Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

columnDelphine Lecompte

‘De mensen aan wie ik me spiegel: heremieten, wolfskinderen, paria’s en Alice Cooper

Aamborstig, kookaburra, sneeuwruimer, zadelmaker, narcolepsie, duikboot, rabiës, goudkoorts, oogziekenhuis, leeuwentemmer, tapijtschaar, incest, teer, spiegelpaleis, kousenbandslang, poppenkastwolf, wekkerwinkel, blasfemie, touwslager, foltermuseum. Stuk voor stuk prachtige tot de verbeelding sprekende woorden die ik in een schabouwelijk gedicht prop tot het gedicht uit zijn voegen barst en ik ontevreden achterblijf. Weer een mislukt gedicht. Ik schrijf nu al 134 dagen na elkaar mislukte gedichten. Elke ochtend werk ik met broodnodige hubris en megalomanie aan mijn episch, picaresk, briljant, ongrijpbaar fabelgedicht.

Gelukkig ga ik altijd opnieuw de mist in, wat zou ik anders moeten doen met de rest van mijn ellendige leven?! Me nestelen op een ottoman en knabbelen aan marsepeinen brilberen verkleed als sentimentele brandweermannen en corrupte orgelbouwers? Cunnilingus ontvangen van minderjarige degenslikkers? 'Moby Dick' herlezen? De sterrenbeelden van alle biografen van Harry Houdini uit het hoofd leren? David Coverdale stalken? Me verdiepen in de vioolspin? Blinde beiaardiers bestelen? Louche televisiepriesters ontmaskeren? Veelgeplaagde ezeldrijvers met nekwratten uitlachen? Mijn voeten proberen te breken met een buste van Cicero? Me ergeren aan de flauw gedecolleteerde kassierster van de supermarkt om de hoek met tropische vogels en waterpoedels op haar vingernagels die misprijzend kijkt naar de profetische clochards en weke anesthesisten die om 9 uur 's ochtends grote oogverblindende blikken Tsjechische pils komen kopen? Een avondcursus paardengebitverzorging volgen? Bretoense vissersliedjes zingen op het dak van de gesloten schommelstoelfabriek zonder kleren aan? De Bergrede declameren op de drempel van de zaklampenwinkel van Giovanni Luizenhuis in een galakleed gestolen van de Diksmuidse Maria Callas? Een nier schenken aan een psychotische Aboriginal? Likken aan naaktslakken in het meest mistroostige steegje van Little Odessa? Een pennenzak van Judas Priest kopen? Stikken in een knutselsmurf? Of simpelweg me laten wurgen door een gek geworden baggeraar die denkt dat ik een kwaadaardige garnalenpeller ben met 13 kinderen, 24 hoefsmeden, en 299 mariachitrompettisten op mijn geweten?

Sinds het virus moet ik mijn gedichten bijna nooit meer voordragen, maar gisteren was er toch weer een optreden met maskers in Aalst. Samen met drie komieken mocht ik een veertigtal mensen vermaken. Ik was, als enige dichter, de vreemde eend in de bijt en ik voelde me kwetsbaar. De komieken vuurden grappen af: trefzeker, sluw, quasi-gemoedelijk, vlijmscherp, gelaagd, geslaagd. Dan was het aan mij: een trage 'monotone' voordracht van mijn donkere stekelige gedichten.

Mijn gedichten bevatten wel humor, maar ze mikken niet uitsluitend op de lach, ik hield dus mijn hart vast. Het publiek was godzijdank bijzonder welwillend en genadig; ze bulderden zich een weg doorheen alle wrange regels over mijn verscheurende verschroeiende onbeantwoorde liefde voor de bedeesde zeepzieder die ik ondertussen haat. Wat normaal is. Hell hath no fury like a woman scorned. En ook: rira bien qui rira le dernier. Al ben ik van dat laatste niet zeker.

Na de voordracht vlug terug naar Brugge, hop het bed in van de voormalige vrachtwagenchauffeur die nog wakker was en een roman van Konsalik aan het lezen was: 'Liefde in de Stille Zuidzee'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die voordrachten een corvee vind. Ik ben geen uitbundig podiumbeest en mijn bindteksten zijn vaak te behaagzuchtig, of net niet behaagzuchtig genoeg. Zucht. Al is het wel goed voor mij om af en toe eens geconfronteerd te worden met mensen die noch mijn moeder noch de voormalige vrachtwagenchauffeur zijn. Ik wil niet compleet mensenschuw worden. Al zijn de mensen aan wie ik me spiegel heremieten, eenzaten, wolfskinderen, paria's, en Alice Cooper.

Plots is het maandag en ik heb mezelf beloofd om vandaag enkele bureaucraten te trotseren: 'Ja, zo zien mijn facturen eruit. Ja, ik schrijf ze altijd met de hand. Nee, ik heb geen BTW-nummer. Nee, ik wist niet dat ik mijn voordrachten in Gieten en Boekarest moest aangeven. Zend me ALSTUBLIEFT NIET naar de gevangenis!! En als ik toch naar de gevangenis moet dan bestel ik graag een luchtige celgenoot die vertrouwd is met het werk van Paul Snoek en die slaapt met een verbleekte monografie van Jasper Johns. Haar ex-pooier Benny met de gouden tanden en de epileptische dalmatiër komt elke dag op bezoek met een doos pralines zonder likeurvulling maar met een fijn laagje papaver. Smullen maar!'

Ik breek de belofte aan mezelf, blijf thuis en luister religieus naar 'Eruption' van Eddie van Halen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234