illustratie Ratatouille v2 Beeld humo
illustratie Ratatouille v2Beeld humo

ColumnDelphine Lecompte

‘De voormalige vrachtwagenchauffeur is maar matig opgetogen over mijn stukken over Bart De Pauw’

Dichteres Delphine Lecompte bericht over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Elke afwijking krijgt tegenwoordig een dag: Dag van de Diabetes, Dag van de Urine-incontinentie, Dag van de Chronische Bronchitis, Dag van de Kleurenblindheid, Dag van de Dwerggroei, Dag van de Necrofilie, Dag van de Hypersensitiviteit, Dag van de Dialoog, Dag van de Jeugdbeweging, Dag van de Secretaresse… En dus heeft een betuttelend literair comité enkele jaren geleden besloten dat ook de poëzie recht heeft op zo’n dag. Aldus ontstond de volstrekt overbodige Gedichtendag.

Het moet mensen die anders niet geneigd zijn om zich in te laten met poëzie (99,99 procent van de wereldbevolking, optimistisch geschat), warm maken voor gedichten. Een dag lang worden gedichten door de strot geramd van onschuldige stervelingen. Als u de trein neemt, is de kans groot dat één of andere guitige dichter of dichteres u zal kwellen met zijn of haar sonnettencyclus over waterijsjes en funeraria. Als uw paraplu kapot is en u dus noodgedwongen een nieuwe moet kopen, zult u in de parapluwinkel brutaal geconfronteerd worden met een episch, hoogdravend postergedicht over een dementerende vader of een mank lopend huwelijk. Als uw internetverbinding streken heeft en u belt naar het internetbedrijf, pas dan op, want de wachttoon wordt die dag mogelijk vervangen door een declamerende dichter die klinkt alsof hij de Apocalyps aankondigt, maar de woorden gaan slechts over een blauwtje oplopen en broccolipuree (ja, dán mist u ‘Für Elise’ wel).

Sorry voor de chagrijnige intro. Natuurlijk is zo’n Gedichtendag goed bedoeld, maar ik word er altijd een beetje kregelig en ongemakkelijk van. Het is wellicht de enige dag van het jaar waarop ik de poëzie uitdrukkelijk niet vier. Noem het gerust puberale tegendraadsheid. Gedichtendag heeft altijd een thema, een vaag thema waar niemand aanstoot aan kan nemen: liefde, humor, stroom… Nooit eens: kannibalisme, coprofagie, tepelklem, blaassonde, aarsjeuk, winderigheid, hersentumor, incest of botsauto. Dit jaar is het thema ‘samen’. Het kon slechter. Samen biedt een schat aan mogelijkheden: samen een louche televisiepriester folteren met behulp van veiligheidsspelden, pindakaas en uitgehongerde wisenten. Samen een krijttekening maken van de beruchte boterscène in ‘Last Tango in Paris’. Samen een berg inktvisringen soldaat maken en braken op de vensterbank van een naargeestige bontmagnaat die elke zaterdag in herberg De Wellustige Tapir pocht over de drie naïeve pistoolschilders die hij heeft vermoord omdat ze hadden gelachen met de cartoonkat op zijn stropdas toen zijn dochter haar eerste communie deed. Samen pistache-ijs eten, elkaars nihilistische wanen voeden en plannen maken om auditie te doen bij de Finse zuipschuit Aki Kaurismäki. Samen fantaseren over de lustmoord op een neonazistische bloemenverkoper en samen de moord uitvoeren. Samen een okapi bevrijden uit het verwaarloosde dierenpark van een bedlegerige Cobraschilder. Samen in een pantomimedraak kruipen en ‘Equus’ uit het hoofd leren. Samen het liefdesspel van twee sadistische onderwaterlassers verstoren met honingdasfeces, koolzaadolie, toortsen en Poolse deathmetal. Samen geilen op Lemmy Kilmister en Ozzy Osbourne in de melige clip van ‘I Ain’t No Nice Guy’ en samen moeten toegeven dat de gedateerde blazer en de poedelachtige haarcoupe van Ozzy de geilheid bijna volledig in de kiem smoren. Met andere woorden: een uitstekend thema!

Toch zal ik me op Gedichtendag zo ver mogelijk van dwangmatige poëtische handelingen houden en dus zal ik in bed blijven liggen naast de voormalige vrachtwagenchauffeur, en geen haar op mijn hoofd zal eraan denken om mijn vaardige fellatiotechnieken in een wanstaltig, grotesk, aanstellerig gedicht te gieten. Die dag laat ik het dichten over aan de kneuterige dilettanten en de bulderende podiumdichters.

Over de voormalige vrachtwagenchauffeur gesproken: hij is maar matig opgetogen over mijn polemische stukken over de gevallen schalkse programmamaker Bart De Pauw. Niet omdat hij kritiek heeft op de inhoud (ik heb ze aan hem voorgelezen, hij gniffelde en stak opgewonden vijftien krabstaafjes in mijn vagina, en twee allesbehalve steriele onkruidharken in mijn aars), maar wel omdat het roet in het eten gooit van ons simpele heidense leventje dat in ideale omstandigheden bol staat van opzwepende films, opzwepende seks en opzwepende discussies over de opzwepende toetsenist van het opzwepende Uriah Heep. Ik werd de laatste dagen constant opgebeld door flemerige journalisten en gelukkig ook door mijn felle, erudiete, onverzadigbare moeder, die ontzettend trots op me is. Trots dat ik gore, hitsige seks beleef en begrijp, en trots dat ik walgelijke, verbeten gedichten schrijf over saliromanie, frotteurisme, trapliften, roeispanen, windhonden, ara’s, sinistere buiksprekers, macabere fazantenjagers, God en Doc Holliday.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234