Delphine Lecompte.Beeld © rv

▶ (audio)columnDelphine Lecompte

Delphine Lecompte: ‘De televisiekijkende mensen vonden mij ‘een schatje’, dus mag ik mij niet langer wentelen in zelfhaat’

Dichteres Delphine Lecompte neemt deze week deel aan de finale van ‘De Slimste Mens’. In Humo bericht ze elke week enthousiast over drankmisbruik, baldadigheden en amoureuze perikelen. 

Liever luisteren naar deze column? Hieronder kunt u de door Delphine Lecompte voorgelezen versie vinden. Voor de beste luisterervaring download u de laatste versie van Humo’s mobiele app.

Ik word nu af en toe aangesproken door mensen op straat: ‘Hé, jij bent die vrouw van ‘De slimste mens’!’ Ik wil dan zeggen: ‘Ik ben eigenlijk vooral die vrouw van macabere perverse burleske blasfemische barokke overdadige gedichten over incestueuze imkers, kannibalistische luchtballonvaarders, necrofiele tegelleggers, sjamanistische touwslagers, pernicieuze fazantenjagers, melancholische baggeraars en analfabetische jongenshoeren.’ Maar meestal hou ik mijn mond en lach ik bedeesd. ‘You’re so meek,’ hoorde ik eens uit de mond van een spreadsheettovenaar uit Sheffield. Ik was toen 24 en schreef korte, gewelddadige Engelstalige verhalen over sadistische kaarsenmakers, incontinente goudsmeden, neurotische dwergpoedels en aandoenlijke junkies.

De spreadsheettovenaar kluste in het weekend bij als redacteur van een obscuur literair magazine en ik had verhalen opgestuurd. Zo leerde hij me kennen. Hij kwam naar Brugge, we rookten drie dagen wiet in een chique hotelkamer, we bedreven de liefde lamlendig, we aten slappe frieten en degoutante gepaneerde vis, we keken naar een absurde Duitse tekenfilm waarin een ijsbeer en een kangoeroe samenspanden tegen een hebberige das, we bedreven opnieuw de liefde, de spreadsheettovenaar viel in slaap, ik haalde de restjes degoutante gepaneerde vis uit de vuilnisbak en smulde, ik knipte mijn teennagels, ik masturbeerde met een groene frietvork, ik keek met groot misprijzen naar de impressionistische reproductie van een puriteinse feeks met een vlindernetje boven het slapende hoofd van de spreadsheettovenaar, ik kuste het slapende hoofd, verliet het hotel, en kreeg een wekenlange psychose met Dostojevski in de hoofdrol en Tony Iommi in een koddige bijrol door de sterke Afghaanse wiet. Dus ja, ik lach bedeesd naar de mensen die me herkennen, en als ze een praatje willen slaan, dan doe ik mijn uiterste best om mijn ziekelijke verlegenheid van me af te schudden en sociaal aanvaardbare woorden in de juiste volgorde aan elkaar te rijgen.

De journalisten zijn het ergst; die stellen stomme vragen, zoals: ‘Ben je nu niet bang dat de bron van je poëzie zal opdrogen?’ Ze gaan er correct van uit dat de bron van mijn poëzie diepe peilloze pijn is. Maar ze gaan er verkeerdelijk van uit dat ‘De slimste mens’ mijn diepe peilloze pijn heeft uitgewist. Waar 349 well-meaning little therapists, 55.490 flessen rum en 666.873 lichtpaarse pillen in faalden, kan een kortstondige deelname aan een commercieel programma ongetwijfeld de genezing betekenen. Althans, dit is de redenering van de journalisten; de televisiekijkende mensen vonden mij ‘een schatje’ en dus mag ik mij niet langer wentelen in zelfhaat. Iedereen ziet mij graag en vanaf nu moet ik schrijven over anjers, reeën, siertegels, ponykampen, suikerspinnen, regenbogen en wereldvrede.

De voormalige vrachtwagenchauffeur glimlacht meewarig wanneer ik mijn gal spuw over de pers. Hij weet dat ik een dubbel kantje heb; dat ik soms geniet van de aandacht, om mezelf dan achteraf urenlang te kastijden met natte espadrilles en een assegaai. Ook in hem zijn ze nu geïnteresseerd. Hij stemde toe om geïnterviewd te worden door Humo. Mijn moeder zei: ‘Ze zouden beter mij interviewen: ik ben de belangrijkste persoon in jouw leven en ik lees jouw gedichten tenminste.’ Het is waar, mama, je bent de belangrijkste persoon in mijn leven en je leest tenminste mijn gedichten. Maar je hebt geen genitaliën die kwartelachtig onbeduidend lijken om dan met een lichte toets van mijn vingers te veranderen in een majestueuze sierlijke destructieve wespendief, en je hebt geen scrotum dat past in mijn hand zoals vroeger de guimauve madonna’s die ik kreeg van de pedofiele tuinman op het Jeanne d’Arcplein. Hij werd betrapt met zijn tengels verstrengeld in mijn Tom en Jerry-sweater in de buxushaag van mijn grootouders, en nadien moesten we noodgedwongen afspreken op het Jeanne d’Arcplein waar helaas geen buxushagen stonden.

Het klikt tussen de pittige blonde onorthodoxe journaliste van Humo en de voormalige vrachtwagenchauffeur. Ze heeft een krat Cara’s meegebracht. Ze vraagt of het waar is dat mijn libido zo hoog is, de vrachtwagenchauffeur bloost en beweert dat het een tikkeltje overdreven is. Ze vraagt of het waar is dat ik met een verkeerspaal zijn ruit heb gebroken (‘Nee, slechts een barst. De politie was op tijd ter plaatse.’). Ze vraagt of ik verwaand ben geworden sinds mijn deelname aan ‘De slimste mens’ (een gulle ongelovige lach).

Na het interview pijp ik de voormalige vrachtwagenchauffeur vrolijk en virtuoos. Daarna schrijf ik een naargeestig gedicht over een semi-autobiografische groepsverkrachting achter een Kroatische wafelijzerhangar. It’s a wonderful life.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234