Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

ColumnDelphine Lecompte

‘De voormalige vrachtwagenchauffeur likt mijn vagina onder de Confederate flag’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

De voormalige vrachtwagenchauffeur kijkt met gemene gemengde gekwetste genuanceerde gevoelens naar een roedel rednecks die amok maken in het Capitool. Ik denk aan Christo die grote gebouwen inpakte. Dit was zijn enige trucje. Het stoort me meestal niet wanneer kunstenaars slechts één trucje hebben, maar bij Christo stoorde het me wel.

In de woonkamer van de voormalige vrachtwagenchauffeur hangt een grote Confederate flag. Die hangt daar als eerbetoon aan Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers Band, maar de vlag hangt daar ook omdat de voormalige vrachtwagenchauffeur zijn ganse leven door zijn huisbazen werd getreiterd en vernederd en opgezadeld met gevaarlijke boilers en buren met schizofrenie en schorpioenen en schurft en samoeraizwaarden, en omdat hij door de visafvaltirannen en glascontainermogols die hem in dienst namen altijd werd weggezet als verwaarloosbaar uitschot. De voormalige vrachtwagenchauffeur associeert de vlag met de intense kameraadschap die hij op allerhande muziekfestivals heeft ervaren.

Nu is er niets. Nu is er enkel het nieuws en mijn escapades in de showbizz, die ik tot een absoluut minimum beperk. Op het nieuws zien we betogingen van goede en slechte mensen, maar zoals Brassens zong: ‘Quand on est plus de quatre on est une bande de cons.’ Ik heb nog nooit aan een betoging deelgenomen, nochtans was ik tijdens mijn puberteit vaak verontwaardigd genoeg om de verzamelde gedichten van de prachtige bastaard en meesterlijke chantagepleger Richard Savage aan de kant te leggen en vijf minuten lang te fulmineren tegen een cactus of een samowar of een mompelende morfine- en nougatverslaafde stiefvader over trechters in ganzen, rechters in spaghetti-arresten, en bezems in extreemrechtse propaganda. Van mijn 20ste tot en met mijn 30ste verloor ik mezelf in camembertschijven en citroenjenever en een buitenproportionele verering van H.P. Lovecraft en Oasis, en mijn dertigerjaren stonden in het teken van krasbiljetten en rum en Xanax en een beetje Wim Wenders en nooit genoeg Eddie Van Halen.

De voormalige vrachtwagenchauffeur likt mijn vagina onder de Confederate flag. Ik heb die vlag nooit verontrustend gevonden, niet in deze context: die van de voormalige vrachtwagenchauffeur die zichzelf in een beschimmelde huurwoning in het achterdochtige kneuterige Brugge een melancholische verkeerd begrepen outlaw in een hutje aan de Mississippi Bayou waant.

Ik kan niet klaarkomen; ik ben te bezorgd over de stuurloosheid van mijn leven en over de artrose van mijn Chinese naakthond. Ik schuif de stuurloosheid en de artrose aan de kant en concentreer me op de amfibische ogen van Steve Buscemi, mijn nieuwe afgod sinds ik hem gestalte zag geven aan de complexe gekwelde hypocriete liefelijke ambigue drooglegger Nucky Thompson. Eindelijk een rol met wat vlees aan, voorheen moest hij bijna altijd de klunzige stuntelige gangster van het zevende knoopsgat spelen. Maar in ‘Boardwalk Empire’ triomfeert hij vijf seizoenen lang.

Nu kan ik zeker niet klaarkomen! Dat is jammer; dat mijn obsessie met een ultragewelddadige televisieserie de epische inspanningen van de voormalige vrachtwagenchauffeur tenietdoet. ‘Stop! Mijn hoofd zit vol charmante droogleggers, racistische sciencefictionschrijvers, belabberd ingevulde belastingbrieven, sonnetten over korzelige kamelen, surrealistische rondleidingen in duikboten, en knullige playbackshows in de turnzaal van Immaculata in De Panne. Er is geen ruimte voor puur animaal genot. Of toch?’

Toch. Na de seks doet de voormalige vrachtwagenchauffeur alsof hij ‘Taras Bulba’ leest. Ik mijmer over seks en sentimentalisme, over maagkanker en over de Confederate flag die door carnavaleske imbecielen werd misbruikt in een gebouw dat Christo nooit meer kan inpakken. Ik zal altijd de goochelshow boven de manifestatie verkiezen. Het bedwelmende vertier boven de stichtende speeches. Drugs boven broccoli. Lord Byron boven George Orwell. ‘The Great Gatsby’ boven ‘Das Kapital’. Cunnilingus boven alles. Om tot rust te komen luister ik naar het slimme, volstrekt onschuldige liedje ‘Zwitter’ van Rammstein, de enige Duitse kunstvorm waar ik geil van word. Ik werp me op de penis van de voormalige vrachtwagenchauffeur, maar die is slap en klam als een dode naaldmeerval die tien minuten geleden uit het tropische aquarium van een verwaande blaaschirurg werd gehaald door de verveelde sadistische puberzoon des huizes. Dan is het bedtijd. Wat een kutdag! Gelukkig kan ik me morgen verdiepen in de macabere poëzie van François Villon, loom luisteren naar ‘Aqualung’ van Jethro Tull, en de achillespezen van mijn moeders snoeverige dermatoloog belagen met een assegaai. Wie zal me tegenhouden?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234