brusselmans column web Beeld Humo
brusselmans column webBeeld Humo

ColumnHerman Brusselmans

‘De meeste veganisten zijn compleet gestoorde psychopathische klootzakken’

Herman Brusselmans

In één der Vlaamse kranten hebben gerenommeerde koks om en om een rubriek waarin ze de lezer warm maken voor het in elkaar flansen van een bepaald gerecht.

Bijvoorbeeld Piet Huysentruyt: Piet legt dan haarfijn uit hoe je het moet aanpakken, en maakt de amateurkok die thuis de krant leest diets dat je niet zomaar van alles moet kopen in de supermarkt als je het zelf ook kunt klaarstomen, meestal op een simpele wijze. Zo verklapte hij laatst het recept voor ‘miniloempia’s op z’n Vlaams’. ‘Nou,’ zo schreef Piet in z’n begeleidende uitleg, ‘neem dus een maxiloempia en snijd die in stukken, zodat je ongeveer twaalf à veertien miniloempia’s krijgt. Die kun je oprollen en vullen met iets typisch Vlaams, zoals stoverij, vol-au-vent of crème au beurre. Eenmaal het oprollen en vullen achter de rug leg je de hapjes in een pot waarvan je de bodem eerst hebt ingesmeerd met olijfolie. Heb je geen olijfolie in huis, gebruik dan boter. Heb je geen boter in huis, gebruik dan olijfolie, want het zou toch wel heel toevallig zijn dat je én geen boter én geen olijfolie in huis hebt. Laat het geheel sudderen op 125 graden. De suddering mag een kwartier duren, maar als je je miniloempia’s graag wat minder beetgaar hebt, sudder dan tien minuten, zodat je nog tijd wint ook. Het kan zijn dat dit gerecht mislukt, maar dan gooi je het weg en begin je opnieuw. Oké, daar verlies je tijd mee, maar is tijd niet slechts een traagstromende rivier vol stilstaand water? Smakelijk!’

Vroeger kookte ik nooit, omdat ik dat iets vond voor mensen die wél soms koken, en daar rekende ik mezelf niet bij. Ik redeneerde: je kunt toch beter op restaurant gaan, zeker in de winter, als het in je uitverkoren eethuis lekker warm is. Plus, je kunt nog een praatje slaan met de ober ook, zoals: ‘Werk je hier al lang?’ Als de ober antwoordt: ‘Nee, nog maar drie dagen,’ dan kun je zeggen: ‘Aan je zure smoel te zien zijn dat drie dagen te veel. Enfin, breng me maar een Fanta en de pladijs met puree en kappertjes. Een kappertje of zes is meer dan genoeg, want van pakweg twaalf kappertjes krijg ik diarree, en dan bestaat de kans dat ik ginder achter die potplant ga schijten.’ De ober zegt: ‘Als u het verkiest, kan u ook in het toilet gaan schijten hoor, meneer,’ maar dan zeg ik: ‘Ik schijt toch zeker waar ik wil, al is het in de koksmuts van de chef.’ Welja, zo ontplooit het gesprek zich, tot ik tegen de ober zeg dat hij m’n maaltijd mag halen, omdat ik godverdomme honger heb als een paard zonder haver.

Maar dat was dus vroeger. Thans ben ik volop bezig, met de hulp dus van Piet Huysentruyt en consorten in de krant, om zelf maaltijden te bereiden. De reden is dat ik in maart van volgend jaar een zoon heb, en die mag dan wel gedurende z’n eerste maanden aan de toptieten van m’n vriendin Lena lurken, gaandeweg zal die toch ook normaal menseneten voorgeschoteld moeten krijgen, zoals patatten met groenten en vlees.

M’n vriendin Lena oordeelt dat onze zoon, Roman, niet per se vlees moet eten, en dat we hem net zo goed kunnen opvoeden tot veganist. Ik zei tegen haar: ‘Wist je, baby, dat de meeste veganisten compleet gestoorde psychopathische klootzakken zijn?’ ‘Geef ’ns drie voorbeelden,’ zei ze. ‘Ten eerste Hitler,’ zei ik, ‘ten tweede Pol Pot, en ten derde Osjiawa Achamabab.’ ‘Ten eerste was Hitler geen veganist maar een vegetariër,’ zei m’n vriendin Lena, ‘ten tweede is er over de eetgewoonten van Pol Pot niks bekend, en ten derde, wie is Osjiawa Achamabab?’ ‘Dat is de dictator van het Arababische schiereiland Bachiomum,’ zei ik. ‘Ach, ga toch in de Leie pissen,’ zei m’n vriendin Lena, ‘wij voeden Roman veganistisch op en verder geen gelul.’

Daarom ben ik ook aan het leren hoe ik veganistische maaltijden moet klaarmaken. Gisteren deed ik m’n eerste poging daartoe. Ik had van de wandeling met onze hond Aquí enig gras meegenomen, dat ik had uitgetrokken aan de rand van de rivier, tevens had ik bij de biowinkel een half pond seitan en een kwart kilo stekelbessen aangeschaft, en met die ingrediënten heb ik één van de verschrikkelijkste veganistische maaltijden uit de recente geschiedenis gefabriekt. Terwijl we ervan aten, zei m’n vriendin Lena: ‘We hadden net zo goed fecaliën van een konijn met een darmziekte kunnen vreten,’ en ze had nog gelijk ook. Met andere woorden, m’n leerproces betreffende de kookkunst verloopt traag en moeilijk, maar niettemin hoop ik tegen de zomer van volgend jaar m’n zoon Roman te laten eten alsof hij z’n vader de beste veganistische kok uit de recente geschiedenis vindt.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234