null Beeld Humo
Beeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘De lockdown zorgt voor heel wat hernieuwde miserie: ik wil van mijn lange haar af en dit is opnieuw niet mogelijk’

Net toen ik m’n haar wilde laten knippen, gingen de kappers weder dicht. Terwijl ik zo verlangde naar een kort kapseltje, zodat ik verlost zou zijn van die lange, vieze, kapotte haardos die sinds 1986 m’n kop ontsiert. Let op, ik heb jarenlang succes gekend met m’n lange haar. Mensen zeiden tegen mij: ‘Wat een mooi haar heb jij toch, mag ik er eens aan voelen?’ Dan zei ik telkens: ‘Eén minuut voelen kost 25 euro.’ Het record staat op naam van een meisje dat vier minuten voelde, en me vervolgens 100 euro gaf. Daarna gaf ze me nog ’ns 100 euro, de prijs om twee en een halve minuut aan m’n ballen te voelen. Kortom, ik heb met m’n fysieke kenmerken in een bepaalde periode redelijk veel geld verdiend, zeker als je mederekent dat men, indien vrouwelijk, de tong in m’n beide neusgaten mocht steken voor 150 euro. Factureren hoefde uiteraard niet, al dat gevoel gebeurde in het zwart. Dat was echter het verleden, thans ben ik 63 jaar, en het poen scheppen met m’n lichaam is nagenoeg volledig uitgedoofd, al vroeg gisteren nog een ongeveer 80-jarige vrouw of ze eens aan m’n reet mocht ruiken. ‘Jazeker,’ zei ik, ‘dat is dan 300 euro.’ ‘Maar ik ben een arme tandartsweduwe,’ zei ze, ‘kan het niet voor wat minder?’ ‘Oké,’ zei ik, ‘250 euro, op voorwaarde dat ik je hoorapparaat in de Leie mag gooien.’ We kwamen er niet uit, en ontgoocheld nam ze afscheid van me.

Waar het echter op nederkomt is dat ik van dat lange haar af wil, en dat dit opnieuw niet mogelijk is. De derde lockdown zorgt voor heel wat hernieuwde miserie. En toch is er hoop. Als we deze crisis te boven komen, wat mede door de recente maatregelen van de regering, door de vaccinaties, en door het blijven opvolgen van de voorschriften (afstand houden, handen wassen, mondmasker dragen, kleine bubbel, geen knuffelingen, omhelzingen, zoenen en handen schudden) zeker moet lukken, dan is de kans groot dat we over anderhalve à twee maanden van de ellende zo goed als verlost zijn. En dan kan het leven ongeveer geleefd worden zoals in precoronatijden. Het beste nieuws daaromtrent zou zijn dat de cafés, restaurants en hotels mogen heropenen. Eindelijk kunnen we weder stoverij met friet gaan eten in Het Keizershof op de Vrijdagmarkt. Of sushi à volonté bij Japans restaurant Ikura in m’n eigen straat. Of gestoofde mierenpoten op een bedje van ontvroren, gekarameliseerde neuskeutels van een jonge geit, in Hof van Cleve. Op de koop toe kunnen we uren verwijlen op terrasjes, een halve nacht aan de toog hangen, en in een goor hotelletje in de buurt van het Sint-Pietersstation gaan vogelen met een of andere del die we opgescharreld hebben in de massa die ’s avonds rondhangt op de Graslei.

Dergelijk gevogel, daar doe ik uiteraard al lang niet meer aan mee. Welneen, ik vogel louter met m’n bloedeigen verloofde, aangezien ik beschouwd kan worden als de monogaamste kerel van Gent-Centrum. Ik ben daaromtrent trouwens een nieuwe roman aan het schrijven, getiteld ‘Voor eeuwig naar bed met dezelfde vrouw’, waarin ik een lans breek voor absolute trouw in een relatie, en dat je, als man die in z’n eentje een Fanta zit te drinken op een heropend terrasje, zelfs niet kijkt naar andere vrouwen, ook al dragen die een doorzichtige mini-jurk, waarin een paar kanjers van tieten de aandacht willen opeisen, terwijl tevens een slipje zichtbaar is dat zo groot is als een gehalveerde postzegel. Nee, zelfs naar zulke vrouwen kijk ik niet, en ik drink op m’n gemakje m’n ­Fanta, en mijmer over vroeger, toen m’n grootvader snauwde: ‘Eet je bord leeg, kleine aap, je hebt niet eens de Spaanse griep of de Tweede Wereldoorlog meegemaakt en je zou nog praatjes hebben ook!’ waarop een muilpeer volgde. Zelf had hij zowel de Spaanse griep als de Tweede Wereldoorlog overleefd, en dat soort mensen vond dat degenen die dat niet hadden gedaan, hun gore bek moesten dichthouden. Lang voorbij is dit alles, en degenen die erover konden fulmineren, zijn allemaal de pijp uit. Zullen wij ooit tegen onze kinderen of kleinkinderen snauwen: ‘Eet je bord leeg, je hebt niet eens corona meegemaakt?’ Zulke gedachten zal ik hebben als ik na 1 mei op een terrasje zit, bij voorkeur samen met m’n verloofde, en we kijken naar de flanerende mensen, en we drinken onze Fanta, en we zeggen tegen elkaar: ‘Die corona, dat was ook geen kattenpis, gelukkig zijn we die kwijt’, maar toch springen we angstig op van onze stoel als op een andere stoel iemand niest, hoest of snuit. Verdoemd zijn we, en zullen we blijven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234