null Beeld humo
Beeld humo

columnHerman Brusselmans

‘Ben jij trouwens dat romangeschrijf niet beu, Griet Op de Beeck? Zeker als je mederekent dat je er geen kloten verstand van hebt’

Herman Brusselmans

Zoals men weet, gaat het niet goed met de literatuur. Deze culturele discipline ligt plat op haar kont. Er zijn slechts een paar schrijvers die van hun pen kunnen leven, met name letterkundige hotshots als Tom Lanoye, Dimitri Verhulst en Griet Op de Beeck. Die krijgen hun geld niet geteld. Zo heeft Tom een stuk bos gekocht in Bloemfontein (Zuid-Afrika), waarin hij met z’n man René met pijl en boog kan jagen op buffels, bizons en woelmuizen. Vooral René schiet er niet naast. Hij heeft ooit, lang geleden, in Kaapstad met één pijl uit z’n boog per ongeluk de hond van een vroegere buurman van Nelson Mandela doodgeschoten. Nadat Nelson dat had vernomen, zei hij naar het schijnt erg boos: ‘Ik lees nooit meer een boek van Tom Lanoye.’ Tom was er het hart van in, maar een troost was dat Winnie Mandela wel nog Toms boeken las, bij voorkeur in de Engelse vertaling.

En dan heb je Dimitri. Die verdient zoveel poen met z’n romans dat hij op z’n landgoed in Frankrijk een weide heeft met daarop veertig kostbare alpaca’s. Z’n goede vriend Tom heeft hem laatst nog gevraagd of hij een aantal van die dieren mocht komen neerhalen, doch Dimitri heeft het voorstel geweigerd omdat hij liever zelf af en toe een alpaca een kogel tussen de ogen schiet met z’n Winchesterbuks, die hij voor een hoog bedrag heeft gekocht, want ze heeft twee eeuwen geleden nog toebehoord aan Buffalo Bill.

Griet Op de Beeck heeft met de kruiwagens vol pegels die haar boeken opbrengen, een kasteeltje in Sint-Martens-Latem gekocht. Dieren houdt ze daar niet, mede omdat ze niet van dieren houdt. Een paar jaar geleden had Griet een kat in huis gehaald, maar omdat het beestje op een keer in een rondslingerende onderbroek had gekotst, heeft ze Bertus, zoals het katertje heette, verzopen in een emmer frituurolie.

Ik wil maar zeggen dat mensen met veel geld, ook schrijvers, soms rare dingen uitvreten, en daarom ben ik content dat ik een literaire armoezaaier ben, hoewel ik het wel jammer vind dat m’n boeken door praktisch niemand meer gelezen worden. Nou ja, in plaats van als een depressieve lamzak op de zetel te liggen klagen dat ik ugly and poor ben, ga ik op zoek naar een job in een andere dan de artistiekerige branche. Zo’n job vinden zou in principe niet moeilijk moeten zijn, omdat je overal leest dat er een overschot is aan niet-ingevulde vacatures. Van de week heb ik drie sollicitaties gehad. De eerste was bij schrijnwerkerij Van Doorne in Destelbergen, waar ze iemand zochten om stoelen te maken. De ouwe Van Doorne vroeg me of ik ervaring had. Ik zei: ‘Dat niet, maar om het even welke idioot kan toch een stoel maken? Wij hadden in Hamme een man met het IQ van een pisvlek en wat deed die, denk je? Hij maakte stoelen! Kortom, hoewel ik nog nooit van dichtbij een zaag, een hamer of een schaaf gezien heb, kan ik hier gerust aan de slag.’ Kun je het geloven: Van Doorne stuurde me wandelen!

De tweede sollicitatie was bij beenhouwerij De Crul in Mariakerke. Ze wilden een hulpje om gehakt te maken. Alweer werd er gevraagd naar m’n ervaring. ‘Die is niet om over naar huis te schrijven,’ zei ik, ‘maar toch wil ik het hier proberen, ondanks de stank die hier hangt, de muis die ik daarnet langs de plint zag lopen, en het verhaal dat ik gehoord heb, dat op een keer een klant van deze zaak een spijker vond in de kilo gehakt die je hem verkocht had.’ De ouwe De Crul deed hetzelfde: mij niet aannemen.

En dan de derde sollicatie: Griet Op de Beeck zocht iemand om de tuin rond haar kasteeltje te onderhouden. ‘Ik heb groene vingers, Griet,’ zei ik tegen haar, ‘en ik kijk ernaar uit om in de aarde te wroeten in plaats van nog maar eens een roman te schrijven. Ben jij trouwens dat romangeschrijf niet beu, zeker als je mederekent dat je er geen kloten verstand van hebt? Hoeveel kutromans heb je al bij elkaar geploeterd? Een stuk of zeven? Hou er toch mee op, mens, geen hond zit er nog op te wachten. Weet je wat? We zullen samen je tuin soigneren! Ik wroet in de aarde, en jij houdt je bezig met de rozenstruiken en de perenbomen. Wat denk je?’ Griet dacht: die klootzak van een Brusselmans wil ik niet op m’n eigendom, en zond me heen. Het is godverdomme bij lange geen wonder dat steeds meer jobs geen uitvoerder vinden.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234