FRANK HEINEN

'Binnenkort speelt Anderlecht geen matchen meer en legt de club zich volledig toe op besturen'

Toen journalist Jan Vrijman in 1955 de Nederlandse schilder Karel Appel vroeg hoe hij dat toch deed, dat schilderen, antwoordde Appel: ‘Ik rotzooi maar een beetje an. Ik leg het er tegenwoordig flink dik op. Ik smijt de verf er met kwasten en plamuurmessen en blote handen tegenaan. Ik gooi d’r soms hele potten tegelijk op.’

Ik moet altijd aan Appel denken als ik iets over Anderlecht lees. Bij elke ontslagen trainer, uit zijn functie ontheven manager of met de noorderzon vertrokken speler, zie ik de werkkamer van Marc Coucke voor me: een ruimte met hoge plafonds, een kolossaal bureau vol paperassen en telefoons die wel kunnen bellen, maar niet gebeld kunnen worden en aan de muur een tegeltje, met daarop de tekst: ‘Ik rotzooi maar een beetje an.’

Lang heb ik in de veronderstelling geleefd dat Coucke niet beter wist. Dat zijn aanhoudende pogingen Anderlecht te hervormen echt bedoeld waren om de club naar de kop van de ranglijst te krijgen. Dat al die trainers, scouts, interims, huurspelers, proefspelers, koopspelers onderdeel waren van een Groter Plan, dat toevallig om de haverklap van vorm veranderde. Dat hij de boel drie keer afbrak en opnieuw opbouwde om uiteindelijk kampioen te worden en ver te raken in de Champions League. Dat hij werkelijk met een bos sleutels naar Vincent Kompany was gegaan om hem die te overhandigen. Dat het hem om het voetbal te doen was.

Ik dacht dat Marc Coucke gezegend was met het soort kolossale optimisme dat cynici met naïviteit verwarren. Ik dacht dat hij werkelijk geloofde dat Kompany op magische wijze alles zou oplossen, dat er vanzelf restjes goudstof van diens talent en uitstraling aan andere mensen binnen de club zouden blijven kleven als hij daar maar lang genoeg rondhing. Ik dacht dat Coucke het soort man was dat, met een aardevernietigende komeet in aantocht, midden in Durbuy gaat staan, zonnebril op, honkbalknuppel in de hand, ‘dat wordt weer Couckenbak’ zingend.

Twijfel

Dat alles denk ik nu niet meer.

De eerste twijfel in mij rees toen ik de open brief las die Anderlecht in december aan zijn fans richtte. Meer een open wond dan een open brief was het, vol beloftes over attractief spel en jonge talenten en zinnen als ‘Als we er samen in geloven, wordt de toekomst mooi’. Mij lijkt geloof een wat wankel fundament om je toekomst op te bouwen, maar soit: je moet ergens beginnen, en geloof is een mooi iets. Maar toch leek dit meer het soort liefdesbrief dat je schrijft als de verkering al een tijd uit is, net voor het door de rechter ingestelde contactverbod officieel ingaat. Als goede hoop vermomde wanhoop.

Een van de eerste spelers die sinds die brief werd binnengehaald, was Anthony Vanden Borre. Een speler van 32, een slalomskiër die altijd wel aan de finish komt, maar zelden als eerste, en altijd met medeneming van alle poortjes, en een portie kaasfondue.

En toen werd het dinsdag 14 januari. Dag van de Paleisrevolutie. Dag waarop Anderlecht een nieuwe CEO (Karel Van Eetvelt) kreeg, alsmede een verse adviseur (Wouter Vandenhaute) en een nieuw lid van de raad van bestuur (Patrick Lefevere).

Dit was geen aanrotzooien meer, dit was beleid.

‘Een volgende stap in de goede richting’, noemde Coucke het zelf.

En plots zag ik het allemaal haarscherp.

Binnen afzienbare tijd breekt een dag aan dat Anderlecht geen officiële wedstrijden meer zal spelen en zich terugtrekt uit alle competities en bekertoernooien. Vanaf dat moment zal de club zich volledig toeleggen op besturen. De spelers zullen worden vervangen door interim-managers, die elk verantwoordelijk zullen zijn voor elkaars deelgebied. Ook zal er voor elke managementlaag een procesanalist worden aangesteld, alsmede een toezichthouder. Het toezicht op de toezichthouder komt in handen van een speciale raad van bestuur, waarvan elk lid tenminste twee licht-conflicterende nevenfuncties bekleedt. Het uiteindelijke doel van alle bestuurders moet een soepele gang van zaken zijn. De ruzies en botsingen die onvermijdelijk driemaal per week uit deze constructie voortvloeien, zullen een wekelijkse hervorming door de eigenaar zelf onvermijdelijk maken.

Deze hervorming zal plaatsvinden op het veld van het Lotto Park. Het clubtenue wordt vervangen door het clubkostuum en de naam Anderlecht komt te vervallen. Onder de nieuwe naam The Process zal de club nog regelmatig bijna terugkeren aan de top van iets, en Marc Coucke, de Brusselse Sisyphus, zal tot in de eeuwigheid blijven doorhervormen.

Ⓒ De Morgen

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234