Relaxen in de binnentuin.Beeld Sabine De Vos

CORONANIEUW-ZEELAND

‘De overvloed aan voedsel doet pijn aan ons hart.’ Het Nieuw-Zeelandse quarantainedagboek van Sabine De Vos (3)

Tot twee keer toe sloeg Nieuw-Zeeland het coronavirus al plat. De gesloten grenzen en strenge, snelle lockdowns maken van het eiland een groot succes in de strijd tegen de pandemie. Wie het land in wil, moet eerst veertien dagen in een speciaal ‘quarantainehotel’ verblijven. Voormalig omroepster Sabine De Vos, die met haar partner met naar Nieuw-Zeeland reisde, houdt voor ons een dagboek bij vanuit haar hotelkamer.

Holiday Inn-hotelmanager Ian had ons bij aankomst voorspeld dat ‘dagen acht en negen in managed isolation (zoals de opsluiting in de hotels genoemd wordt) weleens lastig konden gaan worden, maar dat het vanaf dag tien enkel nog aftellen was’. En hij had breed en bemoedigend naar ons gelachen, de onwennige nieuwkomers. Hij had gelijk: vandaag is een baaldag. Ik wil naar buiten, ik wil in de zee hier vlakbij gaan zwemmen (zie ik ook maar op Google Maps), ik wil meer van dit werkelijk práchtige land ontdekken dat ik zo langzamerhand mijn tweede thuis durf te noemen, al heb ik nog geen honderdste van zijn pracht en ziel verkend. Ik snak zo naar de buitenwereld dat ik zelfs door de kieren van het zwarte plastic gluur dat voor de omheining is gespannen, opdat we toch zéker geen glimp van die buitenwereld zouden te zien krijgen (of zij van ons?).

Een stevig ontbijt.Beeld Sabine De Vos

Maar ik spreek mezelf vermanend toe, pep me op en ga fluks 45 minuten snelwandelen, een nieuwe hobby (die ik daarna ook nooit meer zal uitoefenen, maar hier herkent gelukkig niemand me als ik duckwalk en dapper ook nog eens met mijn armen mee op en neer marcheer omwille van het herstel van mijn ‘omgekeerde biceps’ zoals mijn oudste zoon ze liefdevol noemt). Ik duckwalk ook enkel als ik de dagelijkse wandeling alleen doe. Liefde is ten eerste niet blind, en ten tweede mag je enkel joggen om 8 en om 16 uur, mét extra mondmasker bij de hand en een handdoek. Gevaarlijke zweetdruppels! Corona! Ooit al eens gesnelwandeld of gejogd met een mondmasker? Vreselijk. Ik raak op die 45 minuten snelwandelen niet aan mijn 10.000 stappen, maar ik vergeet de lelijke wandelomgeving dankzij de heerlijke podcast ‘Grounded’ van één van mijn helden, Louis Theroux, die op zijn unieke Therouxiaaanse manier andere helden als Boy George en Helena Bonham Carter van alles laat vertellen wat ze helemaal niet hadden willen vertellen. Gelukkig kunnen de vele bewakers achter mijn mondmasker mijn gegrinnik niet zien.

Op het einde van de ‘wandelstraat’ is vaak een deel afgezet voor families met kinderen waarvan er hier best veel zijn. Ze mogen zich met stoepkrijt uitleven en het is aandoenlijk om te zien hoe zij hun opsluiting percipiëren, als allemaal huisjes naast elkaar waar zij dan in eentje binnen zitten. Gelukkig zijn er ook kinderen die kleurrijke fantasiewezens tekenen als zaten ze niet opgesloten. Gelukkig mogen de kleintjes net als iedereen hier de hele dag in de binnentuin. Hoe hou je twee of drie kleine koters anders in godsnaam twee wéken bezig in een hotelkamer? Zo moet het ook geweest zijn voor kleinbehuisde gezinnen tijdens de lockdown bij ons. Mijn respect hebben ze. Een Indische vriend heeft er net in Australië zo’n isolatie opzitten, met dríé kleine kinderen onder wie een baby. Zij mochten twee weken lang niet eens hun kamer uit en op het einde van de gang stond politie. En toch lachte hij breeduit tijdens ons WhatApp-gesprek en zei: ‘It’s all-in the mind!’ Zeer waar, en ik heb het dan ook als een mantra herhaald voor ons vertrek want ik was er toch niet gerust op.

In beweging blijven.Beeld Sabine De Vos

Maar iedereen hier lijkt de isolatie vrij goed te doorstaan. Er heerst een betrekkelijke rust. Naar mijn weten is er nog niemand gillend in een dwangbuis afgevoerd. Ik vraag me af of de afdeling Mental Health, die elk quarantainehotel heeft, eigenlijk veel werk heeft. Natuurlijk, wij zijn met z’n tweeën en kunnen werken, hier helemaal alleen twee weken zitten lijkt me al heel wat minder. Ik zie mezelf graag, maar nu ook weer niet zo graag. We zien sommige eenzaten dan ook soms hele dagen voor ons tuinraam rondjes lopen in de binnentuin, oortjes in, of vaak pratend in hun telefoon in alle talen, Chinees, Duits, Schots. Hun enige contact met de buitenwereld.

Na amper negen dagen blijken we al gewend aan de routine van de dag. Opstaan, ontbijt, wat opruimen, schrijven aan ons boek of deze blog, wandelen, lunch, even zonnen en wat lezen, schrijven of routes uitstippelen voor de uitstapjes die we gaan doen op het Noordereiland zodra we op vrije(rs)voeten zijn, ‘dineren’ (het is maar wat je ervan maakt, van een kartonnen bakje voedsel in een plastiek zak in nog eens een kartonnen zak) met een glaasje Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc. ‘Wat raakt een mens toch snel geconditioneerd!’ merkte ik dan ook op toen onze lunch pas om 12.45 uur in plaats van om 12.00 uur voor de deur werd afgezet met een subtiel klopje en een vriendelijke ‘roomservice!’, al roomservicen ze verder niks. Je moet zelf poetsen, je afwas doen, je bed verschonen. Omdat ik in blogs voor vertrek – ik ben graag goed voorbereid – had gelezen dat ze in sommige isolatiehotels geen echt bestek kregen, had ik dat meegebracht, net als mooie servetten, theelichtjes, een dunschiller (je weet maar nooit!), een kurkentrekker (al hebben alle Nieuw-Zeelandse wijnflessen draaidoppen), agavesiroop en gezonde muesli (Nieuw-Zeeland staat niet bekend als culinaire topbestemming), bananenchips, hazelnoten en Chocotofs, voor mijn wederhelft. Hongerlijden is een nachtmerrie voor mij. Blijf uit mijn buurt als ik honger heb. Maar hongerlijden doen we hier allesbehalve. De overvloed aan voedsel doet zelfs pijn aan ons hart.

Aan snacks geen gebrek.Beeld Sabine De Vos

Met de moed der wanhoop houd ik alles bij, in de hoop er toch iemand een plezier te kunnen mee doen. Ik bewaar een zak verpakte roze donuts en allerhande koekjes die ze ons maar blijven geven ondanks onze vraag dat niet te doen, een zak plastic zakjes, een zak kartonnen zakken, een zak vers fruit en een zak kleine melkjes. Ik sprak er hotelmanager Dylan over aan (ze kennen mij hier, vrees ik, al allemaal, met mijn vervelende vragen) of er toch niks aan die overvloed en al dat afval kon worden gedaan. Hij zat duidelijk verveeld met die vraag en ‘ging het eens navragen’. Dat was eergisteren, en zo moeilijk ben ik hier nu niet te vinden. We hopen nog altijd al dat kostbare eten en handige zakjes aan iemand te kunnen geven, al is het aan de chauffeur die ons donderdagochtend naar de luchthaven brengt. We mogen het allemaal wel meenemen, maar ik denk niet dat ze dat aan de security op de luchthaven zo’n topplan zouden vinden. Zeker wat eten binnenbrengen betreft, zijn ze hier erg streng. Daarom zijn er in heel Nieuw-Zeeland ook geen fruitvliegjes. Kijk, dat zijn zo van die weetjes waarmee je ‘De slimste mens’ kan winnen. Een ander handig weetje, voor rokers dan, is dat je best kunt stoppen voor je naar hier emigreert, want een klein pakje Marlboro kost hier 23,30 euro en tegen 2025 willen ze het hele land rookvrij hebben. Nog wat cijfers? Er zitten momenteel gemiddeld 5.700 mensen in managed isolation, er zijn er in totaal op vandaag al 75.500 gepasseerd en er zijn 36 actieve coronagevallen in het Alcatraz-hotel. Dat is het totaal voor heel Nieuw-Zeeland. Als het hele systeem volgeboekt is, is er de afspraak met de luchtvaartmaatschappijen om simpelweg ‘minder te vliegen’. Dit is geen grap.

Kinderen mogen gelukkig ook naar buiten.Beeld Sabine De Vos

Maar goed, we lezen dat het daar bij jullie eindelijk de goeie kant uitgaat? Als de maatregelen nog maar eens op z’n Belgisch versoepeld zullen worden (ah ja, de feestdagen komen eraan!) en de cijfers weer steil omhoog zouden gaan, moet Frank Vandenbroucke, een man die ik trouwens erg waardeer, maar eens op bezoek komen bij de kersvers herverkozen premier Jacinda Ardern voor wat keiharde tips. Alhoewel… Managed isolation in België? Ik denk het niet. Wij zouden zeker manieren vinden om eronderuit te raken, er vanonder te muizen of te pleiten waarom het voor ons niet geldt. Elke Belg vindt zichzelf een uitzondering.

En voor de goede orde: wie denkt dat de Nieuw-Zeelandse belastingbetaler opdraait voor ons verblijf hier, denkt fout. Initieel was dat zo, maar daar kwamen zoveel parlementaire vragen over dat al snel is beslist dat wij ons verblijf zelf moeten betalen. Het is immers onze keuze om hier te willen zijn. Als koppel betaal je 2.337 euro voor deze veertien dagen, niet goedkoop. Als je drie maanden in Nieuw-Zeeland blijft, hoef je niet te betalen. De logica daarachter is dat ze eigenlijk liefst enkel Kiwi’s hebben die terug naar huis komen, en thuis blijven. Nog vijf keer slapen en wij mogen ook naar onze Nieuw-Zeelandse thuis.

Nog een heerlijke dag / Have a great day!

Sabine De Vos

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234