Delphine Lecompte - dichteres Beeld Humo
Delphine Lecompte - dichteresBeeld Humo

columndelphine lecompte

‘De buurvrouw dreigt de geluidsopnames van mijn orgastische kreten te verkopen’

Ik sta op, knabbel aan een pluchen wezelmaki, drink koffie en lees mijn mails: mijn moeder schrijft dat de schoonzuster van haar Montenegrijnse messenslijper mij gezien heeft in ‘De afspraak’ en vond dat ik een mooi jasje droeg, mijn meest geliefde stalker schrijft dat hij syfilis heeft en Guy de Maupassant leest in een ziekenhuisbed met een pet van een failliete struisvogelkwekerij op zijn hoofd en in het andere bed ligt een bipolaire garnalenpeller die constant ‘Ik heb mijn vader vermoord met een bronzen kalkoengier en mijn moeder met een marmeren moerasmangoeste omdat ik het belangrijk vond om originele moordwapens te gebruiken!’ krijst, mijn redacteur schrijft dat ik meer morbide scheepsherstellers en winderige touwslagers moet schrappen wil ik voor vol worden aangezien, mijn eerste lezer schrijft dat hij mijn bundels heeft verbrand omdat ik weiger afstand te nemen van het woord ‘Eskimo’, en medium Christina biedt me een gratis tarotlezing aan.

De mail van medium Christina beantwoord ik het eerst: ‘Lieve Christina, bedankt voor je genereuze aanbod maar ik ken mijn toekomst al: ik zal steeds groteskere gedichten schrijven die door steeds minder blasfemische horlogemakers en verdorven sponzenverkopers zullen worden gelezen, ik zal steeds opruiendere en schaamtelozere opiniestukken uitbraken die door steeds grotere roedels reptiliaanse sissende schuimbekkende televisiepriesters, incestueuze imkers en scrupuleloze lachgasjunkies worden gehaat, ik zal geplaagd worden door chronische oogstrontjes, ik zal een zwaar verstikkingsaccident meemaken met een abrikozentaart waarin een bittere fabriekswerker een speldenkussen en een ottermascotte heeft gepropt, ik zal een paria worden met maagkanker en alopecia areata in de genadeloze straten van Minneapolis, en uiteindelijk zal ik door een kannibalistische glazenwasser die zich voordoet als een norse lamaverzorger verleid worden met de belofte van een moussaka met persoonlijke toets en een penseelaapje verkikkerd op kinine en een berg prehistorische vogels van speculaas in zijn gezellige allesbehalve sinistere appartement, ik zal levend worden opgepeuzeld maar het zal pas echt pijnlijk worden vanaf mijn zwevende ribben, en het penseelaapje verkikkerd op kinine zal een leugen blijken te zijn. Tijdens mijn sobere begrafenis zal mijn moeder een gedicht voordragen van mijn Nemesis en de pastoor zal ‘Sail Away’ van Enya laten afspelen schoon ik vanuit de verbrandingsoven ‘Sail Away’ van Deep Purple had aangevraagd. Warme groeten, Delphine.’

Nu ben ik te uitgeput om de andere mails te beantwoorden. Ik loop van mijn huurhuisje met lekkende keuken en onheilspellende pissebedden in de voorraadkast naar de beschimmelde huurwoning van de voormalige vrachtwagenchauffeur. Het is 6u32 en hij ligt nog te slapen met zijn gekmakende nobele evangelische haren gedrapeerd over zijn gemene verweerde teleurgestelde verslagen gefnuikte alcoholistische tronie. Op zijn rug staat STATUS QUO. Het is geen verwijt, het is een muziekgroep. Ik leg mijn hand op zijn scrotum en wacht geduldig tot de schacht zich opspant maar er gebeurt weer eens niets. De voormalige vrachtwagenchauffeur wordt wakker en we slaan een gemoedelijk babbeltje over mijn eczeemplekken die te veel op tandwalvissen en te weinig op vogelbekdieren lijken, over mijn toekomstige problemen met de fiscus, over de leden van Monty Python die nog leven, over toen je nog nougat en morfine en muilezels en analfabetische jongenshoeren kon kopen op de kermis, over de nautische trui en de cassette van ‘(What’s the Story) Morning Glory?’ die ik 22 jaar geleden heb weggeven aan een Wit-Russische kassierster toen ik het gekkenhuis verliet en dat het nog steeds steekt dat ze me nooit heeft bedankt, en over de walgelijke vulgaire sentimentele Disneyversie van ‘Pinokkio’. Een versie die ik niettemin een honderdduizendtal keren heb bekeken, waarvan minstens twintig keren zonder calvados in mijn bloedstroom.

De voormalige vrachtwagenchauffeur vraagt of hij mijn vagina moet likken. Ik zeg: ‘Laat maar, cunnilingus is je forte niet. Gebruik liever je sierlijke vingers met de heerlijke scherpe rouwranden.’

De voormalige vrachtwagenchauffeur gebruikt zijn vingers, hij smoort mijn orgastische kreten omdat zijn schizofrene buurvrouw die opneemt en ermee dreigt de geluidsopnames te verkopen aan lukrake hitsige boomchirurgen en welbepaalde perverse tapijtenwevers. Na de seks staan we op, ik schrijf plichtsbewust een kutgedicht en de voormalige vrachtwagenchauffeur verzwelgt gedisciplineerd een marsepeinen boorplatform. Ik zeg: ‘Ik heb zin om zelfmoord te plegen met een ‘Don’t Worry, Be Happy’ zingende plastic regenboogforel. Maar ja, wie niet?!’ Het sneeuwt en ik denk aan mijn moeder die eens een kunstnier heeft gevonden in Odessa en als een kind zo blij was.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234