brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘De meeste soldaten bezoeken na de strijd een prostituee, en ze gaan dan bijzonder gewelddadig tekeer’

Herman Brusselmans

Ik ben volop bezig met schrijven aan m’n nieuwe dichtbundel, getiteld ‘Kak samen met mij in je broek’. De vraag is of poëzie de vinger aan de pols van de huidige tijden kan houden. Jazeker, en zo is het bijvoorbeeld mogelijk om het in een gedicht over de recente literatuur te hebben, ergo m’n kwatrijn: ‘Het lezen van mijn boeken kost geen centje pijn / Anders zouden het niet mijn maar andermans boeken zijn / M’n letterkunde wijst iedereen de juiste weg / Wie mij niet leest, die heeft literaire pech’. Ik zal uiteraard ook verzen wijden aan de oorlog in Europa, onder meer met dit gedicht: ‘De oorlog is typisch iets voor mensen / Wie anders dan zij kan vrede wensen? / Nadat elke soldaat iemand heeft doodgeschoten / Gaan de overblijvers naar de hoerenkoten’. Dit is niet alleen een anti-oorlogsgedicht, het kaart tevens het seksisme aan dat heerst in militaire milieus. Ja, de meeste strijders bezoeken, nadat de strijd gestreden is, een prostituee, en ze gaan, hieraan gewend door de gevechten, bijzonder gewelddadig tekeer tegen deze vrouwen, waarbij ze hen behandelen als waren ze wegwerpproducten, die niks meer waard zijn dan hun naam die in een kogel is gegrift, en als ze de orders van de overheerser niet uitvoeren, zal deze kogel in hun hersens belanden.

Met m’n poëzie ageer ik ook tegen de jammerlijke ontwikkeling dat alles duurder wordt, en dat vooral de minderbedeelden daar last van hebben: ‘Wie zal dat betalen, wie legt de euro’s op tafel? / Geen pannenkoek permitteer ik mij, geen donut en geen wafel / Aan het einde van de maand is m’n portemonnee al weken leeg / ’t Moest niemand verbazen als ik van ellende nederzeeg’. Af ten toe onderbreek ik de miserie in m’n bundel door een gedicht dat iets positiefs probeert over te brengen, waarom niet omtrent de liefde: ‘Ik hou meer van mijn vrouw dan een koe van haar stier / Ik hou meer van haar dan een dronkaard van bier / Ik heb haar lief, niet alleen overal maar ook hier / De deur van de liefde staat geblokkeerd op een kier’. Ik laat het evenmin na om over de achteruitkachelende natuur te spreken: ‘Sommige vogels zijn dood, andere leven niet meer/ Bloemen laten de kopjes hangen, keer op keer op keer / De zon is het zat om speciaal voor ons te schijnen / Mede omdat haar doelwit binnenkort eeuwig zal verdwijnen.’

Zoals men merkt heb ik een voorkeur voor eenvoudige gedichten, die door elkeen kunnen gelezen en begrepen worden, ook door kinderen, mensen met een bijzonder lage opleiding, werklozen, homoseksuelen, genderneutralen, ultralinkse idioten, vrouwen met dyslexie, en studenten aan een avondschool, waar ze drie keer per week Nederlandse les volgen, wat ze heel vervelend vinden, en ze zeggen tegen de leraar: ‘Heb je godverdomme niks anders voor ons dan die vervelende grammatica en semantiek, kun je ons niet onderwijzen aan de hand van één of andere fucking coole tekst?’ Welnu, hun vraag is gerechtvaardigd, en wat de leraar binnenkort moet doen, is ‘Kak samen met mij in je broek’ tevoorschijn halen en aan de hand ervan de studenten het Nederlands compleet leren beheersen, pakweg met het gedicht: ‘Over corona zegt de specialist: het is niet nodig om te panikeren / Er zijn heden minder zieken dan in Lovendegem bruine beren / Bijna ieder exemplaar van ons is zo gezond als een vis / Als je ziek bent, wees dan niet verbaasd dat het niet van corona is’.

Ik geef met dit gedicht de geciteerde specialist gelijk, in die zin dat ook ik de bevolking aanraad om niet te panikeren, maar aan de andere kant vrees ik evengoed dat corona in staat is om over onbepaalde tijd aan een comeback te beginnen, en dat we weer afhankelijk zullen zijn van mondmaskers, handen wassen, het aanhouden van de anderhalve meter afstand. Derhalve heb ik ook dit gedicht geschreven: ‘Corona lijkt verdwenen maar zit ons op de hielen / Corona zal misschien onze harten niet treffen maar ongetwijfeld onze zielen / Corona sluipt binnen als de onzichtbare dief in de nacht / Corona is het roofdier dat niet wacht tot ook jij bent verkracht’. Wat ik bedoel is dat je, als dichter, alle kanten van alle medailles moet belichten, en dat je woorden en zinnen de plicht hebben om te dienen als hakbijlen, steekmessen en bajonetten. Voor de rest hoop ik dat ‘Kak samen met mij in je broek’ simpelweg een leuke bundel wordt.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234