheid aan het worden: door toedoen van de mens en z’n strapatsen gaat het klimaat helemaal naar de kloten. En vroeger kon je nog denken: daar hebben ze alleen last van in verre landen, tot tegenwoordig aan het blijken is dat ook wij tot de slachtoffers gaan behoren. Letterlijk niemand is meer veilig voor het weer, dat gestuurd door de Hand van God en andere anomalieën zoals pandemieën, oorlogen, hongersnoden, en de totale ineenstorting van het Westerse kapitalisme, hulp biedt om de mensheid haar verdiende loon te geven. Soms wilde ik dat ik nog ’ns dat 2-jarige jongetje ben dat tegen z’n grootvader kan zeggen dat het regent, zonder dat die regen een miljoen dodelijke klauwtjes heeft en zonder dat m’n grootvader mij een muilpeer geeft.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234