Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘De toekomst is stevig klaarkomen en nieuwe asbakken kopen in de Action’

Terwijl de oude kruisboogschutter zelfgenoegzaam een afgebladderde diamantzaag zandstraalt in zijn naargeestige hangar kijken de voormalige vrachtwagenchauffeur en ik naar een vreemde televisieshow waarin vijf messenslijpers de best mogelijke rapier moeten smeden met staal afkomstig van een circus dat zijn leeuwen zag meegenomen worden, en dus zat er niets anders op dan hun kooien te smelten en te verkopen aan de vreemde televisieshow waarin telkens vijf andere messenslijpers het tegen elkaar opnemen. Het zijn altijd de messenslijpers uit Michigan die zegevieren, hoe zou dat komen? Ik zing: ‘I first produced my pistol and then produced my rapier…’

De voormalige vrachtwagenchauffeur zegt: ‘Iemand over de kling jagen, ik heb meer dan vijf decennia gedacht dat het een scheepvaartterm was tot ik op mijn 52ste verjaardag werd uitgelachen door een pedante onderwaterlasser in rockcafé Walhalla die me leerde wat het werkelijk betekende. Het was ook zijn 52ste verjaardag, hij werd over de kling gejaagd toen hij het café verliet om rozijnencakejes te kopen bij de neerslachtige Liberiaan van de nachtwinkel. Nee, hij heeft de nachtwinkel nooit gehaald. Op weg ernaartoe namen een gepensioneerde stierenvechter en een verdorven sponzenverkoper aanstoot aan de Noorse oerkoe op zijn onschuldige gebatikte Vikingmetal-T-shirt. En toen hebben ze hem figuurlijk over de kling gejaagd: ze hebben zijn zwevende ribben maar ook de ribben erboven gebroken met een buste van Horatius gestolen van een suikerzieke gravin die elke week wanneer de loodgieter haar weerbarstige boiler kwam repareren hoopte dat de loodgieter de buste zou opmerken en er een vloeiend vriendschappelijk gesprek zou ontstaan over het onbehagen en de rancune in de ‘Epoden’, maar de loodgieter dacht dat Horatius Wagner was en hij associeerde Wagner met de neonazistische bloemenverkoper van zijn pinnige moeder, misverstanden galore. Om een lang verhaal kort te maken: rib nummer elf of twaalf doorboorde de long van de onderwaterlasser en alsof dat niet erg genoeg was goot de verdorven sponzenverkoper een zakje couscous en een buidel obsolete Finse geldstukken in de luchtpijp van de onfortuinlijke onderwaterlasser, over en uit.’

Wat een lamlendig en volstrekt voorspelbaar verhaal. Ik trek mijn kleren uit en de voormalige vrachtwagenchauffeur kneedt mijn borsten met zijn ene hand terwijl zijn andere hand ‘Milk and Alcohol’ oplegt. Zo is het goed, ik sluit mijn ogen en probeer me een toekomst voor te stellen waarin ik mild en tevreden samenleef met een zoogdier dat ook op zijn achterste poten loopt maar godzijdank geen gedichten schrijft en geen belang hecht aan preiquiches en Tommy Lee en etiquette en beleggingen. Er is een tuin en het zoogdier nipt zuinig van zijn glaasje grenadine en leest met een licht misprijzende blik een biografie over Antonin Artaud terwijl ik stiekem rum drink uit een koffiekop van de ‘Troetelbeertjes’ en niets begrijp van de rare kabbalistische geschriften van Aleister Crowley. Zo’n toekomst lijkt me nog huiveringwekkender dan dit stinkende etterende heden.

We hebben het geprobeerd, de voormalige vrachtwagenchauffeur en ik: samenwonen. Vier volle dagen vegeteerden we in de vieze valse plakkerige synthetische zetel maar op de vierde dag liep het mis: ik kreeg zin in het verpulveren van asbakken en het in het rondgooien van mandarijnenpartjes in blik, en de voormalige vrachtwagenchauffeur sleepte me zijn beschimmelde huurwoning uit als een neanderthaler die Lilith verslaat. Met hangende pootjes ben ik dan maar teruggekeerd naar de oude kruisboogschutter die vrijwel meteen een slagroomtaart met ‘LEVE DE ABOMINABELE KLEPTOMANE NARCISTISCHE ONBEVALLIGE (ZEG MAAR FOEILELIJKE) DICHTER DELPHINE LECOMPTE!’ in chocoladen letters op tafel toverde. Natuurlijk was ik verrast en gecharmeerd en enigszins ontroerd.

Ik at ‘ABOMINABELE’ en ‘LECOMPTE’ op en daarna ging ik naar het grote logeerbed om te dromen van verkeerd begrepen yeti’s, snoeverige snuivende stalknechten, en afschuwelijke over het paard getilde klavecimbelbouwers. Gelukkig onthield ik enkel de verkeerd begrepen yeti’s en verkwikt werd ik wakker om drie uur ’s nachts en toen heb ik ‘NARCISTISCHE’ en ‘ONBEVALLIGE’ en de ‘DEL’ van ‘DELPHINE’ opgesmikkeld, en overgegeven, en naar ‘Wherever I May Roam’ geluisterd, en gehuild omdat ik dacht dat ik de voormalige vrachtwagenchauffeur voorgoed kwijt was. Maar kijk: het is 26 maart en de ranzige vettige gelige heilige vingers van de voormalige vrachtwagenchauffeur palperen liefelijk mijn eierstoktumoren, en de toekomst kan me gestolen worden. De toekomst is stevig klaarkomen en nieuwe asbakken kopen in de Action.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234