heleen debruyne teaserBeeld Humo

columnHeleen Debruyne

‘De mensen die monogamie, het samenwonen of voortplanten schuwen, worden aanvaard als fascinerende vrijbuiters’

We kusten, een paar weken later gooide ik een relatie en al mijn overtuigingen over de liefde weg, acht maanden later was ik zwanger, drie maanden daarna verhuisde mijn lief naar België. Mensen durfden het niet onomwonden te zeggen, maar achter hun beleefde vragen voelden we lichte paniek. Waren we gek geworden, we liepen in ons eigen ongeluk.

Liefde, vooral in combinatie met seks, is irrationeel, vreemd en angstaanjagend, soms mooi maar ook potentieel gevaarlijk - misschien verzint de samenleving daarom voorschriften waar de liefde aan moet beantwoorden. Die veranderen doorheen de tijd. Van het dwingende voorschrift ‘jong trouwen en elkaar totterdood verdragen’ zijn we verlost, maar er zijn nieuwe in de plaats gekomen.

De Belgische overheid communiceerde onlangs haar voorschriften voor de liefde, op vraag van koppels die ver van elkaar wonen en door covid al meer dan een half jaar elkaars land niet in mogen. De staat heeft mededogen met de gescheiden geliefden en laat nu toch toe dat ze België inreizen. Onder voorwaarden. Het duurzame karakter van de relatie dient bewezen. Volgens de liefdesbureaucratie is een relatie duurzaam als de twee partners óf minstens voor een half jaar onophoudelijk samengewoond hebben, óf samen een kind hebben, óf aantonen dat er sprake is van een intieme relatie van tenminste een jaar, met minimaal 2 bezoeken met een minimale totale duur van 20 dagen. Je kunt maar beter je vliegtuigtickets en je agenda bewaard hebben en genoteerd hebben wanneer je precies voor het eerst met elkaar in de koffer bent gedoken. Geen ambtenaar had ons duurzaam verklaard.

Op de Facebookgroep voor getroffen koppels, Love Is Not Tourism Belgium, zijn er wanhopige mensen die dan maar een huwelijk overwegen - al lopen ze het risico precies dezelfde intieme zaken te moeten bewijzen, volgens de wetgeving rond schijnhuwelijken. Arbitrair en ouderwets, noemen ze de regels. Inderdaad: waarom zou een affaire van drie dagen niet het potentieel hebben duurzaam te worden? En was een liefde die achteraf niet duurzaam bleek dan geen echte liefde?

Arbitrair en ouderwets, maar niet zo heel anders dan hoe de gemiddelde Belg over de liefde denkt. Het amoureuze script voor de westerse middenklasse gaat nu ongeveer zo: in je jonge jaren mag je verschillende mensen en standjes uitproberen. Als je de 30 nadert, is het tijd om volwassen te worden. Je gaat een paar jaar samenhokken om dan, na wat experimenteren met een kat of hond, de aanschaf van een huis of een deelname aan ‘Blind gekocht’, toch maar aan kinderen te beginnen. En als de liefde ergens tijdens het opvoeden uitdooft, kijkt niemand je scheef aan als je uiteengaat en op het internet een nieuwe partner vindt om een nieuw gezin mee samen te stellen. De mensen die van dat pad afwijken en die de monogamie, het samenwonen of voortplanten schuwen, worden aanvaard als fascinerende vrijbuiters. Wij deden alles veel te snel en in een rare volgorde: dat bleek lastiger te volgen. Maar is elke liefde niet: het risico nemen om in je eigen ongeluk te lopen?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234