brusselmans column webBeeld Humo

columnHerman Brusselmans

‘Binnen ongeveer twintig jaar ben ik hoogbejaard of dood’

Herman Brusselmans gaat iedere week op zoek naar het verhaal achter een opvallende kop in de krant of op een nieuwssite.

Vorige week vrijdag was ik jarig en werd ik 63 jaar oud. Binnen ongeveer twintig jaar ben ik hoogbejaard of dood. Wie had dat ooit kunnen denken? Toen ik 40 werd, dacht ik al: godverdomme, nu begint het toch wel serieus op te schieten. Toen ik 50 werd, dacht ik: het mag wel wat trager vooruitgaan. Toen ik 60 werd, dacht ik: geen wonder dat ik 'm niet meer overeind krijg. En toen ik vorige vrijdag 63 werd, dacht ik: waar is de tijd toen ik 14 was en in de Weverstraat in Hamme, op een weiland van m'n vader achter een struik zat te schijten, terwijl de milde wind de koeien voorzag van enige verfrissing, en de raven in de bomen krasten, als wilden ze zeggen: ‘Niks is voor eeuwig, de tijd tikt, langzaam komt de man met de zeis naderbij’, waarna ik met stenen naar de raven gooide, hen wegjagend van de jongen die met z'n energie, z'n levenslust, en z'n zekerheid dat alles zou blijven duren geen blijf wist. Wat is er van die jongen overgebleven? Meer dan je zou denken. M'n energie is nog altijd mateloos, op m'n levenslust staat geen demper, en dat alles zal blijven duren, dat is nog steeds mogelijk. Bovendien heb ik pillen van een nieuw merk, en kan ik 'm weer overeind krijgen.

Hoe dan ook vierde ik m'n 63ste verjaardag op sobere wijs, samen met m'n vriendin en m'n hond. Uiteraard ontving ik via digitale middelen gelukwensen van zij die me nauw aan het hart liggen, en ik aan het hunne. Zo kreeg ik felicitaties van Luc Appermont, Margriet Hermans, Koen Wauters, Kevin De Bruyne, enige leden van het meisjeskoor Scala, Tom Barman, Olga Leyers, poetsvrouw Trees, buurman Bert, m’n ex-vrouw, m’n broer, m’n zus, en uit het buitenland De Lau, Tommy Wieringa, en Horst Schlüss, de vertaler van m’n boeken in het Duits. Langs deze weg wil ik hen allen bedanken, en als zij jarig zijn zal ik hun ook iets sturen, tenzij ik het vergeet, want op je 63ste kun je niet alles onthouden.

's Avonds gingen m'n vriendin en ik eten in een gerenommeerd restaurant in het Patershol, en wat zag m'n vriendin er prachtig uit, met magnifieke kledij om haar uitzonderlijke 29-jarige lichaam, met haar haar ruikend naar de geur der goden, en met haar glimlach die de spoken van angst en pijn deed verdwijnen naar oorden vanwaaruit ze nooit meer zouden terugkeren. We babbelden, zoals we dat zo gewend zijn, over allerlei onderwerpen, waaronder Trump en Biden, Wit-Rusland, het leed op aarde, de schoonheid van onze hond, stoppen met roken en waarom dat wel of niet per se nodig is, de roman ‘De rat van Amsterdam’ van Pieter Waterdrinker, de hoop op een betere toekomst dankzij Alexander De Croo, de ontroering die een paard met één manke poot kan teweegbrengen, de arme vluchtelingen in hun gammele bootjes, de verovering van Mars, wat te doen als de duivel naar je grijnst, hoe je het best een vegetarische worst kunt bereiden, de kwestie of corona ons zal overleven, en dat ‘Will You Return/When You Come Down’ van The Flaming Lips toch wel een héél mooie song is. Vervolgens gaf Lena me haar cadeau, en ik vond het een geweldig cadeau, dat zowel prachtig als bruikbaar is. We hadden een grootse avond achter de rug, en ik stelde voor om die te besluiten met nog een drankje in een café. Ik keek op m'n horloge. Het was zeven voor elf. Oei, nog maar zeven minuten. We holden naar het dichtstbijzijnde café, waar de ober op het punt stond om de stoelen op de tafel te zetten. ‘Sorry, we gaan sluiten,’ zei hij. ‘Maar m'n vriend is jarig vandaag’, zei Lena, ‘kunnen we nog één drankje krijgen? Een Fanta en een ginger ale.’ ‘Iedereen kan wel zeggen dat hij jarig is,’ zei de ober. Ik liet hem m'n identiteitskaart zien, waarop inderdaad staat ‘09 okt 1957'. Door al dat gepalaver met die ober was het inmiddels drie minuten voor elf geworden. Hij keek op z'n horloge. ‘Vooruit dan maar,’ zei hij. In het lege, troosteloze café dronken Lena en ik onze Fanta en ginger ale.

Ik moest even denken aan de tijden dat ik pas om elf uur binnenging in café Caruso, er geen sluitingsuur in de buurt was, en ik om zeven uur des ochtends, zo lam als een met een mitrailleur neergekogelde mug, naar huis strompelde, ontdaan van energie, levenslust en de zekerheid dat alles zou blijven duren. Maar tevens wist ik dat die pijlers van het bestaan de volgende dag opnieuw zouden opduiken, en de volgende dag, en de volgende dag, en alle volgende dagen tot ik pakweg 63 zou zijn en ver daarna. Lena en ik verlieten om klokslag elf uur het café en ik geloof dat we een beetje gelukkig waren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234