Preview De Allerslimste Mens Delphine Lecompte Beeld SBS
Preview De Allerslimste Mens Delphine LecompteBeeld SBS

ColumnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘De kuise kus van Kobe Ilsen bracht sensaties in mijn liesplooien teweeg’

Dichteres Delphine Lecompte bericht enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen.

Delphine Lecompte

Het zijn de finaleweken van ‘De aller­slimste mens’. Vandaag neem ik het op tegen de ­flamboyante schreeuwe­rige wispelturige emotionele Tunesische schat ­Riadh Bahri en de ­smeulende enigmatische quasi ­ongenaakbare weergaloze ­Noordelijke prins Kobe Ilsen. Ik ben uitstekend voorbereid: ik heb me verdiept in de stoelgangproductie van George Soros, ik weet hoeveel een snorbaardkoekoek met splenomegalie weegt, ik ken de populairste koude sauzen in knijpflessen en ik heb de Latijnse namen van de 34 volstrekt niet-unieke fobieën van Spencer Tracy zaliger uit het hoofd geleerd. Ik bereid me voor in mijn loge, mijn rituelen zijn: dertien keer na elkaar luisteren naar ‘Kid Charle­magne’ van Steely Dan, ­masturberen met een dozijn lichtjes ingedeukte Marsepino-­koeken, fantaseren over automutilatie met een Moldavisch sierschaartje en de kaart van Afrika bestuderen.

Ik hoop dat ik voornamelijk vragen zal krijgen over Kraftwerk, sinistere Maleisische nachtdieren, aan lager wal geraakte Litouwse koorddansers en de moord op Pim ­Fortuyn. Die moord herinner ik me goed: ik dronk bier met mijn toenmalige gewelddadige geliefde, de versleten ex-bokser, aan de toog van een marginale kustherberg met een praat­zieke loensende waard. Plots verscheen het nieuwsbericht, ik dronk doodgemoedereerd verder. De versleten ex-bokser huilde omdat hij altijd huilerig werd na 77 Duvels. Hij neukte me even later op deerniswekkende snotterige wijze in de keuken van een bleke Bretoense porno­ster voor wiens cactussen en kaketoes hij moest zorgen tijdens de jungle-­expeditie van de pornoster.

De volgende dag moest ik aan de slag in de zuivelafdeling van de Carre­four van Sint-Kruis. Ik vroeg me af of ik ooit een jungle-expeditie zou maken. Ik dagdroomde over stevig verkracht worden door een plakkerige snerende ­doordeweekse Hondurese buikspreker onder mijn aan flarden gescheurde klamboe. Ik liet een pot yoghurt vallen en om mijn waardigheid te redden, citeerde ik een gedicht uit ‘Afschuwelijke roze yoghurtman’, maar eigenlijk had ik geen waardigheid en de yoghurt die ik had laten vallen, was horrorachtig wit.

Mijn moeder zit in de backstage van ‘De allerslimste mens’. Ze maakt zonder gêne groteske vunzige sushirolletjes en kale oorverdovende tacoschelpen soldaat. Ze laat een knallende wind en vraagt met aandrang om voorgesteld te worden aan Erik Van Looy. Ze wil hem op de vingers tikken omdat hij de titel van de film ‘Ladri di biciclette’ hardnekkig verkeerd uitspreekt. Ze schijnt me plots lawaaierig, boertig en grof toe. Dat mag niet! Ik wil dat ze eeuwig ­erudiet, arglistig en keizerlijk blijft. Ik was altijd de stamelende sukkelaar met de schamele boezem, de onbeholpen hansworst met de ­onvergeeflijke haviksneus, de schuchtere ­plompe labiele schlemiel die op medisch schoolonderzoek de enige 13-­jarige puber zonder geurige fabelachtige aanlokkelijke bos schaamhaar was en de enige die later taxidermist en moedermoordenaar wilde worden.

Dan begint de opname. Ben ik grappig genoeg? Moet ik eigenlijk wel geestig uit de hoek willen komen in een vulgair bulderend wansmakelijk quizprogramma dat voornamelijk wordt bekeken door hypochondrische palingvissers, kannibalistische laminaatverkopers, verloederde alpaca­fokkers, neurotische kaarsenmakers en zelfingenomen touwslagers? Ik kan opstaan en weglopen, zoals die keer toen ik 4 was en in de klas zat van juffrouw Nora die ons verplichtte om onze tijd te verprutsen met knullige kastanjes en infantiele stempels van bijgelovige bietenboeren. De andere kinderen gingen gedwee aan de slag met de kastanjes en stempels, maar ik liep het klaslokaal uit en de duinen in, waar ik werd bepoteld door een kleurrijke blasfemische ezeldrijver die me na de erotische stoeipartij onderwees over de heldere krasse pessimistische levensvisie van Schopenhauer waar ik wel pap van lustte. Maar ik loop niet weg, ik blijf zitten en bestudeer de oogverblindende libertijnse sokken van ­Riadh.

‘Delphine, wat weet je over Lars von Trier?’ Werkelijk alles. Mijn favoriete film van Lars von Trier is ‘Antichrist’. Ik erger me altijd blauw aan mensen die zeggen: ‘Een heftige film, zeker als je kinderen hebt.’ De suggestie is dat ik, een verwilderde zonderlinge tegennatuurlijke vrouw zonder kinderen, me niets kan voorstellen bij de diepe peilloze pijn en de destructieve verschroeiende woede van een rouwend ouderpaar. Na mijn overwinning krijg ik een kuise kus van Kobe. Een kuise kus die niettemin felle golvende elektrische sensaties in mijn liesplooien teweegbrengt, sensaties die ik voor het laatst heb ervaren toen een David Coverdale-dubbelganger in de wachtzaal van mijn kribbige dermatoloog in juni 2009 vroeg of hij mij teder mocht openrijten met een broodmes en sprookjesachtig mocht knabbelen op mijn eczeemvrije ingewanden.

Delphine Lecompte Beeld Humo
Delphine LecompteBeeld Humo

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234